Telefoon

Met een tas vol boodschappen tussen mijn benen zat ik lekker wijdbeens op een bankje in de tram. Ik ga niet vertellen wat er allemaal in zat, al mag je wel weten dat ik dol ben op zacht fruit en ik blauwe bessen, frambozen, bramen en aardbeien gekocht had. Maar ook een paar films, waarvan ik hoop dat ze goed zijn, want films die niet goed zijn daar hou ik niet zo van.
Ik moest er natuurlijk wel voor zorgen dat het zachte fruit niet geplet werd door de doosjes waar de Dvd’s in waren opgeborgen.
Daarom hield ik de tas tussen mijn benen angstvallig in de gaten als de tram weer eens een bocht nam. Dat gebeurde telkens als hij een hoek om moest. Je kon de bochten aan zien komen. Of beter gezegd, de bochten zagen de tram op zich af komen. En dan hield ik mijn hand tussen de doosjes fruit en de doosjes met de Dvd’s. Dat zal er vreemd uit hebben gezien, maar zoals je weet gebeuren er wel meer vreemde dingen in een tram. Zo gaan er onbekende mensen naast je zitten en die beginnen soms zomaar keihard te praten. Ik was op zoek naar een boek in mijn rugzak toen dit mij gebeurde.
Eerst ging ze schuchter naast me zitten. Zo half van me af gedraaid en haar benen in het gangpad. Het leek me een gewone vrouw van middelbare leeftijd, die daarom niet zo jong meer was. Aantrekkelijk was ze ook niet en ik had mijn belangstelling al verloren voordat deze was opgewekt.
Opeens graaide ze in haar tas. Ik schrok op, want ik was even afgeleid en had de bocht niet gemerkt. Ook ik stak mijn hand snel in mijn tas. Het stond misschien wat vreemd en misschien dacht zij wel dat ik haar in de maling nam. Zij trok haar hand terug en begon luid en omstandig uit te leggen aan iemand die niet in deze tram zat dat het een geweldige vakantie was geweest. Ze hadden slechts vijf dagen regen gehad. En het eten was zo lekker. En ze hadden zulke leuke winkeltjes. En de mensen waren zo aardig en gastvrij.
Zowel de mensen die voor in de tram zaten als achterin hoefden geen woord te missen, want ze had een stem als een bootwerker. Ik weet nu dat ze Mieke heet, een man heeft, minstens één dochter, dat haar hond Whisky heet en niet zo jong meer is, dat ze een baan heeft in de verzorging en dat ze ruzie heeft met de buren, want die maken altijd zo’n ‘teringherrie’ met die harde muziek. Iedereen die in de tram zat weet het.
De moderne communicatiemiddelen brengen de mensen weer bij elkaar. Volkomen onbekenden ken je na een ritje met het OV beter dan je buren, die je alleen hoort bellen als er wordt gebarbecued, maar wat ze zeggen is dan moeilijk te verstaan door het geroezemoes van de anderen die geen behoefte hebben om mee te luisteren omdat zij toch wel weten waar het over gaat en zichzelf daarom liever vergrijpen aan een zwart geblakerde karbonade of bruine worst.
Al mijn fruit had de reis netjes overleefd en ik ga nu naar “Burn after reading” van de Coen Brothers kijken. Volgens insiders die het weten kunnen een film die je niet mag missen.