Straks een mooi gedicht over 'Eenzaamheid'. Maar eerst wil ik nog even mijn gal spuwen over mijn vriend Henk Bleker.
Het blijft tobben. Als je tenminste alles gelooft wat er in de kranten staat. En dat doe ik natuurlijk. Zo stapte uit het leger van zelfbevlekkers in Den Haag staatssecretaris Bleker (CDA) naar voren om ons uit te leggen waarom hij het als goed “rentmeester” nodig vindt, om van de 190 beschermde natuurmonumenten in ons land er 63 deze status af te nemen, zodat er wegen en huizen gebouwd kunnen worden. Bovendien kunnen onze boeren nu makkelijker hun landbouwgronden uitbreiden.
Goed zo, Henk. Van dik hout zaagt men planken. Complimenten voor deze mooie open sollicitatie naar het bestuursvoorzitterschap van de landbouworganisatie LTO. Weg met de natuur en meer wegen door de natuur. Sukkel!
In de week van de eenzaamheid schreef ik voor alle eenzame zielen het volgende gedicht:
Vergissing.
Ik veeg de wasem van de ramen
en kijk naar buiten.
Ik kan maar niet besluiten
of ik je missen zal.
Zielig ben ik in geen geval.
Al zal ik niet ontkennen
dat het maar niet wil wennen
dat het vuur is gedoofd.
Je laatste woorden echoën na in mijn hoofd
Wat wij samen hadden is verdwenen
Er valt nu een schaduw over de stenen
van het pad dat voor me ligt.
In mijn handen een foto van je gezicht.
Hé makkertje, ik ben het, je soulmate, je maatje
Je knuffelkampioen, je pornoblaadje
Voor als je mij mist.
Helaas hebben wij ons beiden destijds vergist
Toen we besloten bij elkaar te blijven
Nu zullen onze hunkerende lijven
Elkaar nooit meer strelen.
woensdag 28 september 2011
maandag 26 september 2011
60 jaar. Propje 6.
“John Muts”. Zo heet het laatste boek van Herman Brusselmans, dat ik van mijn zwager Albertjan en schoonzusje Anna kreeg. Gesigneerd door mr. H.B. himself. Nooit verkeerd als je een groupie in de familie hebt die één van mijn favoriete schrijvers stalkt. Herman had er “Eindelijk volwassen” in geschreven, maar je kunt ook niet van hem verwachten dat hij mij kent. Ìk stalk immers alleen mezelf.
Behalve dit boek kreeg ik “Runners High” met de beste hardloopverhalen, de “Maya voorspellingen voor 2012”, die net zoals veel andere voorspellingen niet uit zullen komen, maar wel de kassa laat rinkelen, “Nostradamus”, een boek met nog veel meer voorspellingen en al eeuwen een bestseller, “De Egyptoloog”, een roman met lekker veel lettertjes, “Brave Nieuwe Wereld”, ook een roman maar iets minder dik dan “De Egyptoloog”, “Mysteries van de mensheid”, een naslagwerk over onopgehelderde wonderen en raadselachtige verschijnselen, “In de ban van Tibet”, over het conflict tussen China en Tibet, “Onvergetelijke wandelingen”, een sfeergids over wandelingen die je gemaakt moet hebben, het “Paspoort voor de Slimme Reiziger” (Men kent mij…), met 399 tips van ervaren reizigers, een rugzak en last but not least een GPS navigatiesysteem. Die krijgt een prominente plek in mijn bagage bij mijn volgende wandelvakantie en dat is al snel. En verder kreeg ik natuurlijk bloemen, planten, snoep en allerlei cadeaubonnen. Whoopie ! Wat hebben ze me gisteren verwend. Eindelijk weer eens een verjaardag die de moeite waard was om te vieren.
De catering was prima, iedereen complementeerde mij met het mooie weer, alsof ik daar persoonlijk verantwoordelijk voor was en de sfeer was uitstekend.
Teim, mijn nieuwbakken kleinzoon, zat lekker ontspannen met een onderzoekende blik de vele indrukken te verwerken die op hem af kwamen. Hij had het duidelijk naar zijn zin. Het wordt al een echt manneke. Nog even en hij kan met zijn vader en moeder de steile wand beklimmen.
Mijn nichtje Daniëlle had een fantastisch taart voor me gemaakt. Liefst twintig uur was ze er mee bezig geweest. Alle gasten waren onder de indruk en ik voelde me enorm vereerd. En niet alleen was hij heel erg mooi maar ook heel erg lekker.
Morgen ga ik weer werken. De prop in mijn keel is nog niet helemaal verdwenen, maar het doet gelukkig niet meer zo’n pijn als ik hoest. Gewoon wat minder lullen. Dat zullen mijn collega’s en leerlingen wel waarderen.
Bij het opruimen van alle rommel vond ik een tot een prop verfomfaaide brief. Hij bleek voor mij bestemd te zijn. Er stond geen naam bij. Blijkbaar had hij bij één van de cadeautjes gezeten en was tussen het pakpapier terecht gekomen. Er staat de nodige onzin in, maar in sommige delen herken ik mezelf wel.
John. Het is je gelukt. Zestig jaar. Hoe slaag je er toch in om jezelf zo goed te conserveren, kerel? Wat is jouw geheim? Of heb je dat niet.
Ben je eindelijk van plan om dit jaar wat serieuzer te worden? Of stel je dat opnieuw een jaartje uit?
Je weet toch dat er niks van je terecht komt als je zo door gaat…
En dat blowen. Dat is niet goed voor je, jongen. Daar krijg je enorme gaten van in je geheugen. En ook in je longen. Wist je dat één blowtje net zo slecht voor je is als twintig sigaretten? Als je straks longkanker krijgt is het je eigen schuld. Krijg je zo’n scootmobiel met een zuurstofflesje en een slangetje in je neus. Ik denk niet dat je dan nog erg ijdel zult zijn. Dus gewoon kappen met die handel. Ook al vind je het nog zo lekker. Beetje meer ruggengraat graag.
Dat geflirt met die jonge meiden moet je ook maar niet meer doen. Ben je daar nu niet te oud voor, vieze senior? Ik begrijp je wel, maar eens zal je moeten toegeven dat er meer is dan een lekker bekkie en een mooi figuurtje. Bij veel vrouwen zit nu eenmaal de schoonheid vooral van binnen. Denk daar maar eens over na.
Dat je zo’n pessimist bent is jammer. Leer het leven toch eens van de zonnige kant te zien. Ik lees je blogje wel eens en dan proef ik toch een zeker cynisme. Jij staat niet boven de mensen, kerel. Besef dat je net zo’n druiloor bent als de meesten om je heen. Dat mag ik wel zeggen, hè? Ik weet dat je het goed meent, maar toon wat meer begrip voor anderen en voor jezelf. De mensen zijn verdwaald en jij bent geen uitzondering al denk je soms van wel.
Zestig jaar, kerel. En zoals jij en je goeie vriend Theo laatst tegen elkaar zeiden “Ze hebben allemaal gelijk gehad. Het was niks en het wordt niks.” Doe hem eens een plezier en speel wat vaker op die Gretch van je. Leuk zoals jullie samen zo af en toe jammen, maar jouw bijdrage mag wel meer niveau krijgen.
John, ik zou nog uren door kunnen gaan. Dat doe ik dus maar niet. Eén ouwehoer in de familie is genoeg. Ik hoop dat je nog een fijne verjaardag hebt. Over tien jaar weer zo’n fesie.
Ik heb geen idee wie hem geschreven heeft, maar mocht de schrijver dit verslagje toevallig lezen dan wil ik hem bij deze laten weten dat ik niet met blowen ga stoppen en al helemaal niet met flirten.
Het leven is echt te kort om mij hier druk over te maken. Dit weekend waren er weer zeven doden in het verkeer en al die gasten die zo roepen dat blowen slecht voor je is kruipen net zo gemakkelijk weer achter het stuur en doen vervolgens mee aan het internationale Russisch roulettespel, ook al verzieken ze daar niet alleen hun eigen maar ook mijn milieu mee. Tussen nu en veertig jaar stap ik er uit en is het over en uit. Gelukkig geloof ik nergens in en dat bevalt me uitstekend. Voor mij geen hellevuur of engeltjes die op harpen spelen. Of terugkomen als wie weet wat voor een flapdrol.
Nee, alles wat de mensen verzinnen is om zichzelf gerust te stellen. Want de angst voor wat er niet is heeft men er bij hen met de paplepel ingegoten. Bouw er vervolgens nog een mooie religie om heen en je hebt een prachtig middel om ze onder de duim en dom te houden.
Wat ben ik God dankbaar dat Hij mij vrijgesteld heeft van een geloof in Hem. Heerlijk om zo in het leven te staan. En niet minder heerlijk om te zijner tijd dood te gaan. Maar nu nog even niet.
Behalve dit boek kreeg ik “Runners High” met de beste hardloopverhalen, de “Maya voorspellingen voor 2012”, die net zoals veel andere voorspellingen niet uit zullen komen, maar wel de kassa laat rinkelen, “Nostradamus”, een boek met nog veel meer voorspellingen en al eeuwen een bestseller, “De Egyptoloog”, een roman met lekker veel lettertjes, “Brave Nieuwe Wereld”, ook een roman maar iets minder dik dan “De Egyptoloog”, “Mysteries van de mensheid”, een naslagwerk over onopgehelderde wonderen en raadselachtige verschijnselen, “In de ban van Tibet”, over het conflict tussen China en Tibet, “Onvergetelijke wandelingen”, een sfeergids over wandelingen die je gemaakt moet hebben, het “Paspoort voor de Slimme Reiziger” (Men kent mij…), met 399 tips van ervaren reizigers, een rugzak en last but not least een GPS navigatiesysteem. Die krijgt een prominente plek in mijn bagage bij mijn volgende wandelvakantie en dat is al snel. En verder kreeg ik natuurlijk bloemen, planten, snoep en allerlei cadeaubonnen. Whoopie ! Wat hebben ze me gisteren verwend. Eindelijk weer eens een verjaardag die de moeite waard was om te vieren.
De catering was prima, iedereen complementeerde mij met het mooie weer, alsof ik daar persoonlijk verantwoordelijk voor was en de sfeer was uitstekend.
Teim, mijn nieuwbakken kleinzoon, zat lekker ontspannen met een onderzoekende blik de vele indrukken te verwerken die op hem af kwamen. Hij had het duidelijk naar zijn zin. Het wordt al een echt manneke. Nog even en hij kan met zijn vader en moeder de steile wand beklimmen.
Mijn nichtje Daniëlle had een fantastisch taart voor me gemaakt. Liefst twintig uur was ze er mee bezig geweest. Alle gasten waren onder de indruk en ik voelde me enorm vereerd. En niet alleen was hij heel erg mooi maar ook heel erg lekker.
Morgen ga ik weer werken. De prop in mijn keel is nog niet helemaal verdwenen, maar het doet gelukkig niet meer zo’n pijn als ik hoest. Gewoon wat minder lullen. Dat zullen mijn collega’s en leerlingen wel waarderen.
Bij het opruimen van alle rommel vond ik een tot een prop verfomfaaide brief. Hij bleek voor mij bestemd te zijn. Er stond geen naam bij. Blijkbaar had hij bij één van de cadeautjes gezeten en was tussen het pakpapier terecht gekomen. Er staat de nodige onzin in, maar in sommige delen herken ik mezelf wel.
John. Het is je gelukt. Zestig jaar. Hoe slaag je er toch in om jezelf zo goed te conserveren, kerel? Wat is jouw geheim? Of heb je dat niet.
Ben je eindelijk van plan om dit jaar wat serieuzer te worden? Of stel je dat opnieuw een jaartje uit?
Je weet toch dat er niks van je terecht komt als je zo door gaat…
En dat blowen. Dat is niet goed voor je, jongen. Daar krijg je enorme gaten van in je geheugen. En ook in je longen. Wist je dat één blowtje net zo slecht voor je is als twintig sigaretten? Als je straks longkanker krijgt is het je eigen schuld. Krijg je zo’n scootmobiel met een zuurstofflesje en een slangetje in je neus. Ik denk niet dat je dan nog erg ijdel zult zijn. Dus gewoon kappen met die handel. Ook al vind je het nog zo lekker. Beetje meer ruggengraat graag.
Dat geflirt met die jonge meiden moet je ook maar niet meer doen. Ben je daar nu niet te oud voor, vieze senior? Ik begrijp je wel, maar eens zal je moeten toegeven dat er meer is dan een lekker bekkie en een mooi figuurtje. Bij veel vrouwen zit nu eenmaal de schoonheid vooral van binnen. Denk daar maar eens over na.
Dat je zo’n pessimist bent is jammer. Leer het leven toch eens van de zonnige kant te zien. Ik lees je blogje wel eens en dan proef ik toch een zeker cynisme. Jij staat niet boven de mensen, kerel. Besef dat je net zo’n druiloor bent als de meesten om je heen. Dat mag ik wel zeggen, hè? Ik weet dat je het goed meent, maar toon wat meer begrip voor anderen en voor jezelf. De mensen zijn verdwaald en jij bent geen uitzondering al denk je soms van wel.
Zestig jaar, kerel. En zoals jij en je goeie vriend Theo laatst tegen elkaar zeiden “Ze hebben allemaal gelijk gehad. Het was niks en het wordt niks.” Doe hem eens een plezier en speel wat vaker op die Gretch van je. Leuk zoals jullie samen zo af en toe jammen, maar jouw bijdrage mag wel meer niveau krijgen.
John, ik zou nog uren door kunnen gaan. Dat doe ik dus maar niet. Eén ouwehoer in de familie is genoeg. Ik hoop dat je nog een fijne verjaardag hebt. Over tien jaar weer zo’n fesie.
Ik heb geen idee wie hem geschreven heeft, maar mocht de schrijver dit verslagje toevallig lezen dan wil ik hem bij deze laten weten dat ik niet met blowen ga stoppen en al helemaal niet met flirten.
