Hi, guys. What’s up? Having a good time? Wat vinden jullie
van de erotische verhalen die ik regelmatig verstuur aan jullie weten wel wie?
Beetje over de top, hè? Nog tips hoe ik het toch geil kan houden zonder al te
banaal te worden? Laat het me weten. Ik kan nog wel wat feedback gebruiken.
Dacht ik in mijn onschuld dat iedereen wel blij zou zijn met
de wetenschap dat hun gegevens voor het nageslacht wordt bewaard in grote
databases ergens in een in de rotsen uitgehouwen stad in de Rocky Mountains,
zie ik tot mijn verbazing grote verontwaardiging alom.
Want, je gelooft het niet, men voelt zich in zijn privacy
aangetast.
Dezelfde jojo’s die luidruchtig in het openbaar vervoer of
een willekeurig restaurant ongegeneerd via hun mobieltjes al de intieme details
van hun persoonlijk leven met hun directe omgeving delen en op honderd en meer
verschillende manieren hun privéleven onder de aandacht brengen van anderen op
facebook of een ander sociaal medium zijn verontwaardigd dat anderen vrijelijk
toegang hebben tot al hun gegevens. Ja, hoor eens. We leven wel in het
informatietijdperk. Hoe had je het anders gewild?
Zelfs examens worden al met ons gedeeld nog voordat ze zijn
afgenomen. Gewoon, via internet.
Vervolgens is iedereen geschokt, trekken geleerde heren
ernstige gezichten en wordt vermanend het normerende vingertje opgeheven.
“Wat is het diploma nog waard als de toetsresultaten bij
elkaar zijn gestolen,” piept men.
Ja, wat is het diploma eigenlijk waard als het niets meer of
minder is dan een bewijs dat men jarenlang braaf in de banken heeft gezeten en
zich zonder veel tegenstribbelen heeft vol laten gieten met wat fragmentarische
kennis waarin men totaal niet geïnteresseerd is en waar de samenleving toch
niet op zit te wachten?
Je kunt er hoogstens mee aan tonen dat je bereid bent om je
aan te passen aan een gangbaar maatschappelijk systeem, in de hoop dat dit
systeem je straks zal belonen met een mooie baan, omdat jij dat fel begeerde
papiertje kunt laten zien. Inmiddels weten we door de crisis wel beter.
Iedereen die zelf voor de klas staat weet heus wel dat
scholen hun leerlingen vol proppen met grote onzin. Kennis waaraan je in het
werkelijke leven niet veel hebt, behalve dan als het gaat om talen en wiskunde
en andere bètavakken. Maar ook daarin
zit veel overbodige troep, die na het examen gelijk de vuilnisbak in kan.
Ons onderwijssysteem is immers hopeloos verouderd en er niet
op ingesteld om jongeren zelf te leren denken. En al verdien ik er als docent
een goed belegde boterham aan, ook ik weet donders goed dat we in het
beroepsonderwijs achter de feiten aanhobbelen. De kwalificatiedossiers die wij
moeten vertalen naar een onderwijsprogramma zetten veel mensen in beweging,
maar als we het werkelijk belangrijk vonden dat onze leerlingen goed werden
voorbereid op de samenleving zou hun curriculum er heel anders uit zien.
Inmiddels ben ik weer flink afgedwaald, al gaat het nog
steeds over het uitwisselen van informatie.
Als er maar één mensenleven mee wordt gered met het
afluisteren, onderzoeken en analyseren van de privé-gegevens van iedereen, dan
mogen ze van mij al mijn correspondentie of wat daar voor door gaat letter voor
letter analyseren. We weten inmiddels dat er grotere gevaren zijn die de
mensheid bedreigen.
Ik voorspel dat er een tijd komt waarop het leven van een
ieder tot in detail toegankelijk wordt gemaakt via computers. Dan zal blijken
dat het leven van de meesten absoluut niet de moeite waard is om kennis van te
nemen en uiteindelijk zullen de databases niet meer worden bijgehouden uit een
gebrek aan belangstelling. Dan kruipen de mensen weer, lekker met hun benen
onder zich gevouwen, met een ouderwets boek in een hoekje van de bank en laten
ze zich betoveren door de verhalen die ze lezen en zich mee voeren naar een
wereld die in niets lijkt op het leven dat ze zelf leiden. Lekker spannend
en interessant.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten