Een enkele trouwe gelovige zit nu geeuwend vroom te zijn in
de kerk of moskee, terwijl minder trouwe broeders of zusters samen met de ongelovigen hun roes liggen uit te slapen.
Alleen of met elkaar. Het zal mij worst zijn. Als ze nog
maar even wegblijven van het strand, dat nu van mij is.
Slechts enkele weken geleden kon ik mij niet voorstellen dat
het snel weer zomer zou worden. Daar zag het toen ook niet naar uit. Iedereen
maar mopperen dat het zo koud was en dat de winter zo lang had geduurd. En ze
hadden gelijk; het was een lange en koude winter.
Inmiddels is alles veranderd. Dinsdag en woensdag wordt het zelfs
tropisch warm met temperaturen van om en nabij de dertig graden. Gelukkig hoef
ik nog maar twee weken les te geven en begint over een klein maandje de
vakantie.
Nederland is het mooist zonder mensen. De stilte van de
polder, het bos, heide of strand. Maar ook de stilte van een nog slapende stad.
Ik kan er niet genoeg van krijgen. Het zal mijn leeftijd wel zijn.
Zaterdag kwam ik per ongeluk in het carnaval op de Coolsingel
in Rotterdam terecht. Dat was me wel even schrikken. Ik worstelde mij moeizaam door
de vrolijke massa naar de metro, die mij gelukkig weer snel naar rustiger
oorden bracht.
Hossende feestmassa’s zijn nooit aan mij besteed geweest. De
herrie die ze maken, de stank die er van af komt. Mijn bloeddruk neemt
razendsnel toe en ik merk dat ik er hyper-alert van word.
Ik voel me er gewoon niet veilig in.
Een grote grijze meeuw scheert laag over de golven en stoot
een scherp gekrijs uit. Alsof hij wil zeggen dat het nu met de stilte echt
gedaan moet zijn en het tijd wordt dat de dag begint.
Over de boulevard komen twee motoren luidruchtig aangereden.
Ze rijden ronkend het strand op. Gelukkig van me vandaan. Ja, de dag is
begonnen. Tijd om weer naar huis te gaan en nog even onder de dekens te
kruipen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten