Occupy

Het was lekker om in het zonnetje te demonstreren op het Beursplein in Amsterdam. Degenen die niet geweest zijn hebben wat gemist. Natuurlijk was ik niet gegaan als het had geregend.

Nee, ik ben zeker niet iemand die vooraan op de barricaden staat. Maar zoals die man op het journaal al zei: ”Het is vijfendertig jaar geleden dat ik voor het laatst heb gedemonstreerd. Nu vond ik het hoog tijd om weer te gaan. De uitwassen van het kapitalistische systeem raken iedereen”.
En het is moeilijk om het daar niet mee eens te zijn.
Nu wordt gezegd dat het alleen de machtigen zijn die een donker gordijn leggen over onze toekomst. Dat zij als enigen de aarde uitbuiten en verantwoordelijk zijn voor de verwoestingen die worden aangericht.
Hierbij wordt helaas voorbij gegaan aan onze eigen verantwoordelijkheid.
Die 1% machtigen maken er met elkaar toch nog altijd een minder grote troep van dan die 99% machtelozen. Waarvan er velen stiekem dromen dat zij of hun kinderen eens zullen behoren tot de 1% machtigen die deze aarde nu regeren.
Ik weet dat het niet sympathiek is om te zeggen dat Jan Modaal dezelfde mentaliteit heeft als degenen die over ons heersen. Dat wil hij niet horen en hij wil hier niet over nadenken. Dat heeft hij nooit geleerd en niemand in zijn omgeving is hem er dankbaar voor als hij dat wel doet. Op dominees zit niemand te wachten. Het is niet voor niets dat de kerken leeg lopen.
Maar al die geschoolde mensen die het wel geleerd hebben? Die weten dat wat ik hier neer zet juist is? Kennis moet niet met moraliteit worden verward. Kennis kan heel goed leiden tot immoreel of amoreel gedrag. Ook al is men niet gewend dat het zo genoemd wordt. Je hoort wat je horen wilt.

Natuurlijk is ook bij mij het hemd nader dan de rok. Enerzijds maak ik mij zorgen over de grote ontwikkelingen die ik zie. De uitbuiting van de mensen en de natuur. De niet te stoppen klimaatverandering. De oorlogszuchtige taal die veel landen uitslaan. De hebzucht en graaimentaliteit van velen. Want we denken allemaal dat succes in het leven hetzelfde is als ‘rijk zijn’.
Anderzijds wil ook ik niet inleveren. Ook ik wil alleen maar meer en beter.
Alleen doe ik hier niet veel aan. Want eigenlijk interesseert het me niet. Zo lang ik maar niet rood sta. En een comfortabel huis heb om in te wonen. Met alle spulletjes die het leven zo kunnen veraangenamen. En zo is de situatie nu.

Wat veel mensen blijkbaar niet lijken te beseffen is dat we het allemaal in een razend snel tempo weer kwijt kunnen raken. En die kans schat ik hoog in.
Ik heb het nu niet eens over de schade die hebzucht en kortzichtigheid in de hele wereld aanrichten, waarbij de meest kwetsbaren als altijd het eerst voor de bijl gaan.
Dus al vind ik dat iedereen die na kan denken verantwoordelijk is voor de chaos die op ons af komt en die sommigen al heeft bereikt, het zijn wel de meer machtigen die echt de sleutel tot verandering in handen hebben. De massa kan zich wel gaan organiseren en moet dat ook doen. Maar hun gebrek aan ervaring in het besturen en hun goedgelovigheid en gemakzucht zullen een effectieve organisatie in de weg staan. Zij denken het liefst in ‘zwart-wit’. In ‘Goed versus Slecht.’ En velen vinden het maar wat fijn om de slachtofferrol op zich te nemen.
“Ik geloof niet in democratie”, zei een vooraanstaand correspondent bij de Wall Street Journal.
“Het is alsof een wolf en een lam samen een besluit moeten nemen”.
Het tekent het cynisme van de mensen die er met hun neus dagelijks bovenop staan en zien dat de schapen worden opgevreten door de wolf als hij hongerig is.
Zo’n man ziet z’n hele leven al wat macht met de mentaliteit van de mensen doet. Om het maar eens duidelijk te stellen: Het lijkt er op dat het ze geen reet kan schelen of deze wereld en alles wat daar op leeft naar de verdommenis gaat. Als de kassa maar rinkelt.

Stevige druk op de rijke bankiers, ceo’s van grote bedrijven, corrupte politici, speculanten, mediamagnaten en de hele rambam kan mogelijk tot een mentaliteitsverandering leiden. Maar de mensen zijn erg verdeeld. Bij velen staat het water nog niet tot de lippen. Daarom maak ik mij hier geen illusies over.
Niemand die de machtige tegen houdt. Dit gaat ook niet gebeuren. Misschien zal hij worden vervangen, maar dat hoeft geen verbetering te zijn.
Nee, ik ben zeker niet tegen het kapitalisme. In zijn zuiverste vorm lijkt het mij het beste systeem dat voor handen is. Het sluit namelijk het beste aan op wat de meeste mensen van het leven willen. Ik raad daarom iedereen aan om de film “Capitalism: a love story” van Michael Moore te gaan zien.
Het is zeker geen rechtvaardig systeem. En ook niet duurzaam. Maar een alternatief dat door iedereen wordt omarmd hebben we helaas nog niet. Al begrijp ik dat de ‘cradle to cradle’ gedachte langzaamaan steeds meer terrein wint.

Ja, wij zijn met z’n allen vreselijk verwend. Onze rijkdom beschouwen we als vanzelfsprekend. We willen ook niet weten wat de prijs is die we hiervoor met z’n allen betalen.
Wat een mooie paradox: De prijs die we betalen voor onze rijkdom.
Ik voorspel dat ‘Occupy’ zal groeien. Dat onderschat wordt wat hiervan de gevolgen zijn. Italiaanse toestanden zullen overal plaats vinden. Groepen in de samenleving zullen de beweging proberen te ‘kapen’. Mensen zullen tegen elkaar worden uitgespeeld. De polarisatie zal toenemen.
We mogen in onze handjes knijpen als het allemaal vreedzaam zal gaan. Maar gezien mijn vertrouwen in de menselijke natuur (Of beter gezegd ‘mijn gebrek aan vertrouwen’) verwacht ik hier niet veel van. Langzaam kantelt ons wereldbeeld en hiermee de wereld zelf. We staan opnieuw aan de rand van grote veranderingen. Het zonnetjes schijnt nog. Het is windstil. De stilte voor de storm.