Er was er eens een docent die knettergek werd van het vele nakijkwerk. Tot diep in de nacht zat de arme man toetsen na te kijken. Hij draaide helemaal door. Ondertussen kreeg hij ook nog eens stapels mailtjes van ongeduldige leerlingen die ’s nachts niet konden slapen van de zenuwen. Hadden ze de toets nu gehaald of waren ze gezakt? Het resultaat was belangrijk voor ze, want ze wisten dat het examenadvies hiermee samen hing.
Het was half drie ’s nachts. De arme man was na het roken van zijn 3e stick zo stoned als een strontvlieg. Zijn vrouw lag in diepe slaap. Haar gesnurk kon hij op zolder horen.
De docent keek naar de stapel die er nog lag. Nog 15 toetsen. Elke toets 10 minuten. Nog tweeënhalf uur. In de spiegel die boven zijn bureau hing zag hij iemand met bloeddoorlopen ogen naar hem kijken. “Goed dat ik dat niet ben”, dacht hij nog.
Opeens kreeg hij een simpel idee. Als hij ze nu eens allemaal een voldoende gaf. Dan waren er vast geen boze leerlingen die wilden weten wat ze fout hadden gedaan.
In nog geen vijftien minuten had hij alle mailtjes beantwoord. Om 3 uur lag hij in bed.
Gelukkig kon hij straks uitslapen.
Natuurlijk zou het uitkomen dat hij de kluit besodemieterd had. Maar ze zouden in ieder geval allemaal even opgelucht zijn en denken dat ze een voldoende hadden gehaald. Hij zou ze maandag zelf wel vertellen wat hun werkelijke cijfer was en zich verontschuldigen. Hij was echt een beetje overspannen en eigenlijk wist hij niet eens zeker of hij maandag wel naar zijn werk zou gaan. Gelukkig had hij nog 1 dag om smoesjes te verzinnen en daar was hij gelukkig sterk in.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten