Het heeft iets decadents om zo’n eerste dag van het jaar af te bouwen met een glaasje Heidsieck en een combisigaret van bubblegum en Nepal. Dit jaar, zo heeft men ons gewaarschuwd, gaan we immers met z’n allen de crisis pas echt voelen. Het zij zo. Niets is blijvend. Tot het zover is nemen we het er nog maar eens van.
De behoefte om mijn gedachten te ordenen via het geschreven woord heeft de laatste weken ontbroken. Het is dat ik met mezelf de afspraak gemaakt heb om weer bijna dagelijks wat te schrijven voor mijn weblog, anders had ik dit vandaag echt niet gedaan.
Net als zovele anderen heb ik last van een winterdip. Dat ik de laatste weken door een blessure niet heb kunnen rennen is hier mede debet aan. Ik mis mijn endorfinekick. Morgen ga ik het weer een half uurtje proberen. Wie weet doe ik dan ook inspiratie op voor een nieuw gruwelsprookje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten