De kleine dingen…

Een mensenleven is gevuld met kleine anekdotes. Terwijl we kabbelend op de golfjes met z’n allen in de richting van het Grote Water drijven, zijn het de kleine dingen in het dagelijkse leven die er toe doen.

Dat kleine beetje zon waar je al wekenlang op wacht

Die uitgestoken klauw, had je van hem dus niet verwacht

Dat kleine bosje prei en precies op dat moment

Die onverwachte lozing, als je alleen of eenzaam bent

Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen

Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen

Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen

Het zijn de kleine dingen die het doen

(Paul de Leeuw)

Dagelijks verheug ik mij over de vele kleine dingen die mijn dag vullen. Over wat ik zie en hoor, al maak ik hierbij een uitzondering voor de kranten en het journaal. Daar word ik alleen maar droevig van.

De mensen zijn nu op hun mooist. Zowel mentaal als fysiek. De winterdepressies zijn even verleden tijd en door dat kleine laagje brons op hun huid lijken ze niet alleen van buiten maar ook van binnen mooi, al weten wij allemaal natuurlijk wel beter.

Het zijn mooie warme dagen geweest. Pessimisten zullen nu wel zeggen dat we de zomer gehad hebben. De temperatuur gaat immers de komende week naar beneden en overdag houden we het niet altijd droog.

In ieder geval scheen de zon vijf dagen achtereen uitbundig. En dat nota bene terwijl hard werkend Nederland voor de verandering eens vrij had. Zon en vrijheid. Wat een luxe. Wat doe je in zo’n geval?

Je haast je om je aan te sluiten bij de file op weg naar het strand. Om daar bij aankomst vloekend tevergeefs op zoek te gaan naar een parkeerplaats. Zodat je in een andere file wederom stapvoets terug naar huis kan rijden. “Een dag zonder file is een dag niet geleefd”, zullen velen van hen gedacht hebben.

Ik zelf behoor ook tot hard werkend Nederland. Maar voor mij geen files. Ik ga liever met het OV naar het strand.

Zo stond ik Zondagavond aan het eind van de dag in een bomvolle tram vanuit Scheveningen naar Den Haag met allemaal half blote kuikentjes om mij heen, variërend in leeftijd van twaalf tot vijfentwintig jaar.

Pal voor mijn neus greep zo’n achttienjarig  brutaaltje met een schuin oog op mij gericht in de volle borsten van haar vriendin. Die schrok, schoot in de lach en deed hetzelfde bij haar.

Dolle pret. Kom daar eens om in de file. Een opgestoken vinger kun je krijgen.

Door de warmte was het gistermorgen in de sportschool even afzien. Binnen drie minuten begon ik te zweten en dit hield niet meer op. In een uur had ik uiteindelijk ruim 450 kCal verbrand. En zeker een liter vocht verloren.

Vanaf de crosstrainer zag ik veel sportievelingen gezeten op hun martelwerktuigen minutenlang met een lege blik voor zich uit staren.

Je zag ze lijden. In de kleedkamer was ik er al achter gekomen dat sommigen hier kwamen op advies van hun huisarts. Omdat ze te zwaar waren. Of een te hoge bloeddruk hadden. Of beide.

Hoewel deze mensen er verstandig aan doen om meer te bewegen is het maar de vraag of de sportschool voor sommige van hen de juiste plek is om aan hun gezondheid te werken.

Maar misschien komen ze hier ook niet voor. Want ik weet inmiddels dat zo’n sportschool ook de plek is waar men hoopt nieuwe contacten te leggen. Een ontmoetingsplaats voor hopeloze gevallen.

Mensen die de dansavondjes en speeddates voorbij zijn. Die eens rustig  de tijd willen nemen om een mogelijk geschikte partner uitgebreid in zijn of haar bijna nakie op zo’n hometrainer te observeren voordat zij een move maken.

Zo voelde ik me niet erg op mijn gemak toen ik bemerkte dat een stevig uit de kluiten gewassen dame van onbestemde leeftijd al een tijdje verlekkerd naar mij zat te staren.

Ik wendde mijn blik maar af om haar te laten weten dat ik geen interesse had, maar dat leek ze juist wel charmant te vinden. Pas toen Paula even bij me kwam staan en een slokje water uit mijn flesje nam werd het haar duidelijk dat ik hier niet in mijn eentje was. Einde micro-romance. Ja, het zijn de kleine dingen die het doen. En die soms erger voorkomen.