Het leven is echt te kort om mij hier druk over te maken. Dit weekend waren er weer zeven doden in het verkeer en al die gasten die zo roepen dat blowen slecht voor je is kruipen net zo gemakkelijk weer achter het stuur en doen vervolgens mee aan het internationale Russisch roulettespel, ook al verzieken ze daar niet alleen hun eigen maar ook mijn milieu mee. Tussen nu en veertig jaar stap ik er uit en is het over en uit. Gelukkig geloof ik nergens in en dat bevalt me uitstekend. Voor mij geen hellevuur of engeltjes die op harpen spelen. Of terugkomen als wie weet wat voor een flapdrol.
Nee, alles wat de mensen verzinnen is om zichzelf gerust te stellen. Want de angst voor wat er niet is heeft men er bij hen met de paplepel ingegoten. Bouw er vervolgens nog een mooie religie om heen en je hebt een prachtig middel om ze onder de duim en dom te houden.
Wat ben ik God dankbaar dat Hij mij vrijgesteld heeft van een geloof in Hem. Heerlijk om zo in het leven te staan. En niet minder heerlijk om te zijner tijd dood te gaan. Maar nu nog even niet.
vrijdag 23 september 2011
Wie is er de baas in het kippenhok?
Omdat ik nergens heb gelezen wat er zich in werkelijkheid (in brede zin) heeft afgespeeld tussen Mark en blonde Greet, heb ik de behoefte om hier mijn analyse te laten zien. Tenslotte heb ik niet voor niets een opleiding gevolgd tot maatschappelijk werker en psycholoog (sprak hij in alle onbescheidenheid).
Menselijke communicatie heeft een betrekkingsniveau en een inhoudsniveau. In normaal Nederlands: het betrekkingsniveau heeft betrekking op de wijze van de communicatie. En het inhoudsniveau heeft betrekking op de inhoud van de boodschap.
Van deze twee is het betrekkingsniveau evolutionair gezien het oudste en belangrijkste. Het betrekkingsniveau bestond al voor het gebruik van taal.
In het betrekkingsniveau wordt aangegeven hoe de boodschapper de relatie ziet. Als Greet dus tegen Mark zegt “Doe eens normaal man” zegt hij eigenlijk “Ik vind dat ik in mijn relatie met Mark dit zeggen kan. Want vrienden mogen dit tegen elkaar zeggen.”
En wat blijkt? Mark bevestigt dit door te reageren met symmetrische communicatie. “ Doe zelf eens normaal”, zegt hij lachend. Dit is een vorm van communicatie die de overeenkomsten benadrukt en niet de verschillen vergroot.
Ik zou er nog veel meer over kwijt kunnen, maar ik denk dat onder de ogen van heel Nederland de beiden heren hun coalitie hebben versterkt. “Wij denken hetzelfde”, wordt er gezegd. Omdat de mores vereisen dat je en plein public de statusverschillen respecteert en Mark en Greet hebben laten zien dat hun persoonlijke relatie belangrijker is, voorspel ik dat we voorlopig nog niet van dit kabinet af zijn. En het CDA? Wat gaan deze fatsoensrakkers doen? Die briezen een beetje en slikken een beetje. Want dat zit na bijna tweeduizend jaar christendom inmiddels in hun genen.
Wist je overigens dat de CDA-meisjes het beste slikken?
Goed. Met deze laatste opmerking heb ik weer mijn handtekening gezet. Te serieus zijn hou ik niet lang vol. The bottomline zijn toch seks en dood die ons regeren. Al hebben we dit weggestopt onder een dikke laag cultuur en beschaving. Blijkbaar zitten er bij mij wat scheurtjes in die façade. Mogelijk omdat ik het idee heb dat we met z’n allen teveel met de buitenkant bezig zijn en te weinig met de binnenkant. En dit m.i. tot meer narigheid leidt (zoals bijvoorbeeld vervreemding, eenzaamheid en destructief gedrag) dan de erkenning dat we beesten zijn die aan alle wetten van de natuur hebben te gehoorzamen. De ontkenning is overal aanwezig en is een kernwaarde in een consumptiesamenleving. Met alle narigheid van dien. Cultuur en beschaving kunnen alleen oppervlakkige behoeften tijdelijk bevredigen, hoe intens ze ook worden beleefd.
Als je hier aan twijfelt ga dan eens praten met een jongere, wiens hormonen helemaal van slag zijn door de voortplantingsdrift. Pas als het zaakje begint op te drogen zoeken we naar andere mogelijkheden om onze motivatie overeind te houden. Je moet tenslotte een reden hebben om te willen blijven adem halen. Leven zonder verlangen is als een reis door een dorre woestijn.
De behoefte aan meer cultuur en beschaving is omgekeerd evenredig aan onze behoefte aan seks en onze angst voor de dood. Kijk daarom uit voor de mannen en vrouwen om je heen die seks erg belangrijk vinden en geen tot weinig angst hebben voor de dood.
Ik vermoed overigens dat voor velen het sexappeal van Mark en Greet na hun zogenaamde ‘clash’ danig is toegenomen. Want zij hebben laten zien dat ze boven de mores staan die uit onze beschaving en cultuur zijn voortgekomen. Het zijn gewoon twee haantjes die aan hun kippetjes en de andere hanen duidelijk maken dat zij beiden de baas zijn in het kippenhok.
Menselijke communicatie heeft een betrekkingsniveau en een inhoudsniveau. In normaal Nederlands: het betrekkingsniveau heeft betrekking op de wijze van de communicatie. En het inhoudsniveau heeft betrekking op de inhoud van de boodschap.
Van deze twee is het betrekkingsniveau evolutionair gezien het oudste en belangrijkste. Het betrekkingsniveau bestond al voor het gebruik van taal.
In het betrekkingsniveau wordt aangegeven hoe de boodschapper de relatie ziet. Als Greet dus tegen Mark zegt “Doe eens normaal man” zegt hij eigenlijk “Ik vind dat ik in mijn relatie met Mark dit zeggen kan. Want vrienden mogen dit tegen elkaar zeggen.”
En wat blijkt? Mark bevestigt dit door te reageren met symmetrische communicatie. “ Doe zelf eens normaal”, zegt hij lachend. Dit is een vorm van communicatie die de overeenkomsten benadrukt en niet de verschillen vergroot.
Ik zou er nog veel meer over kwijt kunnen, maar ik denk dat onder de ogen van heel Nederland de beiden heren hun coalitie hebben versterkt. “Wij denken hetzelfde”, wordt er gezegd. Omdat de mores vereisen dat je en plein public de statusverschillen respecteert en Mark en Greet hebben laten zien dat hun persoonlijke relatie belangrijker is, voorspel ik dat we voorlopig nog niet van dit kabinet af zijn. En het CDA? Wat gaan deze fatsoensrakkers doen? Die briezen een beetje en slikken een beetje. Want dat zit na bijna tweeduizend jaar christendom inmiddels in hun genen.
Wist je overigens dat de CDA-meisjes het beste slikken?
Goed. Met deze laatste opmerking heb ik weer mijn handtekening gezet. Te serieus zijn hou ik niet lang vol. The bottomline zijn toch seks en dood die ons regeren. Al hebben we dit weggestopt onder een dikke laag cultuur en beschaving. Blijkbaar zitten er bij mij wat scheurtjes in die façade. Mogelijk omdat ik het idee heb dat we met z’n allen teveel met de buitenkant bezig zijn en te weinig met de binnenkant. En dit m.i. tot meer narigheid leidt (zoals bijvoorbeeld vervreemding, eenzaamheid en destructief gedrag) dan de erkenning dat we beesten zijn die aan alle wetten van de natuur hebben te gehoorzamen. De ontkenning is overal aanwezig en is een kernwaarde in een consumptiesamenleving. Met alle narigheid van dien. Cultuur en beschaving kunnen alleen oppervlakkige behoeften tijdelijk bevredigen, hoe intens ze ook worden beleefd.
Als je hier aan twijfelt ga dan eens praten met een jongere, wiens hormonen helemaal van slag zijn door de voortplantingsdrift. Pas als het zaakje begint op te drogen zoeken we naar andere mogelijkheden om onze motivatie overeind te houden. Je moet tenslotte een reden hebben om te willen blijven adem halen. Leven zonder verlangen is als een reis door een dorre woestijn.
De behoefte aan meer cultuur en beschaving is omgekeerd evenredig aan onze behoefte aan seks en onze angst voor de dood. Kijk daarom uit voor de mannen en vrouwen om je heen die seks erg belangrijk vinden en geen tot weinig angst hebben voor de dood.
Ik vermoed overigens dat voor velen het sexappeal van Mark en Greet na hun zogenaamde ‘clash’ danig is toegenomen. Want zij hebben laten zien dat ze boven de mores staan die uit onze beschaving en cultuur zijn voortgekomen. Het zijn gewoon twee haantjes die aan hun kippetjes en de andere hanen duidelijk maken dat zij beiden de baas zijn in het kippenhok.
donderdag 22 september 2011
Lees de bijsluiter
Zoals weer eens bleek tijdens de tweede dag van de Algemene Politieke Beschouwingen is niet de inhoud alleen belangrijk maar ook de vorm. Als je tegen de minister-president zegt “Doe eens normaal man”, terwijl de camera op je staat gericht kun je er gif op in nemen dat dit bij velen tot grote verontwaardiging leidt.
Onze blonde Greet is er daarom weer eens in geslaagd op de manier zoals hij dit graag wil in het nieuws te komen. Ik voorspel hier dat hem dit nog menig maal zal lukken.
Helaas dus 1-0 voor hem en een vette nederlaag voor CDA-fractievoorzitter Sybrand van Haersma Buma, die vond dat Geert weliswaar geen wet had overtreden, maar wel de fatsoensregels, waar de CDA zo gehecht aan zegt te zijn. Mag ik even kotsen?
Verder voel ik mij knap beroerd en heb mij voor het eerst sinds lange tijd weer eens ziek gemeld.
Nu ben ik zo’n jojo die nog in reclameboodschappen gelooft en toen ik zag dat “Strepfen” heel goed zou zijn tegen keelpijn heb ik vandaag bij de drogist 16 zuigtabletten gekocht.
Nu slik ik bijna nooit medicijnen en toen het meisje bij de kassa mij dringend adviseerde om de bijsluiter goed te lezen voelde ik al enige nattigheid.
Daarom volgde ik haar advies toen ik een zuigtablet in mijn mond wilde stoppen. Bij ‘Mogelijke bijwerkingen’ las ik het volgende:
Zoals alle geneesmiddelen kunnen Strepfen…..zuigtabletten bijwerkingen veroorzaken hoewel niet iedereen deze bijwerkingen krijgt. (Een wat ongelukkig geformuleerde zin waar je uit op zou kunnen maken dat dit wèl geldt voor de meeste gebruikers. Het stelde me in ieder geval niet gerust.)
o Verschijnselen van een maagdarmbloeding.
o Zeer zeldzame allergische reacties.
o Buikklachten.
o Ongemak in de mond, zoals een brandend of warm gevoel in de mond ( 1 op de 10 patiënten)
o Maagpijn, misselijkheid, diarree (1 op de 100 patiënten)
o Droog of tintelend gevoel in de mond, mondzweten (1 op de 100 patiënten) Wat is in Godsnaam ‘mondzweten’?
o Indigestie, winderigheid, onwel voelen (braken), huiduitslag (1 op de 1000 patiënten)
o Hoofdpijn, duizeligheid (1 op de 1000 patiënten)
o Enzovoorts. Er worden nog elf andere mogelijke bijwerkingen genoemd, van slaperigheid tot nier en leverproblemen.
Het is maar goed dat ik de bijsluiter gelezen heb. Hier volgt het verhaal van iemand die dit niet gedaan had:
1. Rob Groeneveld
22 april 2011 - 14:08
Ik ben dus 1 van de mensen die Strepfen heeft gebruikt en niet de bijsluiter heeft gelezen, althans, te laat want ik zat binnen 2 uur met een reactieaandoening ( angio oedeem ) te kijken, nou ja kijken kon niet want mijn ogen zaten dicht, mijn keel zwol op en ik kreeg ademhalingsproblemen. Verder kreeg ik Galbulten over mij hele lichaam( netelroos )
Dankzij snel optreden van mijn dokter kon erger voorkomen worden. Angio oedeem kan zelfs dodlijk zijn. Fijn goedje. Ben herstellende maar overweeg toch stappen.
Puur vergif dus eigenlijk.
Ik hoop met deze ietwat serieuzere bijdrage aan mijn blog degenen te waarschuwen die, net als ik, nu of straks met een dikke keel thuis zitten en door zelf wat te dokteren weer beter proberen te worden. Voorzichtig zijn dus. En beter nog: geen Strepfen slikken.
Die van mij kun je gratis komen ophalen. Scheelt je toch gauw weer zo’n vijf euro.
Onze blonde Greet is er daarom weer eens in geslaagd op de manier zoals hij dit graag wil in het nieuws te komen. Ik voorspel hier dat hem dit nog menig maal zal lukken.
Helaas dus 1-0 voor hem en een vette nederlaag voor CDA-fractievoorzitter Sybrand van Haersma Buma, die vond dat Geert weliswaar geen wet had overtreden, maar wel de fatsoensregels, waar de CDA zo gehecht aan zegt te zijn. Mag ik even kotsen?
Verder voel ik mij knap beroerd en heb mij voor het eerst sinds lange tijd weer eens ziek gemeld.
Nu ben ik zo’n jojo die nog in reclameboodschappen gelooft en toen ik zag dat “Strepfen” heel goed zou zijn tegen keelpijn heb ik vandaag bij de drogist 16 zuigtabletten gekocht.
Nu slik ik bijna nooit medicijnen en toen het meisje bij de kassa mij dringend adviseerde om de bijsluiter goed te lezen voelde ik al enige nattigheid.
Daarom volgde ik haar advies toen ik een zuigtablet in mijn mond wilde stoppen. Bij ‘Mogelijke bijwerkingen’ las ik het volgende:
Zoals alle geneesmiddelen kunnen Strepfen…..zuigtabletten bijwerkingen veroorzaken hoewel niet iedereen deze bijwerkingen krijgt. (Een wat ongelukkig geformuleerde zin waar je uit op zou kunnen maken dat dit wèl geldt voor de meeste gebruikers. Het stelde me in ieder geval niet gerust.)
o Verschijnselen van een maagdarmbloeding.
o Zeer zeldzame allergische reacties.
o Buikklachten.
o Ongemak in de mond, zoals een brandend of warm gevoel in de mond ( 1 op de 10 patiënten)
o Maagpijn, misselijkheid, diarree (1 op de 100 patiënten)
o Droog of tintelend gevoel in de mond, mondzweten (1 op de 100 patiënten) Wat is in Godsnaam ‘mondzweten’?
o Indigestie, winderigheid, onwel voelen (braken), huiduitslag (1 op de 1000 patiënten)
o Hoofdpijn, duizeligheid (1 op de 1000 patiënten)
o Enzovoorts. Er worden nog elf andere mogelijke bijwerkingen genoemd, van slaperigheid tot nier en leverproblemen.
Het is maar goed dat ik de bijsluiter gelezen heb. Hier volgt het verhaal van iemand die dit niet gedaan had:
1. Rob Groeneveld
22 april 2011 - 14:08
Ik ben dus 1 van de mensen die Strepfen heeft gebruikt en niet de bijsluiter heeft gelezen, althans, te laat want ik zat binnen 2 uur met een reactieaandoening ( angio oedeem ) te kijken, nou ja kijken kon niet want mijn ogen zaten dicht, mijn keel zwol op en ik kreeg ademhalingsproblemen. Verder kreeg ik Galbulten over mij hele lichaam( netelroos )
Dankzij snel optreden van mijn dokter kon erger voorkomen worden. Angio oedeem kan zelfs dodlijk zijn. Fijn goedje. Ben herstellende maar overweeg toch stappen.
Puur vergif dus eigenlijk.
Ik hoop met deze ietwat serieuzere bijdrage aan mijn blog degenen te waarschuwen die, net als ik, nu of straks met een dikke keel thuis zitten en door zelf wat te dokteren weer beter proberen te worden. Voorzichtig zijn dus. En beter nog: geen Strepfen slikken.
Die van mij kun je gratis komen ophalen. Scheelt je toch gauw weer zo’n vijf euro.
dinsdag 20 september 2011
Verkouden.
De verkoudheid heeft me goed te pakken. Dit is nu al de derde keer dat ik het beeldscherm moet schoonvegen. Het snot loopt weliswaar nog niet uit mijn neus en voor mijn doen kijk ik redelijk helder uit mijn ogen. Maar dat hoesten, hè? En die dikke keel. Heb ik eindelijk een stem als die van Tom Waits en dan hoop ik dat ik er weer snel vanaf ben.
Met een salmiakmix probeer ik mijn pijnlijke keel te masseren. De zoetigheid blijft tussen mijn tanden zitten en het schiet mij te binnen dat ik omstreeks deze tijd een afspraak bij de tandarts heb, al was dat waarschijnlijk vorige week.
Oh, wat heb ik er een hekel aan om ziek te zijn. Daarom ben ik het ook nooit. Alleen als ik morgenochtend koorts heb blijf ik thuis.
Nee. Ik heb geen zin om ziek te worden. Want zondag vier ik mijn zestigste verjaardag.
Ik heb er zestig jaar op moeten wachten, dus het werd tijd. Zoiets doe ik niet nog eens. Wat mij betreft volstaat de helft. Nog dertig jaar er bij is zat. Dat zijn 360 maanden en die zullen, net als de afgelopen maand, ook wel in een poep en een scheet voorbij zijn. Hierna zien we wel weer verder.
Marije, die de catering verzorgt, heeft me de samenstelling van het buffet gemaild.
o 2 soorten soep met brood (pompoen en gegrilde groentesoep)
o 2 salades (aardappeltjes met dressing, ei, peterselie augurk en kappertjes
en een frisse salade)
o 3 gehaktballetjes (rund) met citroen, munt en koriander
o 3 bakkeljauwkroketjes met yoghurtsausje
o hapje met geitenkaas en gegrilde groenten
o stukje quiche met groene asperge en curry
o bij het brood: olijventapenade, gezouten boter en tapenade van tonijn en
geroosterde paprika
o stukje amandel-frambozenplaatkoek met vanilleroom
Lijkt me een geschikt menuutje. Geen spacecakes of een paddo-omelet. Gewone Hollandse kost.
Het blijft droog, dus we kunnen de tuin bij het feest betrekken. Ik denk dat ik de vuurkorf maar aan steek, want het zal wel fris zijn. En wat fakkels neer zet voor de sfeer.
Als ik weer wat opgeknapt ben zal ik weer eens een ‘propje’ schrijven. Maar dan moet eerst die prop in mijn keel verdwenen zijn.
Met een salmiakmix probeer ik mijn pijnlijke keel te masseren. De zoetigheid blijft tussen mijn tanden zitten en het schiet mij te binnen dat ik omstreeks deze tijd een afspraak bij de tandarts heb, al was dat waarschijnlijk vorige week.
Oh, wat heb ik er een hekel aan om ziek te zijn. Daarom ben ik het ook nooit. Alleen als ik morgenochtend koorts heb blijf ik thuis.
Nee. Ik heb geen zin om ziek te worden. Want zondag vier ik mijn zestigste verjaardag.
Ik heb er zestig jaar op moeten wachten, dus het werd tijd. Zoiets doe ik niet nog eens. Wat mij betreft volstaat de helft. Nog dertig jaar er bij is zat. Dat zijn 360 maanden en die zullen, net als de afgelopen maand, ook wel in een poep en een scheet voorbij zijn. Hierna zien we wel weer verder.
Marije, die de catering verzorgt, heeft me de samenstelling van het buffet gemaild.
o 2 soorten soep met brood (pompoen en gegrilde groentesoep)
o 2 salades (aardappeltjes met dressing, ei, peterselie augurk en kappertjes
en een frisse salade)
o 3 gehaktballetjes (rund) met citroen, munt en koriander
o 3 bakkeljauwkroketjes met yoghurtsausje
o hapje met geitenkaas en gegrilde groenten
o stukje quiche met groene asperge en curry
o bij het brood: olijventapenade, gezouten boter en tapenade van tonijn en
geroosterde paprika
o stukje amandel-frambozenplaatkoek met vanilleroom
Lijkt me een geschikt menuutje. Geen spacecakes of een paddo-omelet. Gewone Hollandse kost.
Het blijft droog, dus we kunnen de tuin bij het feest betrekken. Ik denk dat ik de vuurkorf maar aan steek, want het zal wel fris zijn. En wat fakkels neer zet voor de sfeer.
Als ik weer wat opgeknapt ben zal ik weer eens een ‘propje’ schrijven. Maar dan moet eerst die prop in mijn keel verdwenen zijn.
maandag 19 september 2011
Angela my love
Wat is die Berlusconi toch voor een schavuit. Hij staat niet bepaald bekend om zijn fijnzinnige uitspraken en deze keer zou hij over de Duitse bondskanselier Angela Merkel gezegd hebben dat zij (ik citeer) ‘een onneukbare dikke kont heeft’. Zie o.a. ‘De Spits’ van 16-09-’11.
