Hoewel het afleggen van een examen in onze samenleving een mild inwijdingsritueel is, waarbij je laat zien dat je klaar bent voor het zetten van de volgende stap, levert het voor alle betrokkenen vaak flinke spanningen op. Slapeloze nachten, erectieproblemen en constipatie zijn er het gevolg van. Alles jeukt, het ademhalen gaat zwaar en au, wat doet mijn rug toch pijn.
Zelf heb ik er geen last van. Eerder genoemde problemen zijn mij onbekend. Tenslotte heb ik al een diploma.
De examentijd is voor veel docenten vaak net zo pittig als voor de examenkandidaten. Want alles wat er fout kan gaan gaat er soms fout bij examens. En als dit niet gebeurt, dan ben je bang dat het straks alsnog fout gaat. Daar heb je immers ervaring mee.
Het zou mooi zijn als de leerlingen wisten wat er allemaal bij komt kijken voordat je ze een diploma in de handen kunt drukken. Sommigen zouden mogelijk voor het diploma bedanken en zeggen “Van mij hoeft het niet. Doe geen moeite. Ik heb hier een leuke tijd gehad en daar ging het mij om. Het diploma heb ik altijd als bijzaak gezien. Vandaar dat er bijna twintig onvoldoendes op mijn lijst staan.” Zulke leerlingen zou ik willen omarmen en ze bedanken voor hun begrip. En ze graag zonder diploma weg willen sturen.
Helaas zit het onderwijs zo niet in elkaar.
De laatste keer dat ik zelf examen deed is al weer enkele jaren geleden. Afstuderen noemen ze dat. Als ze toen bij langstudeerders het collegegeld hadden verhoogd, had ik waarschijnlijk tien jaar korter over mijn studie gedaan.
En hoewel het leuk klinkt om te kunnen zeggen dat je een doctorandus in de psychologie bent koop je er natuurlijk geen brood mee op de plank. Al kan dat natuurlijk wel.
Maar was ik toen gespannen? Zeker. Had ik echter erectieproblemen of last van constipatie? Om de dooie dood niet. Ik bedoel maar. Het is geen wetmatigheid. Je moet wel een beetje aanleg hebben voor dit soort kwaaltjes.
Ik ga hier maar niet opschrijven hoeveel onvoldoendes ik heb gezien bij het nakijken van het theoretische deel van het examen. Het was echt heel erg. Maar ik wil niemand zenuwachtig maken en hoop daarom dat deze bijdrage aan mijn blog door niemand wordt gelezen. En die kans is gelukkig wel groot.
Gelukkig maar dat er zoiets bestaat als ‘herkansing’.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten