Voor een jochie van nog geen 10 jaar is zoiets natuurlijk een
hele belevenis.
En daarom trokken Rini, Peter en ik ons niets aan van het
verbod van de meester. Die wilde dat we gewoon naar school kwamen.
Wij waren verontwaardigd. Had die man dan helemaal geen
ontzag voor het koningshuis?
Opgewonden stonden we ’s middags tussen de toeschouwers langs
de weg te wachten op het grote moment. Om half twee zou ze komen, maar het was
nu al twee uur en nog steeds geen koningin te zien. Ik dacht aan meester Kamerlingh. Die kon erg
streng zijn als er niet naar hem geluisterd werd. Maar de koningin was veel
belangrijker dan de meester, dat wist ik zeker. Zou de meester ons eigenlijk
wel durven straffen?
Opeens reed er een motoragent voorbij. We verkneukelden ons.
Nu kon het niet lang meer duren.
En jawel, daar scheurde reeds een grote glimmende zwarte
wagen met zo’n vijftig kilometer per uur langs, werd er gejuicht en geklapt en
toen was het al weer voorbij.
We voelden ons alle drie een beetje teleurgesteld. Geen van
ons drieën kon zeggen dat hij de koningin echt gezien had. Waren we hiervoor
van school weg gebleven? En zou meester Kamerlingh erg boos op ons zijn?
We zijn meer dan een halve eeuw verder. De koningin die mij
zo teleurgesteld had is al een tijdje dood. Na 33 jaar heeft haar dochter de
scepter overgedragen aan haar zoon en sinds gisteren hebben we een koning.
Ik had naar Amsterdam kunnen gaan. Want daar vond de hele
plechtigheid plaats. Overal vierde men feest en afgezien van een enkele
steekpartij waren er verder geen ongeregeldheden.
Op het museumplein was het een vrolijke boel, de treinen
reden op tijd en het zonnetje scheen.
Ik had achter de tv kunnen gaan zitten met een biertje want,
zo had men gezegd, niemand hoefde een moment van deze bijzondere historische gebeurtenis
te missen. De hele dag door en tot laat
in de avond zouden wij in het gezelschap van de koninklijke familie kunnen
vertoeven.
Een halve eeuw eerder was ik ooit opgewonden geraakt van
onze koningin. Daarna zijn er nog vele situaties geweest die mij opgewonden hebben,
al hoorde de koningin daar niet meer bij.
Dus in plaats van dat alles ben ik daarom samen met Paula
naar de vrijmarkt in Rotterdam gegaan.
Het was druk in de stad. De ene helft van de bevolking
verkocht haar rommel aan de andere helft. Tientallen mensen waren de schaamte
voorbij en hadden zich uitgedost in de meest exotische oranje outfits. Gekte
wordt immers gewoon als je je er maar in grote aantallen en met overtuiging aan
over geeft.
Na een klein uurtje slenteren namen we bij de Oude Haven een
eenvoudige lunch op een van de volle terrasjes.
Later die dag, toen Paula een middagdutje deed, ben ik nog
even in mijn eentje door Schiedam gefietst.
Lege straten overal. Dooie boel. Daarom maar weer naar huis.
Het was veel te druk bij de patatboer, dus namen we een pizzaatje
uit de vriezer.
Op tv hadden ze het alleen maar over de abdicatie en dat
iedereen het zo naar zijn zin had. Enzovoorts, enzovoorts.
Omdat er verder niets op tv was gooiden we na tien minuten de
knop om, omdat wij het ook naar onze zin wilden hebben.
Vroeg in de avond zou het koningslied gezongen worden, maar
ook dat heb ik helaas gemist. Gelukkig heb de hele heisa er om heen wel
gevolgd. Want dat had ik zeker niet willen missen.
Paula nam een boek en ik besloot om nog even de polder in te
trekken om wat foto’s te maken van de zonsondergang.
In mijn eentje wandelend langs het water genoot ik van de
stilte en het rustgevende zachte ruisen van het riet. Nadat ik een paar stemmige foto’s gemaakt had
fietste ik met enige weemoed in de schemering richting huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten