Als wij ons niet prettig voelen of als veel van wat wij ondernemen mislukt, is dit erg vervelend. De oorzaak hiervan is vaak te vinden bij hoe wij met onze problemen omgaan.
De manier waarop iemand met problemen om gaat wordt coping genoemd.
Binnen de verschillende copingsvormen zijn een zevental categorieën beschreven:
1. Probleemoplossing
2. Wishful Thinking
3. Probleemvermijding
4. Sociale Steun Zoeken
5. Cognitieve Herstructurering
6. Zelfkritiek
7. Emotionele Expressie
Ik ga hier nu even verder niet op het begrip ‘coping’ in, want ik heb geen zin om een college psychologie te geven. Maar ik kom hier op terug. Eerst ga ik even lekker mopperen.
Wij (jij en ik, wij allemaal) ontlenen onze praatjes aan de dikte van onze portemonnee, onze goede gezondheid en een vertekend zelfbeeld.
Pas als het geld op is, wij last beginnen te krijgen van kwaaltjes of door beginnen te krijgen wie we werkelijk zijn, verstomt het gekakel. Teruggeworpen op ons naakte bestaan vragen wij ons vertwijfeld af hoe nu verder te gaan.
Meestal duurt dit maar even. Binnen vijf minuten gaan we over tot de orde van de dag, want lastige vragen kun je maar het beste uit de weg gaan.
Na enige cognitieve herstructurering blijkt dat onze financiële situatie bij nader inzien wel mee valt, met de juiste pillen verdoezelen we dat we eigenlijk ziek zijn en na even pompen is ons ego weer tot aanvaardbare proporties opgeblazen.
Je kunt je natuurlijk ook beperken tot eenvoudig wishful thinking. Het zal allemaal wel goed komen, zeg je dan tegen jezelf tegen beter weten in. Samen mopperen en klagen geeft ook wat lucht. We zijn gelukkig niet alleen.
Zelfkritiek is soms wel nodig, maar niet altijd even handig. Tenzij je het op kunt brengen om je gedrag te veranderen. Dus spaarzamer zijn, gezonder leven en accepteren dat je ook maar een mens bent met al zijn tekortkomingen en fouten. Maar je kunt ook gaan schrijven. Of een andere uitlaatklep zoeken voor je gevoelens.
Ik heb ‘Probleemoplossing’ als copingsvorm maar overgeslagen, want alleen als je locus of control intern is, is de kans groot dat je hier voor kiest. Dat betekent dat je zelf de verantwoordelijkheid neemt voor de gevolgen van je gedrag en je niet opstelt als slachtoffer.
Wij houden er van om alles te versimpelen en kijken meestal optimistisch naar de toekomst. Het leven te reduceren tot hapklare brokken. Anders verliezen we het overzicht.
De weinig kritische houding ten aanzien van alles wat er om ons heen gebeurt passen we ook toe op ons zelf. Wat niet betekent dat we allemaal met positieve zelfbeelden rond lopen. Integendeel.
Wat wil ik met dit gebabbel eigenlijk zeggen? Allereerst dat het allemaal wel mee valt. Wij hebben een flink aantal mogelijkheden om met de vaak onoplosbare problemen van het bestaan af te rekenen. Je kop in het zand steken hoort daar ook bij.
Het succes van coping hangt niet in het minst af van hoe wij het probleem waarnemen en interpreteren. Beide hangen op hun beurt af van wat wij geleerd hebben. En omdat wij lerende wezens zijn kunnen wij ook copingsvormen leren waarbij wij ons prettiger voelen. Wij kunnen leren om ons zelf gezond ‘te denken’. Volgens mij zitten hier de belangrijkste verschillen: Als mensen zich voortdurend waardeloos voelen, angsten hebben, boos zijn op zichzelf of hun omgeving dan zouden zij kunnen overwegen een andere coping strategie te gebruiken. Waarbij volgens mij in veel gevallen ‘het probleem oplossen’ de voorkeur verdient.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten