Voedsel uit een reageerbuis.

Voor wie het nog niet was opgevallen: we leven in turbulente tijden. En al kan dit best vermoeiend zijn; ik zou niet anders willen. Want als ik ergens een hekel aan heb is het saaiheid en stilstand.

In de tijd dat ik nog met de Nieuwe Amsterdam noordreizen maakte van Rotterdam naar New York stond ik tijdens een storm het liefst op de plecht. Voor landrotten: dit is het dek op het voorschip.

Wind door mijn toen nog bijna zwarte haren, buiswater in mijn gezicht. En dan die enorme golven.

Geweldig. Soms was ik bang dat ze het schip door midden zouden breken en dat we met de spreekwoordelijke man en muis zouden vergaan. Hier kon geen rollercoaster tegenop. Na afloop was ik meestal zeiknat en moest ik een warme douche nemen om weer warm te worden.

De maatschappelijke ontwikkelingen zijn zoals ik al zei ook stormachtig. Alleen met een paar stevige zeebenen lukt het dan om overeind te blijven. Maar waar het op de Atlantische Oceaan altijd goed is gegaan in mijn varenstijd, lijkt het er op dat het schip van de EU in zijn immer zwalkende koers straks forse averij gaat oplopen. Of erger.

Veel inwoners beseffen niet dat ze mogelijk meevaren op de Titanic.

Overdreven? Ik denk het niet. Laat me proberen om uit te leggen wat er aan de hand is.

In de wereld zijn een aantal grote machtige ondernemingen die zich bezig houden met gentechnologie. Door het erfelijkheidsmateriaal van allerlei gewassen te veranderen hebben zij deze resistent gemaakt tegen bepaalde pesticiden. Pesticiden die deze bedrijven ook leveren.

Boeren worden nu volledig afhankelijk gemaakt van deze bedrijven. In India is bijvoorbeeld bijna de hele katoenproductie afhankelijk van één bedrijf, namelijk Monsanto. Deze levert tegen woekerprijzen, prijzen die nu vier keer zo hoog liggen als een aantal jaren geleden, de genetisch gemanipuleerde katoenzaden en het bestrijdingsmiddel ‘Roundup’ aan de boeren.

Helaas voor de boeren blijken de zaden de gevoeligheid van de katoenplant voor sommige ziekten te vergroten en moeten de boeren na enkele maanden extra bestrijdingsmiddelen gebruiken om te voorkomen dat de plant kapot gaat. Samengevat: Hogere kosten, afhankelijkheid van één bedrijf, meer gebruik van bestrijdingsmiddelen. Gevolg: wanhopige boeren en een sterke stijging van het aantal zelfmoorden op het platte land.

Het is maar een voorbeeld. Nu wil de EU het gebruik van niet-gecertificeerde zaden verbieden. Straks worden er forse boetes en mogelijk ook gevangenisstraffen uitgedeeld aan mensen die zaden gebruiken die niet door de EU zijn goedgekeurd. Dit geldt ook voor hobbyboeren en kleine tuinders. Dit is het resultaat van het lobbyen van de grote gentechbedrijven, waaronder Monsanto.

Gevolg: de biodiversiteit dreigt te verdwijnen, men wordt net als in India (en inmiddels ook in Amerika) afhankelijk van één of slechts enkele bedrijven voor de voedselproductie, de kwetsbaarheid van de gewassen neemt mogelijk toe en, minstens zo belangrijk, de kankerverwekkende eigenschappen van de pesticiden worden misschien wel via het voedsel over gedragen aan de mens. Want er zijn geen (lange termijn) onderzoeksresultaten bekend over de invloed van genetisch gemanipuleerd voedsel (zeg maar voedsel uit de reageerbuis) op de gezondheid van de mens en zijn nageslacht.

Kijk, men zegt dat je de vooruitgang niet tegen houdt. Maar is hier wel sprake van vooruitgang? Waar halen bedrijven het gore lef vandaan om te streven naar een monopoly op het verbouwen van bepaalde gewassen? Iedereen die zich maar een beetje verdiept in deze bedrijven en hun doelstellingen ontkomt niet aan de indruk dat zij gewetenloos zijn. Hun motto:”We’re all in it for the money”.

Tot voor kort was ik, ondanks dat er veel zaken gebeuren waar ik het niet mee eens ben, een voorstander van de EU. Maar deze affaire heeft mij sterk aan het twijfelen gebracht over het democratische gehalte van de besluitvorming in Brussel.

Zaterdag sta ik dan ook in Amsterdam om tegen Monsanto te protesteren. Want wereldwijd wordt er dan tegen de misdaden van dit bedrijf geprotesteerd.

Ik hou van de storm, de wind en de regen. Heerlijk om het geweld van de natuur zo tegen je huid te voelen. Maar als het zo hard gaat stormen dat mijn dak er dreigt af te waaien doe ik er verstandig aan om maatregelen te treffen.