Er was er eens een erg begripvolle jonge student. Gezien zijn achtergrond en leeftijd had hij nog geen oog ontwikkeld voor de fundamentele conflicten die nu eenmaal deel uitmaken van het menselijk bestaan. Hij dacht oprecht dat de docenten en leerlingen (Die tegenwoordig studenten werden genoemd na jarenlang ‘deelnemers’ te zijn geweest. Sommigen moesten er nog aan wennen, want in het woord ‘ student’ zit het woord ‘studeren’ verborgen en deelnemer ben je al als je je op school hebt ingeschreven.) dezelfde belangen hadden.
Mensen waren in zijn ogen van nature goed, een enkeling uitgezonderd. En omdat je het moet doen met hoe jij de wereld ervaart, zou je zijn begripvolle houding ook naïef kunnen noemen.
Hij was de ideale leerling. Kwam nooit te laat, was altijd aanwezig, haalde alleen maar goede cijfers, stond altijd klaar voor een praatje of een vriendelijk woord, was begripvol als er weer eens een les uitviel, een docent zich voor langere tijd ziek meldde zonder dat deze gelijk werd vervangen, de cijfers op zijn lijst niet klopten, zijn coach geen tijd voor hem had om hem te coachen (“Jij hebt dat toch niet nodig, jongen. Moet je eens zien wat een mooie lijst je hebt. Als er wat is kun je me altijd mailen…” “Ik begrijp dat u het druk hebt en dat u daarom mijn laatste vier mailtjes niet hebt beantwoord”. Enzovoorts.) of er niemand was om hem op zijn stage te bezoeken. Ja, hij was één en al begrip.
Als het rumoerig in de klas was vroeg hij zijn klasgenoten beleefd om stilte zodat de docent verder kon met de les. En omdat men hem zo aardig vond werd er naar hem wel geluisterd en kon de docent door gaan met het geven van les.
Volwassenen waren aangenaam verrast door zijn onbevangenheid. Niets leek hem uit zijn evenwicht te kunnen brengen. Hij luisterde naar het geklaag om hem heen, vroeg de klagers of ze wel zagen dat iedereen van het personeel zijn stinkende best deed, niemand was tenslotte perfect en het was overal een chaos dus waarom zou het hier anders zijn? En als ze dan met elkaar in discussie gingen en na afloop iedereen het er over eens was dat er niemand rond liep die bewust de boel ontregelde en dat je alles moest zien als deel van een groter geheel, niemand aangesproken kon worden op zijn verantwoordelijkheid omdat iedereen (en dus niemand) verantwoordelijk was en school behalve zinvol helaas ook een noodzakelijk kwaad, dan voelden ze zich als een familie met elkaar verbonden.
Deze begripvolle levenshouding, want zo zou je het wel kunnen noemen, maakte het makkelijk voor zijn omgeving om hem niet helemaal serieus te nemen als hij ook eens met vragen of een probleem zat. Niet uit onwil, maar men had het ook zo druk. Zoals gezegd, ook daar had hij begrip voor.
Die anderen, die het mopperen maar niet konden laten en zich weinig begripvol toonden naar docenten die hun afspraken niet na kwamen of hun werk niet naar behoren deden, die waren maar lastig. Je kon ze wel een tijdje negeren, maar degenen die zich niet lieten afpoeieren moest je dan toch uiteindelijk wel de aandacht geven waar ze zo om zeurden.
Natuurlijk was hij na een paar jaar niet meer zo naïef als toen hij met zijn opleiding begon. Tijdens zijn stage had hij gezien hoe zijn hardwerkende collega’s er vaak slechts met veel moeite in slaagden om soms de gestelde doelen te bereiken. Hij zag het verdriet op de werkvloer, hoe men vocht om het hoofd boven water te houden. Hij ontdekte dat de klanten niet zo hulpeloos waren als hij altijd had gedacht, kortom hij ontwikkelde een realistische kijk op mensen.
Maar hij verloor geen energie met gemopper. Want hij had ontdekt dat dit niets hielp.
Niemand zag dat hij ook de school anders begon te ervaren. Hij bleef de vriendelijke en onbevangen student die iedereen kende. Zo was hij nu eenmaal. Maar hij zag ook dat net als op zijn stage miscommunicatie de regel was en communicatie de uitzondering. Dat men heel ingewikkeld en volwassen deed over in wezen eenvoudige zaken. Dat er ook veel verdriet op de werkvloer van de school aanwezig was.
“Het is niet anders”, dacht hij. “Ik geloof dat ik volwassen begin te worden. Jammer.”
Hoe dan ook, je zult niet verbaasd zijn dat deze begripvolle leerling zijn studie een jaar eerder dan gepland succesvol kon afronden. Hij leefde nog lang en gelukkig, maar of je dit ook kunt zeggen van al die volwassen en bijna volwassen mopperkonten…?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten