Politici

Soms, als er een stilte in een gesprek valt, hoor je zomaar iemand zeggen dat sommige politici echte gluiperds zijn. Voor de lezer: andere woorden voor gluiperd zijn genieperd, gladjanus, huichelaar, schijnheil, stiekemerd, smeerlap en zo zijn er nog een paar. Duidelijkheid kan geen kwaad.

Ik spreek deze mensen nooit tegen. Ze zullen het toch niet over Henk Bleker, Gerd Leers of Marja Bijsterveldt hebben, vraag ik mij dan af. Of Opstelten, Schilders of Kamp?

Net als andere gezonde Nederlanders denk ik gelukkig zelf nooit aan de hard werkende mensen die ons op het zachte donzige pluche in Den Haag vertegenwoordigen. Waarom zou ik?

Blijkbaar doet degene die zegt dat sommige politici echte gluiperds zijn dat wel en daar zal deze persoon dan wel een reden voor hebben, denk ik dan.

Eén keer in de vier jaar breng ik mijn stem uit en meer verantwoordelijkheid voor het besturen van dit drassige landje wil ik niet.

Deze keer zal het miss Sappig van Groen Links worden die mijn stem krijgt. Ik vind die lieverd toch zo’n guitig kopje hebben. En er zit nog wat in ook. Wat wil je nog meer?  Ik gun het haar om mij na de volgende verkiezingen te mogen vertegenwoordigen, de schat. En ik weet zeker dat ze dit goed zal doen. Het is immers niet niks om in tijden van crisis nog wat geld vrij te kunnen maken voor de bescherming van de restjes natuur die ons nog resten. Want dat schijnt ze gedaan te hebben. Nee, ik heb geen cijfers. Ik weet niet eens of het waar is. Maar ik wil het graag geloven. Jolande als een soort lieve groene toverfee, die met haar toverstaf die deugniet van een Henk Bleker in zijn onderbroekje zet. Want ik heb begrepen, en mijn excuses als ik het fout heb, dat hij het liefst van Nederland één grote megastal zou willen maken, maar daar nu van af ziet nu hem de macht uit handen is genomen door de val van het kabinet.

Nee, ik denk niet aan politici. Of het moet toevallig zijn. Laatst nog zag ik een man op tv en ik dacht ‘Wat heeft deze man een markante hondenkop’. Ik werd op slag vervuld met liefde voor hem toen ik de pretlichtjes in zijn vriendelijke ogen zag. Zijn mooie donkerbruine stem, waarmee hij op rustige toon de verslaggeefster te woord stond, dreigde mij in slaap te wiegen. Maar de zelfgenoegzame grijns op zijn gezicht haalde me weer terug naar de werkelijkheid.  

Zegt mijn vriendin “Kijk, daar heb je Opstelten weer”. Mr. Opstelten? Ach ja, de man van de wietpas. De olijke regent uit Rotterdam die zijn talenten ten diensten wilde stellen aan een groter publiek dan de bevolking van Rotjeknor. En rust en veiligheid heeft terug gebracht in Venlo en Maastricht door de Drogensüchtige door te sturen naar Nijmegen.

De verslaggeefster vroeg hem nog schalks of hij er zelf ook eentje zou aanschaffen, maar hij zei glimlachend dat hij zijn eigen huisdealer had. Dat was natuurlijk een grapje van hem, want de man rookt volgens mij helemaal niet  en zal ook wel niet drinken. Als hoeder van onze normen en waarden zou hij graag zien dat niemand rookt en iedereen de fles laat staan. Waar zeker wel wat voor te zeggen valt.

Zo’n man moet het zwaar vallen om onze broeders van de hermandad steeds weer een fatsoenlijk salaris te ontzeggen. Je kunt aan hem zien dat hij zijn agenten graag uit eigen zak zou willen betalen, ware het niet dat deze leeg is.

Ja, mijn gedachten schieten alle kanten uit als ik aan politici denk. Ik verlies totaal de controle.

Daarom laat ik het hierbij en ga eventjes rustig naar een dvd-tje op mijn computer kijken. Doe ik vanavond toch nog wat nuttigs.