Moederdag.

Paula zegt altijd dat ik haar grootste kind ben. Daarom zet ik haar met moederdag altijd een beetje in het zonnetje. Mijn kinderen zelf doen niet aan moederdag en natuurlijk ook niet aan vaderdag .

Ik geloof dat ze daarmee gestopt zijn in hun pubertijd, die inmiddels ook al weer zo’n vijftien jaar geleden is.

Omdat ik vorige week nog langs ben geweest  bij mijn  moeder heb  ik vandaag niets van mij laten horen. Nu maar hopen dat mijn broers en zussen dit wel hebben gedaan en  even langs zijn geweest met hun bosje bloemen. Ik heb er vijf dus die kans is wel groot.

Gisteren stond ik nog in de rij voor het bloemstukje dat ik voor Paula wilde kopen en veel oudere mensen, die toch beter zouden moeten weten, verzuchtten dat het zo druk was. Stelletje zeikerds.

Rijen horen nu eenmaal bij het bestaan. Of je nu boodschappen gaat doen, een evenement bezoekt of, als je in zo'n armoeland woont,  je je portie rijst wilt hebben, zodat je weer een dagje kan toevoegen aan je miezerige bestaan.

Alleen de rijken hebben het voorrecht dat anderen voor hen in de rij gaan staan.

Toegegeven, ik noem die zeurpieten nu wel zeikerds, maar eerlijk gezegd heb ik ook een hekel aan rijen. Wie niet?

Zit ik ’s morgens in de trein en zie ik die lange rijen auto’s op de snelweg, dan prijs ik mezelf gelukkig dat ik nooit in de file hoef te staan. Als dit onverhoopt in de vakantie toch gebeurt dan zakt ook mijn goede humeur al snel naar een dieptepunt.

Maar laten we het over moederdag hebben. Dit stomme ‘Word-programma’ weet ook niet wat het is en ik voeg het daarom  toe aan mijn woordenlijst.

Eén keer per jaar een beetje aandacht besteden aan je moeder is toch niet teveel gevraagd?

Ik vind die hele moederdag een oubollig en commercieel ritueel. De bloemisten en drogisten zijn waarschijnlijk de enigen die er beter van worden en moeder zit soms ook niet op die drukte te wachten.

Als de kinderen nog klein zijn is dat natuurlijk anders. Zeker als ze van hun moeder houden vinden ze het leuk om dit te laten merken door bijvoorbeeld een mooie tekening voor haar  te maken of een verhaaltje voor haar te schrijven.

Maar als haar kinderen het huis uit zijn en zij gewend is hen vier of vijf keer per jaar te zien, is er grote kans dat zij zich overrompeld voelt door de komst van al haar kinderen en kleinkinderen. En terwijl zij voelt dat het bezoek als een opgave door hen wordt ervaren blijft zij lachen, snijdt ze de taart aan en schenkt de koffie in.

De kinderen zitten als geslagen honden ongemakkelijk in een kringetje om de tafel en weten niet goed wat ze zeggen moeten. Over enkele weken ook al vaderdag. Wat een gedoe.

Niet dat ze niet van hun moeder en vader houden. Maar waar heb je het nu met ze over?

Dus praatten ze maar wat over het weer en over hun vakantieplannen. Sommigen zijn hiermee gelijk uitgeluld. Als er een tuin is en het is mooi weer gaan ze daar even in zitten. Als er een voetbalwedstrijd op tv is gooien ze de tv aan. Zo is het tenminste nog een beetje uit te houden.

Gelukkig is het uur dat ze voor het bezoek hebben uitgetrokken snel voorbij. En nadat ze dan weer naar hun eigen huis vertrokken zijn en de stilte is weergekeerd ruimt vader, als er tenminste een vader is, de rommel op en zegt “Leuk dat ze voor je gekomen zijn, hè?”, terwijl hij zich afvraagt of ze straks als het vaderdag is niet samen ergens naar toe kunnen gaan om aan dit verplichte feestnummer te ontsnappen.

Ik ben er daarom voorstander van om moederdag en vaderdag alleen te vieren als er wat te vieren valt (Je hebt immers ook ouders die een slechte band met hun kinderen hebben) en de kinderen nog thuis wonen. Al krijg ik nu waarschijnlijk alle bloemisten en hun toeleveranciers en de drogisterijen over mij heen. Want behalve dat het een feestelijke dag moet zijn voor pa en ma gaat het er vooral om dat de kassa rinkelt.

Vandaag hebben Paula en ik met z’n tweeën er een gezellige dagje uit van gemaakt. En zo-even zei ze nog tegen me dat ze het een fijne moederdag had gevonden. Laten we dit voortaan dus maar gewoon 'partnerdag' noemen.