Er zijn wel oorlogen gevoerd om minder, al hoeven we ons daar nu geen zorgen over te maken. Maar voor de samenwerking tussen hen beiden in deze tijden van financiële crisis kan de opmerking van Berlusconi nooit goed zijn. Italië kan enige financiële steun uit Berlijn vermoedelijk hard gebruiken.
Bovendien zal niet iedereen het met Berlusconi eens zijn. Ik zelf vindt ook dat het wel mee valt met haar dikke kont. Er zijn genoeg vrouwen waarvan de kont dikker is.
Zelf gebruik ik ook zo af en toe vulgaire taal en grote woorden. Waarschijnlijk omdat ik een vulgaire inborst heb en een klein manneke ben. Al zal het ook wel de oogst zijn van 60 jaar leven op een prachtige planeet met een aantal schoonheidsfoutjes, waarvan de mens mijns inziens voorlopig de laatste is.
Er zijn wel oorlogen gevoerd om minder, al hoeven we ons daar nu geen zorgen over te maken. Maar voor de samenwerking tussen hen beiden in deze tijden van financiële crisis kan de opmerking van Berlusconi nooit goed zijn. Italië kan enige financiële steun uit Berlijn vermoedelijk hard gebruiken.
Bovendien zal niet iedereen het met Berlusconi eens zijn. Ik zelf vindt ook dat het wel mee valt met haar dikke kont. Er zijn genoeg vrouwen waarvan de kont dikker is.
Zelf gebruik ik ook zo af en toe vulgaire taal en grote woorden. Waarschijnlijk omdat ik een vulgaire inborst heb en een klein manneke ben. Al zal het ook wel de oogst zijn van 60 jaar leven op een prachtige planeet met een aantal schoonheidsfoutjes, waarvan de mens mijns inziens voorlopig de laatste is.
zondag 18 september 2011
De orde der futlozen.
Sinds een maand ben ik lid van de orde der futlozen. Een goede vriend heeft mij bij hen geïntroduceerd en alleen omdat ik me eerst volledig futloos had geblowd viel ik bij deze introductie niet door de mand.
Degenen die mij kennen zullen zich ongetwijfeld afvragen waarom ik tot deze orde ben toegetreden. Ben ik niet dat kereltje dat altijd stuitert van energie? Dat mannetje dat als een ADHD-er vaak van geen ophouden weet en maar grenzeloos door blijft gaan? Dat je uitput met zijn hak op de tak gesprekken en wilde plannen waar nooit, maar dan ook nooit, iets van terecht komt?
Ik begrijp dat dit bij hen de nodige vragen oproept. Maar laat me uitleggen wat er aan de hand is.
Net als bijna iedereen behoor ook ik graag tot een clubje van gelijkgestemden.
Deze mensen vind ik in mijn gezin, op mijn werk en in mijn vriendenkring. Mensen die een beeld van je hebben en je daarom menen te kennen. Fijne mensen waarbij ik me prettig voel.
Eén kant van mij blijft in de omgang met hen altijd onderbelicht omdat wij er nooit over praten. Waarschijnlijk omdat niemand het ziet. Ik heb het over de momenten dat ik gebrek heb aan energie.
De momenten dat ik mij leeggezogen en volledig uitgeput terug trek in mijn werkkamer om dan hyperventilerend weer wat op adem te komen. Vergeet niet dat ik niet aan mezelf ontsnappen kan. Als er dus één moe wordt van mezelf dan ben ik het zelf wel.
Dit toegeven of delen met anderen is niet makkelijk. Toen deze vriend van mij, een BN’er die door zijn arbeidzaam leven in de politiek volledig uitgeput was geraakt, mij laatst vertelde dat hij dank zij ‘de orde der futlozen’ weer helemaal was opgeknapt, begon ik daarom nieuwsgierig te worden.
Temeer omdat hij er energieker uit zag dan ik me van hem over het laatste jaar kan herinneren.
Het valt dan ook niet mee om het volk telkens een oor aan te naaien. Maar dit terzijde.
De drempel om lid te worden van de orde is laag, want van futloze mensen moet je niet teveel inspanning verwachten.
Desondanks was ik, toen het de avond was van het inwijdingsritueel, een beetje gespannen. Mijn energie vloog weer alle kanten met me op en ik vreesde dat ik door de mand zou vallen.
Ik besloot daarom om een klein beetje te frauderen. Ik had nog wat bubblegum liggen en na twee stevige joints was ik zo futloos als je maar kunt zijn.
Mijn vriend kwam me ophalen en we reden naar Den Haag, waar de orde haar zetel heeft.
We stopten voor een grote villa in de diplomatenbuurt. Het duurde even voor de deur werd open gedaan door een futloos uit zijn ogen kijkende portier, die ons verzocht om hem te volgen.
Hij ging ons voor naar een ruime zaal, waar aan een tafel zo’n twintig mensen zaten. Ze zagen er allen volledig uitgeput uit. Ik herkende enkele gezichten uit de politiek en uit het artiestenwereldje. ‘Zij ook?’, dacht ik, want op de televisie straalden deze mensen van energie en werklust. Ja, zij ook. Ik werd aan het gezelschap als een aankomend novice voorgesteld, vertelde dat ik in het onderwijs zat (wat diverse meewarige blikken opleverde) en dat ik mij vereerd voelde om deel uit te mogen maken van zo’n illuster gezelschap.
Toen moest ik het inwijdingsritueel ondergaan. En dat duurde, dat duurde… Je werd er moe van.
De avond sleepte zich voort. De meesten waren inmiddels ingedut en lagen met hun hoofd op tafel ongegeneerd te ronken. De voorzitter liet zich door hen niet af leiden. Nadat ik uiteindelijk beloofd had de geheimen van de orde niet openbaar te maken werd mij gezegd dat ik nu lid was van de orde der futlozen. Alles werd bezegeld met een goed glas wijn.
Daarna reed mijn vriend mij weer naar huis. Het was zondagochtend drie uur en we hadden de A13 voor ons zelf. En dat was maar goed ook, want we waren uitgeput en beiden licht aangeschoten.
Sinds ik lid ben geef ik mij twee keer doordeweeks en één keer in het weekend ’s avonds volledig over aan het niets doen. Ik voer geen flikker uit. Maar dan ook helemaal niets. Ik vergeet dat ik nog wat huiswerk heb na te kijken of lessen heb voor te bereiden. Ik kijk geen tv en de computer staat uit. Futloos hang ik wat op de bank, mezelf verliezend in een onverantwoord heerlijk niets doen. Helemaal niets.
En daar krijg ik me toch een partij energie van. Ongelooflijk. Als ik dan weer voor de klas sta, bij mijn vrienden langs ga of met het gezin aan tafel zit lijkt het of ik bruis van de energie. Gewoon omdat ik het mezelf toe sta om zo af en toe de knop resoluut om te draaien.
Vandaag heb ik ook niets gedaan. Het was bijna twaalf uur toen ik op stond. Pas om drie uur heb ik mijn duster omgeruild voor een lange broek en een overhemd. Het kwartiertje dat de zon vandaag scheen tussen half vier en vier uur heb ik in de tuin gezeten. Daarna begon het weer te regenen.
