De rustige docent

Er was er eens een docent die geen orde kon houden in de klas. De leerlingen die graag wilden leren vonden dit een ramp, maar degenen die alleen maar naar school gingen bij gebrek aan beter hadden altijd de grootste lol als zij weer les hadden van de heer Suffertje, want dat was zijn naam. En met zo’n naam vraag je om moeilijkheden.
Nu zul je wel denken dat deze docent diep ongelukkig was. Zelf ben ik ook docent en ik stel mij voor dat het niet leuk is om voor een klas met brullende apen te staan. Want daar leek het wel een beetje op als je zijn klas binnenstapte. Iedereen liep heen en weer, men had zijn mobieltjes aan en zat soms uitgebreid te bellen, weer anderen zaten wat te lezen of probeerden wat te slapen, want het was weer laat geworden vannacht. Het was gewoon een zooitje.
Maar vreemd genoeg maakte de heer Suffertje zich niet druk. Hij had zich nog nooit druk gemaakt en zou eerlijk gezegd niet eens weten hoe dit moest. Waar veel van zijn collega’s al waren afgebrand en met een hoge bloeddruk thuis zaten, kwam hij altijd met een goed humeur naar school, bleef vriendelijk tegen iedereen, verhief nooit zijn stem en leek over een oneindig groot geduld te beschikken. Kortom, de heer Suffertje was een gelukkig mens.
Natuurlijk vond hij het jammer dat hij geen orde kon houden. Degenen in de klas die wel graag luisterden omdat ze wat van hem wilden leren en graag hun diploma wilden halen had hij aan het begin van het schooljaar al apart genomen. Na twee lessen te hebben gegeven wist hij precies welke leerlingen een ‘lang leve de lol’ mentaliteit hadden en welke al wat volwassener waren in hun gedrag.
Aan deze wat meer serieuze leerlingen had hij zich verontschuldigd. Ja, hij wist dat hij geen orde kon houden, maar hij had een hekel aan het gebruik van machtsmiddelen. Tenslotte moest het verlangen naar kennis van binnenuit komen en niet worden opgedrongen. Zijn collega’s gaven allen beter les dan hij, maar meldden zich herhaaldelijk ziek. Hij was nooit ziek en altijd de opgeruimdheid zelve.
Hij was er altijd voor zijn leerlingen en dat maakte veel goed.
Behalve dat hij zich verontschuldigde bood hij de serieuze leerlingen aan om op andere momenten les aan hen te geven. Niet verplicht om te komen, maar wel verstandig. Ze moesten dan wel stil zijn, want anders stopte hij met het geven van les. Hij vertelde hen dat als zij naar die lessen kwamen ze wat hem betreft in de lessen waar het altijd zo’n puinhoop was niet aanwezig hoefden te zijn.
De heer Suffertje regelde dit allemaal met de leerlingen zelf en die ontdekten dat het eigenlijk een heel goed plan was. Ze kwamen niet meer naar de lessen waar het altijd feest was, maar alleen naar de lessen waar het stil was. Eerst waren het er vijf, maar de week erna waren het er al 10. Als de heer Suffertje les gaf was doodstil. Hij kon alles goed uitleggen en deed dat met veel plezier.
De herrieschoppers liet hij niet toe in deze lessen en die vonden dit helemaal niet leuk. Eerst maakten ze nog meer kabaal dan voorheen, maar dat had geen effect op de heer Suffertje. In plaats daarvan wilden steeds meer leerlingen naar de lessen waar het rustig was. In minder dan een maand had de heer Suffertje weer een volle klas. De herrieratten kwamen niet meer naar zijn lessen. Aan zo’n dooie diender als de heer Suffertje was toch geen lol te beleven. En in de klas was niets te doen, want alle serieuze leerlingen volgden zijn lessen nu op een ander tijdstip.
Voortaan kon de heer Suffertje gewoon les geven. Een enkele keer als het desondanks toch lawaaierig was stopte hij met het geven van les, verontschuldigde zich en zei dat het nu tijd voor zijn middagdutje was en dat hij nu naar huis toe ging. Om te voorkomen dat het te onrustig werd in de klas zorgden de leerlingen er zelf voor dat het rustig werd. Herrieschoppers spraken ze aan op hun gedrag en die hielden zich een volgende keer wel in.
Nee, de heer Suffertje was niet zoals zijn naam vermoedde een suffertje. En omdat hij nu voortaan rustig les kon geven en de leerlingen hoge cijfers bij hem haalden was iedereen gelukkig. Alleen weet ik niet of ze allemaal lang en gelukkig leefden. Tenslotte is dit een modern sprookje.