Geboren worden en dood gaan. Vraag de mensen of ze liever geboren worden of dood gaan en ze staan met een mond vol tanden. Maar voor de reïncarnisten onder ons zou het een serieuze vraag moeten zijn.
Van mijn geboorte kan ik mij niets meer herinneren. Toch ben ook ik geboren. Maar mocht iemand beweren dat ik onder een steen vandaan ben gekropen dan is dat misschien zo, want dat kan ik mij ook niet herinneren.
We moeten onze ouders maar vertrouwen als zij beweren dat wij geboren zijn. En van hen aannemen dat jij dat lieve kleine kindje op de foto bent, al is enige gelijkenis met het nu levende exemplaar ver te zoeken.
Niet alleen mijn geboorte gaat in nevelen gehuld; dit geldt ook voor grote stukken uit mijn leven. Een ieder die daar meer van weet dan ik wordt hierbij uitgenodigd om mij anekdotes toe te zenden over die fases in mijn leven die ik vergeten ben.
Beroemde personen krijgen van hun biografen herinneringen aangereikt die hen welgevallig zijn. Al ben je nog zo’n grote klootzak, voor geld koop je een nieuw en voor jezelf acceptabel verleden.
Ik ben nog niet beroemd en zal daarom vanuit mijn herinneringen zelf mijn verleden moeten schrijven. Voor iemand die een speelfilm drie keer in een jaar kan zien en telkens denkt dat het een nieuwe film is, gewis geen eenvoudige opgave. Maar gelukkig vult mijn fantasie de gaten in. Zo weet ik bijvoorbeeld zeker dat ik als kind verliefd was op mijn blonde schooljuf. Als ik mijn ogen dicht doe zie ik een jonge blonde vrouw voor me. Ze heeft een mooi rank figuur en stevige borsten, cup c.
Ze is niet al te groot, heeft een zwoele blik in haar grijsblauwe ogen, een zachte erotiserende stem en een lieve lach. Wat een juf was dat.
Tot aan het sluiten van mijn ogen waren het herinneringen, hierna nam de fantasie over. Je ziet dat ze elkaar perfect aanvullen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten