Ik neem dat soort besluiten altijd als het gevoel van eenzaamheid weer te lang uitblijft. Als ik er dus te lang op moet wachten. Toegegeven, het is niet eerlijk tegenover de vele miljoenen om mij heen die zich spontaan eenzaam voelen, maar zij hebben daar een reden voor. Ik niet. Ik voel mij alleen eenzaam als het in de mode is. Want ik heb geen zin om anders te zijn dan zij (en zeker niet in 'de week van de eenzaamheid') en over enige tijd is eenzaamheid beslist weer 'not done'. Het mag dan wel zo zijn dat eind oktober de zeven miljardste aardbewoner wordt verwelkomd, maar wat heb ik daar aan? De wetenschap dat zelfs de aanwezigheid van zeven miljard anderen mijn eenzaamheid niet vermag te verdrijven maakt het alleen maar erger.
Eenzaamheid is erg. De momenten dat ik ook spontaan eenzaam kon worden heb ik diep weg geduwd in mijn herinneringen. Vaag weet ik wel dat het een kutgevoel was.
Nu blijkt dat het hebben van een huisdier als een uitstekend middel tegen de eenzaamheid wordt gezien. Sommige mensen zijn zo teleurgesteld in hun medemens dat ze nog wel een hond of kat om zich heen dulden maar geen andere mensen. Ze bouwen een intens sterke band met het dier op, dat misschien in andere landen gewoon op het menu staat.
Daar heeft 'hondenbrokken' een andere betekenis dan hier.
En als Fikkie of Miloes dan uiteindelijk toch de laatste adem uit blaast zijn hun baasjes ontroostbaar. Het door ouderdom afgetakelde karkas gaat niet naar een destructiebedrijf maar wordt onder de grond gestopt of gecremeerd.
Een foto van het dier op het dressoir moet de verdrietige eigenaar herinneren aan betere tijden. Fikkie is er niet meer, maar de herinnering aan zijn trouwe hondenogen en kwispelende staart wordt in ere gehouden.
Mocht de eigenaar onverhoopt eerder dood gaan, dan laat hij soms tot schrik van de erfgenamen een deel van zijn vermogen na aan de hond, die als erfgenaam nu tenminste verzekerd is van een verzorgde oude dag en niet zijn laatste dagen hoeft te slijten in het asiel.
Het is al weer enkele jaren geleden dat we zelf thuis een hond hadden. Natuurlijk ook tegen de eenzaamheid. Mijn kinderen waren eenzaam, Paula was het en waarschijnlijk was ik de meest eenzame van allemaal. Dus kochten we een hond.
Zo’n beest wordt deel van de familie. En evenmin als je gelijk je partner na diens dood inruilt voor een ander doe je dit met je huisdier als deze is overleden. Al zullen er altijd uitzonderingen zijn.
Als je echter het uitlaten van je hond zo vreselijk mist is er gelukkig een alternatief. Dat bewijst het volgende filmpje dat ik vandaag op internet vond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten