Opnieuw Buitenkunst

Het propje dat ik geschreven had voor vandaag heb ik even opzij gelegd. Natuurlijk pas ik zelfcensuur toe op dit blog. Niet om anderen te behagen, maar omdat ik niet altijd tevreden ben over de tekst. Deze keer vond ik hem te vriendelijk, te aardig, te...hoe zeg ik dat goed, te gladjes. Niet ruw genoeg. Onvoldoende agressief. Te lief. Soms moet je grote woorden gebruiken om iets duidelijk te maken. Subtiliteit is echter beter. En als je me kent (En welke no-no denkt dat hij mij kent?) dan weet je dat subtiliteit niet mijn sterkste kant is.
Zeker als ik net een boek gelezen heb van Herman Brusselmans. Wat kan deze Vlaamse auteur ongehoord poëtisch en grof zijn. Ik heb dan de neiging om zijn stijl te kopiëren, maar dat is natuurlijk wel linke soep want Herman heeft lang haar en ik ben vanmorgen naar de kapper geweest, zodat ik er met een flinke dosis fantasie weer uit zie als een echte frisse Hollandse knul van bijna zestig. Zo ontbreken er nog vele andere overeenkomsten; te veel om hier op te noemen. Overigens heb ik Herman zo'n drie maanden geleden voor het laatst gelezen.
Dus misschien een andere keer. Vandaag ben ik in een te vriendelijke stemming. Dat komt door het mooie weer.

Op de buienradar is nu nog niets te zien, maar vanuit mijn raam zie ik hoe de lucht in het westen helemaal dicht zit. Toch zal het waarschijnlijk nog een paar uur duren voordat het gaat regenen. De grijsbesnoorde zanger uit een van de vele shantykoren, die naast ons een biertje stond te drinken, beklaagde zich vanmiddag ook al dat het zo benauwend warm was. “Maar”, voegde hij er aan toe, “het is nog altijd beter dan de regen die voor morgen is voorspeld.” Wij stemden in met deze wijze woorden, sloegen ons biertje achterover en vervolgden onze tocht langs de haven, die vol lag met de meest exotische platbodems van eigen bodem en Vlaanderen.
De wereldhavendagen in Rotterdam zijn altijd een belevenis, al houden wij het meestal, net als vandaag, na enkele uren voor gezien. Er is meer te doen.

Ander onderwerp. Ik spring maar weer eens van de hak op de tak want dat kan ik goed. Zoals bekend ga ik jaarlijks in de grote vakantie enkele weken naar Buitenkunst om mij er te laven aan het enthousiasme, de creativiteit en blijheid van zowel de medewerkers als de gasten.
Dit klinkt natuurlijk lekker vet, maar mensen die daar ook naar toe gaan en dit toevallig lezen herkennen het wel. Dus dan maar lekker vet.
Gisteravond vond ik tot mijn verrassing een aantal filmpjes, die gemaakt waren in de weken dat ik er ook was.
Louter voor mijn eigen genoegen en dat van anderen en om er sneller bij te kunnen komen heb ik de filmpjes in deze bijdrage aan mijn weblog opgenomen.

Het prachtige, edoch klein beetje verkrachte Ombra mai fu uit de opera Serse van Handel werd aan ons gepresenteerd in het donker onder de bomen. Zoiets maakt op mij heel veel indruk.Ik vind dat de maker van het ingetogen filmpje erg goed werk heeft geleverd. De sfeer van weleer werd voor even weer helemaal opgeroepen.




Hier volgt een andere uitvoering, die een tastbare weemoed in me wakker maakt.





Zelf heb ik meegezongen in het Slavenkoor (ook bekend als Va Pensiero) uit Nabucco van Verdi.
Heel even verschijn ik in beeld om daarna niet meer terug te keren. Ik ben tussen de alten gaan staan, terwijl ik toch echt een bas ben. Toen ik er tussen stond klonk het nergens naar. Maar nu ik het filmpje zie valt het niet alleen 100% mee, maar ben ik er zelfs trots op dat wij dit in minder dan een dag in elkaar hebben gezet. Laat je niet door de wat bizarre en lange introductie weerhouden om heel het filmpje te bekijken.



Als laatste een filmpje met een aria uit Carmen. Iedereen zong uit volle borst mee.



Dit was een kleine impressie van enkele Buitenkunstpresentaties. Er zullen er meer volgen.
De vakantie is voorbij. Over 6 weken heb ik weer vakantie. Zo gaat dat in het onderwijs. Wat ik dan ga doen, weet ik nog niet. Wandelen in Nederland of ergens anders. Een weekje naar het zuiden? Ik zie wel. Paula moet werken, dus ik moet me alleen zien te redden. Erg, hè?