Straks een mooi gedicht over 'Eenzaamheid'. Maar eerst wil ik nog even mijn gal spuwen over mijn vriend Henk Bleker.
Het blijft tobben. Als je tenminste alles gelooft wat er in de kranten staat. En dat doe ik natuurlijk. Zo stapte uit het leger van zelfbevlekkers in Den Haag staatssecretaris Bleker (CDA) naar voren om ons uit te leggen waarom hij het als goed “rentmeester” nodig vindt, om van de 190 beschermde natuurmonumenten in ons land er 63 deze status af te nemen, zodat er wegen en huizen gebouwd kunnen worden. Bovendien kunnen onze boeren nu makkelijker hun landbouwgronden uitbreiden.
Goed zo, Henk. Van dik hout zaagt men planken. Complimenten voor deze mooie open sollicitatie naar het bestuursvoorzitterschap van de landbouworganisatie LTO. Weg met de natuur en meer wegen door de natuur. Sukkel!
In de week van de eenzaamheid schreef ik voor alle eenzame zielen het volgende gedicht:
Vergissing.
Ik veeg de wasem van de ramen
en kijk naar buiten.
Ik kan maar niet besluiten
of ik je missen zal.
Zielig ben ik in geen geval.
Al zal ik niet ontkennen
dat het maar niet wil wennen
dat het vuur is gedoofd.
Je laatste woorden echoën na in mijn hoofd
Wat wij samen hadden is verdwenen
Er valt nu een schaduw over de stenen
van het pad dat voor me ligt.
In mijn handen een foto van je gezicht.
Hé makkertje, ik ben het, je soulmate, je maatje
Je knuffelkampioen, je pornoblaadje
Voor als je mij mist.
Helaas hebben wij ons beiden destijds vergist
Toen we besloten bij elkaar te blijven
Nu zullen onze hunkerende lijven
Elkaar nooit meer strelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten