Herinneringen.

Al weer bijna tien uur ‘s avonds en nog steeds licht. Net als die meimaand in 1972, toen M. een meisje mee had gesmokkeld uit England. Ze was weggelopen uit een tehuis voor ondeugende meisjes en samen met M. naar Nederland gereisd.
M. had ze toen al lang niet meer op een rijtje, maar dat is nooit een belemmering geweest voor mijn vriendschap met hem. Hoe gekker hoe beter, mits men maar gewoon doet tegen mij. Echt normale mensen liggen mij niet zo. Ze zijn zo vreselijk aangepast en saai. Dan ben ik liever alleen saai.
Ik kende M. al enige jaren en als je niet beter wist dan dacht je gewoon dat hij normaal was, want dat kon hij goed spelen. Tijdens een feest heeft hij alle aanwezigen eens getrakteerd op een witte neus en dat heeft hem erg veel geld gekost. Hieruit bleek toen duidelijk dat hij het normaal zijn alleen maar speelde.
Het meisje heette Hannah (niet haar werkelijke naam hoor, net zomin als M. staat voor Mike maar voor Marco), maar ik zal haar hier Chris noemen, want dat was haar echte naam.
Nu ik er weer over nadenk zou het ook in augustus of september van 1971 geweest kunnen zijn. Je ziet, dat ik blijkbaar wat te verbergen heb. Of dat mijn geheugen ook niet meer is wat het nooit is geweest.
In ieder geval was het net zo’n mooie avond als nu. Ik kan mij althans geen regen herinneren. Misschien was het wat frisser en enigszins bewolkt. Het kan zelfs zijn dat er een stevige wind stond.
Ik was dat weekend bij twee vrienden van me in het dorpje G. in Z-H.
M. was net weer naar Rotterdam vertrokken en had Chris achter gelaten, want het leek haar wel leuk om bij mijn vrienden te slapen en deze keer niet bij M..
Ook ik bleef die nacht bij mijn vrienden slapen. Ik geloof dat ik weer eens ruzie thuis had gehad, maar misschien had ik gewoon zin om bij mijn vrienden te zijn. Nee, ik weet het weer. Ik had die middag net de tafel in de huiskamer bij mijn ouders ondersteboven gegooid met alles wat er op stond. En daarna was ik naar G. afgereisd, want ik had geen zin om te wachten tot mijn vader thuis kwam, want die zou wel boos zijn.
Al kon ik behoorlijk driftig zijn, slecht was ik zeker niet. Bloemenkinderen waren we toen. En we geloofden heilig in vrije liefde. Ik tenminste wel als het me zo uitkwam, want ik was toen ook al goedgelovig als het gaat over seks.
Ik wist niet dat Chris net zo goedgelovig was. Later die avond toen wij op zolder in onze slaapzakken lagen vroeg ze me nog, terwijl ik bij haar binnen drong, of M. het geen probleem zou vinden dat zij met mij naar bed ging. Ik stelde haar gerust. Natuurlijk zou M. het geen probleem vinden. Dat bleek later ook te kloppen, dus ik had goed gegokt. Oké, een beetje knorrig was hij wel, maar hij liet dat niet blijken.
Sommigen zullen het walgelijk vinden dat ik M. met Chris bedroog. Maar zo voelde het zeker niet.
En omdat wij er beiden geen spijt van hadden en M. er later ook niet veel woorden aan vuil maakte denk ik dat het goed is geweest dat de kleine Chris met haar grote borsten en ik de vruchten hadden geplukt toen ze rijp waren, de thee hadden gedronken toen deze nog lekker heet was en ik in haar roompotje had geroerd toen ze me vroeg om de room op te kloppen.
En al deze herinneringen, echt of verzonnen door mijn warrige brein, komen op terwijl de zon misschien voor het laatst onder gaat, want volgens hen die het kunnen weten vergaat morgen de wereld. En dat terwijl ik mijn vakantiegeld nog niet heb gehad.