Dit weekend word ik zestig. Ik heb ontdekt dat het heerlijk is om niet alleen met mensen om te gaan die je waarderen om je energieke uitstraling, maar ook met mensen die te lusteloos zijn om zelfs maar hun ogen open te houden. Waar je tegenaan kunt lullen zonder dat ze naar je luisteren en die je het niet kwalijk nemen als je ook niet naar hen luistert.
Ik ben nu nog op zoek naar een groep mensen die het niet al te nauw neemt met de trouw aan hun partner en die het leuk vindt om daar op een onbevangen manier met elkaar over te praten.
Degenen die mij kennen zullen zich ongetwijfeld afvragen waarom ik tot deze orde ben toegetreden. Ben ik niet dat kereltje dat altijd stuitert van energie? Dat mannetje dat als een ADHD-er vaak van geen ophouden weet en maar grenzeloos door blijft gaan? Dat je uitput met zijn hak op de tak gesprekken en wilde plannen waar nooit, maar dan ook nooit, iets van terecht komt?
Ik begrijp dat dit bij hen de nodige vragen oproept. Maar laat me uitleggen wat er aan de hand is.
Net als bijna iedereen behoor ook ik graag tot een clubje van gelijkgestemden.
Deze mensen vind ik in mijn gezin, op mijn werk en in mijn vriendenkring. Mensen die een beeld van je hebben en je daarom menen te kennen. Fijne mensen waarbij ik me prettig voel.
Eén kant van mij blijft in de omgang met hen altijd onderbelicht omdat wij er nooit over praten. Waarschijnlijk omdat niemand het ziet. Ik heb het over de momenten dat ik gebrek heb aan energie.
De momenten dat ik mij leeggezogen en volledig uitgeput terug trek in mijn werkkamer om dan hyperventilerend weer wat op adem te komen. Vergeet niet dat ik niet aan mezelf ontsnappen kan. Als er dus één moe wordt van mezelf dan ben ik het zelf wel.
Dit toegeven of delen met anderen is niet makkelijk. Toen deze vriend van mij, een BN’er die door zijn arbeidzaam leven in de politiek volledig uitgeput was geraakt, mij laatst vertelde dat hij dank zij ‘de orde der futlozen’ weer helemaal was opgeknapt, begon ik daarom nieuwsgierig te worden.
Temeer omdat hij er energieker uit zag dan ik me van hem over het laatste jaar kan herinneren.
Het valt dan ook niet mee om het volk telkens een oor aan te naaien. Maar dit terzijde.
De drempel om lid te worden van de orde is laag, want van futloze mensen moet je niet teveel inspanning verwachten.
Desondanks was ik, toen het de avond was van het inwijdingsritueel, een beetje gespannen. Mijn energie vloog weer alle kanten met me op en ik vreesde dat ik door de mand zou vallen.
Ik besloot daarom om een klein beetje te frauderen. Ik had nog wat bubblegum liggen en na twee stevige joints was ik zo futloos als je maar kunt zijn.
Mijn vriend kwam me ophalen en we reden naar Den Haag, waar de orde haar zetel heeft.
We stopten voor een grote villa in de diplomatenbuurt. Het duurde even voor de deur werd open gedaan door een futloos uit zijn ogen kijkende portier, die ons verzocht om hem te volgen.
Hij ging ons voor naar een ruime zaal, waar aan een tafel zo’n twintig mensen zaten. Ze zagen er allen volledig uitgeput uit. Ik herkende enkele gezichten uit de politiek en uit het artiestenwereldje. ‘Zij ook?’, dacht ik, want op de televisie straalden deze mensen van energie en werklust. Ja, zij ook. Ik werd aan het gezelschap als een aankomend novice voorgesteld, vertelde dat ik in het onderwijs zat (wat diverse meewarige blikken opleverde) en dat ik mij vereerd voelde om deel uit te mogen maken van zo’n illuster gezelschap.
Toen moest ik het inwijdingsritueel ondergaan. En dat duurde, dat duurde… Je werd er moe van.
De avond sleepte zich voort. De meesten waren inmiddels ingedut en lagen met hun hoofd op tafel ongegeneerd te ronken. De voorzitter liet zich door hen niet af leiden. Nadat ik uiteindelijk beloofd had de geheimen van de orde niet openbaar te maken werd mij gezegd dat ik nu lid was van de orde der futlozen. Alles werd bezegeld met een goed glas wijn.
Daarna reed mijn vriend mij weer naar huis. Het was zondagochtend drie uur en we hadden de A13 voor ons zelf. En dat was maar goed ook, want we waren uitgeput en beiden licht aangeschoten.
Sinds ik lid ben geef ik mij twee keer doordeweeks en één keer in het weekend ’s avonds volledig over aan het niets doen. Ik voer geen flikker uit. Maar dan ook helemaal niets. Ik vergeet dat ik nog wat huiswerk heb na te kijken of lessen heb voor te bereiden. Ik kijk geen tv en de computer staat uit. Futloos hang ik wat op de bank, mezelf verliezend in een onverantwoord heerlijk niets doen. Helemaal niets.
En daar krijg ik me toch een partij energie van. Ongelooflijk. Als ik dan weer voor de klas sta, bij mijn vrienden langs ga of met het gezin aan tafel zit lijkt het of ik bruis van de energie. Gewoon omdat ik het mezelf toe sta om zo af en toe de knop resoluut om te draaien.
Vandaag heb ik ook niets gedaan. Het was bijna twaalf uur toen ik op stond. Pas om drie uur heb ik mijn duster omgeruild voor een lange broek en een overhemd. Het kwartiertje dat de zon vandaag scheen tussen half vier en vier uur heb ik in de tuin gezeten. Daarna begon het weer te regenen.
Dit weekend word ik zestig. Ik heb ontdekt dat het heerlijk is om niet alleen met mensen om te gaan die je waarderen om je energieke uitstraling, maar ook met mensen die te lusteloos zijn om zelfs maar hun ogen open te houden. Waar je tegenaan kunt lullen zonder dat ze naar je luisteren en die je het niet kwalijk nemen als je ook niet naar hen luistert.
Ik ben nu nog op zoek naar een groep mensen die het niet al te nauw neemt met de trouw aan hun partner en die het leuk vindt om daar op een onbevangen manier met elkaar over te praten.
dinsdag 13 september 2011
Zeg eens wat vaker: Fuck it.
John Parkin is een man naar mijn hart. In zijn zijn onlangs uitgekomen boek “Fuck it” betoogt hij dat het zeggen van “Fuck it” de ultieme vorm van ‘loslaten’ is. Als zoon van een priester en kenner van oosterse meditatie technieken weet hij uit ervaring, dat door soms gewoon te doen wat je zelf wil en oprecht maling te hebben aan alles en iedereen, je tot volledige ontspanning komen kunt. En zie daar: plotseling lijken je problemen verdwenen.
Het last hebben van problemen en ontspanning gaan nu eenmaal niet samen.
So fuck your problems. Een manier van coping, die ik in mijn bijdrage van 7 september 2011 niet heb genoemd.
