De zon gaat op, de zon gaat onder.

Het is al weer twee dagen geleden dat ik met enkele duizenden door de straten van Amsterdam liep om te protesteren tegen Monsanto. De zon scheen, de sfeer was uitstekend en de mensen waren in een prima stemming. Velen waren kleurig gekleed en de oude hippie in mij kwam even tot leven.

Met kreten als “Hi, ha, rucola” en “ Hi, ha, komkommersla”, goedaardige verbasteringen van “Hi, ha, hondenlul”, mij bekend van voetbalfans en andere demonstraties, werd de stemming er goed in gehouden. Ja, het was een leuke dag en omdat het zwart zag van de toeristen was het moeilijk vast te stellen hoeveel demonstranten er werkelijk mee liepen.

Nu maar hopen dat ook anderen worden geïnspireerd om hun stem te laten horen tegen Monsanto.

Inmiddels ben ik zelf weer bezig met andere dingen, want de zon gaat op en de zon gaat onder en zo kabbelt de tijd voorbij.

Nog enkele weken en de grote vakantie komt er aan. Over niet al te lange tijd hoop ik ’s avonds aan het vuur bij Buitenkunst te zitten en dromerig in de vlammen te staren, om er een blok hout op te gooien als het vuur dreigt uit te gaan.

Ik verlang er naar om de gezichten te zien van de mensen die ik vorig jaar of in de jaren daarvoor ontmoet heb en van ze te horen hoe het nu met ze gaat.

Al eerder beschreef ik hoe ik mijn hart verloren heb aan deze bijzondere plek in Drenthe, waar ik nu al bijna dertig jaar naar toe ga.

Natuurlijk is het ook leuk om straks enkele weken met Paula naar Frankrijk te gaan, maar eerlijk is eerlijk: voor mij gaat er niets boven een vakantie bij Buitenkunst. Bizar als ik er over nadenk, dus dat kan ik beter maar niet doen.

Vanuit mijn zolderraam zie ik zwaluwen vliegen tegen de vuilgele gloed boven de daken van de huizen. Hoe smeriger hier in het Rijnmondgebied de lucht is, hoe mooier de zonsondergangen. Als ik de kans over enkele jaren krijg om hieraan te ontsnappen zal ik deze kleurige zonsondergangen missen.

Melancholisch geworden door mijn gedachten aan de vakantie, die nu niet lang meer op zich zal laten wachten, besluit ik om straks mijn gitaar te pakken en voor de vuist weg wat eenvoudige liedjes te spelen. Ja, de zon gaat op en de zon gaat onder. Ik hoop dat het nog vele jaren duren zal voor hij niet meer op voor me gaat.