Klussen

Sommige mensen nemen een hond als ze behoefte hebben aan zo af en toe een praatje. Maar ik verzeker je dat als je het voor je deur opengebroken plaatsje opnieuw gaat bestraten je minstens zoveel aanspraak hebt.

Ik heb er lang tegenaan staan te hikken, want de klusser in me is al jaren geleden met vakantie gegaan. Alleen als er niet aan te ontkomen valt komt hij even langs om de hoognodige werkzaamheden te verrichten en neemt daarna zo snel mogelijk weer afscheid. Daarom moet er in huis ook nog steeds het nodige gedaan worden.

Helaas had ik vrij vandaag, we hadden geen plannen om ergens naar toe te gaan en bovendien scheen het zonnetje.

Dus ik aan de slag. Reeds na vijf minuten klonk het “Lekker bezig vandaag”. Iemand van verderop uit de straat. Om er gelijk aan toe te voegen “Het wordt vandaag de mooiste dag van de week”.

“Dan kan ik beter wat anders gaan doen”, antwoordde ik, waarop hij in lachen uitbarstte.

Weer vijf minuten later kwam er kwam er iemand voorbij die haar hond had uitgelaten.

“Het lijkt wel of het een beetje onregelmatig ligt”, was het eerste wat ze zei.

“In Frankrijk vinden we zoiets juist pittoresk als we er met vakantie zijn.”

“Ja, maar dan ga je na twee weken weer naar huis”, was haar reactie.

Even later kwam Karel op zijn fiets voorbij. Ik probeer hem altijd te ontwijken, want hij zo’n plakker. Je kent die mensen wel. Je vraagt beleefdheidshalve tijdens het passeren hoe het met ze gaat en een kwartier later sta je nog met ze te ouwehoeren.

Deze keer kon ik natuurlijk niet aan hem ontsnappen. Gelukkig zag hij na tien minuten een ander slachtoffer en kon ik verder.

Toen kwam de visite. Mijn buurman bleek jarig te zijn.

In het voorbij gaan moesten ze allemaal even wat tegen me zeggen. Niet opdringerig of zo, maar ze wilden blijkbaar allemaal hun waardering voor mij uiten.

Mijn buurman heeft last van zijn rug, al verdenk hem er van dat hij gewoon lui is. Maar omdat de buurvrouw zo slecht ter been is en ik van de zandbak voor de deur af wil, vond ik het geen probleem om gelijk ook het gedeelte voor hun deur te bestraten. En daar was ik net mee bezig toen er voortdurend kleine groepjes ooms en tantes en neefjes en nichtjes aan kwamen lopen.

Na enkele uren was ik toch klaar en nu zit ik met een pijnlijke rug achter de computer.

Het resultaat van mijn inspanningen is waardeloos. Alsof er een olifant heeft staan te dansen voor de deur. Maar om alles er nu weer uit te halen…

Ik wacht wel tot volgend jaar. Ze zeggen dat zo’n plaatsje nog een beetje zakt als het net bestraat is.

Nu hoop ik maar dat het op de juiste plekken zakt, want anders  moet ik binnenkort toch maar hier en daar de stenen er uit halen en opnieuw leggen.  Dat doe ik dan wel als ik behoefte heb aan een praatje.