Opnieuw plaats ik hier het filmpje waarin “Fuck it” een voorname rol speelt.
Nu denk ik dat als je "Fuck it" op het verkeerde moment zegt tegen de verkeerde personen je problemen alleen maar zullen toenemen. Daarom een welgemeend advies: Op z'n tijd "Fuck it" zeggen is verstandig, maar doe het niet altijd hardop.
Het last hebben van problemen en ontspanning gaan nu eenmaal niet samen.
So fuck your problems. Een manier van coping, die ik in mijn bijdrage van 7 september 2011 niet heb genoemd.
Opnieuw plaats ik hier het filmpje waarin “Fuck it” een voorname rol speelt.
F*ck It - watch more funny videos
Nu denk ik dat als je "Fuck it" op het verkeerde moment zegt tegen de verkeerde personen je problemen alleen maar zullen toenemen. Daarom een welgemeend advies: Op z'n tijd "Fuck it" zeggen is verstandig, maar doe het niet altijd hardop.
maandag 12 september 2011
Propje 5
Er staat een stevige najaarsstorm, die veel overlast veroorzaakt. De takken worden van de bomen gerukt en op de fiets of als wandelaar ben je niet veilig.
Toen ik in mijn pubertijd in het najaar ‘Noordreizen’ maakte met de Nieuw Amsterdam van Rotterdam via Cobh en Halifax naar New York heb ik heel wat zware stormen meegemaakt. Prachtig vond ik het. Als het even kon stond ik op de plecht om het buiswater op mijn gezicht te voelen, dat bij een stevige wind als een lichte nevel over het dek sproeide. Geweldig.
Aan boord was een matroos die dagelijks met zware halters werkte. Man, wat had die kerel een spieren. Ik denk dat hij zo’n jaar of vijfendertig was. Typisch een Alpha mannetje.
Ik kreeg eens bijna ruzie met hem, zonder dat dit natuurlijk mijn bedoeling was.
Het zat namelijk zo. Mijn maatjes en ik gingen in New York vaak naar het zeemanshuis en op zekere avond zat daar ook de matroos. Er liep daar een mooie meid rond en als jonge zeeman wil je dan laten zien dat je van de hoed en de rand weet.
Het jaar daarvoor was ik in Haïti mijn onschuld verloren en ook al was ik pas 18, sinds die tijd was ik altijd op jacht. Op die leeftijd gieren de hormonen door je lijf en ik was bereid om op mijn knieën Manhattan af te kruipen als er aan het eind maar een mooie vrouw was om mij te troosten.
Dus ik pap het gelijk met haar aan. Blijkbaar vond ze me leuk, want ze ging speels lachend op mijn avances in. En toen zag ik gelukkig het gezicht van de matroos. Wist ik veel dat hij ook een oogje op haar had. Toen hij zag dat ik naar hem keek riep hij me bij zich. Hij keek me aan met een blik van een dooie vis in zijn ogen en zei zacht “Je speelt een gevaarlijk spel, makker”. Het kwartje viel gelijk en met een rode kop bood ik hem mijn verontschuldigingen aan. Op de apenrots moet je de hiërarchie respecteren. Ik had dus geluk dat het met een sisser af liep.
Enkele dagen later, we zaten op volle zee, kwam dezelfde matroos naar me toe. Hij vertelde dat hij een probleem had en of ik hem wilde helpen. Wat was het geval? Hij had inderdaad met die Amerikaanse in het zeemanshuis aangepapt. Nu had hij haar een brief geschreven, maar zijn Engels was zo vreselijk slecht dat hij iemand zocht die zijn brief wilde nakijken en waar nodig aanpassen.
Waar hij de woorden niet wist had hij ze in het Nederlands geschreven.
Ik heb hem geholpen en hij was me daar heel dankbaar voor. De originele brief vond ik laatst als een vodje terug tussen mijn vele aantekeningen.
Deer swiethart.
I miss you so. We are now in a terribel storm with lots of rain and wind and I must stink of you al the time. Man, man, man. You may stink that a big ship like this is stebel, but it rolls from the left to the right and from the front to the back and if you doon’t watsch out you fall on your snuffert.
It is so bed that I don’t have the posibilitie to train with my halters. That is to dangeroes.
I had a good time with you. You have nice tits. And your mouth is perfectly soetebel for a blowjob.
But you are ther and I am here. And now I must do it al by hand.
Yes, I miss you. But only two more weeks and then I come to vissit you again. And then I will take nice pressents with me. What do you want? Something you can smel? Or something you can drink?
Do you like chocolade? Women allwais like chocolade. Yum, yum. I like it myselfe to.
Well, I will take something with me that you can suck on, because that will make you hapy.
Do you mis me to? I hope you dream of me everie night and get wet. That would be nice.
Because when I go on the dek I get wet to. Dou you understand? This is a joke.
Kisses, many kisses and much more kisses. I love you.
Ik heb hier een mooie brief van gemaakt en hem geadviseerd om drop mee te nemen. Want hij had haar tenslotte beloofd iets mee te nemen waarop ze kon zuigen.
Toen ik in mijn pubertijd in het najaar ‘Noordreizen’ maakte met de Nieuw Amsterdam van Rotterdam via Cobh en Halifax naar New York heb ik heel wat zware stormen meegemaakt. Prachtig vond ik het. Als het even kon stond ik op de plecht om het buiswater op mijn gezicht te voelen, dat bij een stevige wind als een lichte nevel over het dek sproeide. Geweldig.
Aan boord was een matroos die dagelijks met zware halters werkte. Man, wat had die kerel een spieren. Ik denk dat hij zo’n jaar of vijfendertig was. Typisch een Alpha mannetje.
Ik kreeg eens bijna ruzie met hem, zonder dat dit natuurlijk mijn bedoeling was.
Het zat namelijk zo. Mijn maatjes en ik gingen in New York vaak naar het zeemanshuis en op zekere avond zat daar ook de matroos. Er liep daar een mooie meid rond en als jonge zeeman wil je dan laten zien dat je van de hoed en de rand weet.
Het jaar daarvoor was ik in Haïti mijn onschuld verloren en ook al was ik pas 18, sinds die tijd was ik altijd op jacht. Op die leeftijd gieren de hormonen door je lijf en ik was bereid om op mijn knieën Manhattan af te kruipen als er aan het eind maar een mooie vrouw was om mij te troosten.
Dus ik pap het gelijk met haar aan. Blijkbaar vond ze me leuk, want ze ging speels lachend op mijn avances in. En toen zag ik gelukkig het gezicht van de matroos. Wist ik veel dat hij ook een oogje op haar had. Toen hij zag dat ik naar hem keek riep hij me bij zich. Hij keek me aan met een blik van een dooie vis in zijn ogen en zei zacht “Je speelt een gevaarlijk spel, makker”. Het kwartje viel gelijk en met een rode kop bood ik hem mijn verontschuldigingen aan. Op de apenrots moet je de hiërarchie respecteren. Ik had dus geluk dat het met een sisser af liep.
Enkele dagen later, we zaten op volle zee, kwam dezelfde matroos naar me toe. Hij vertelde dat hij een probleem had en of ik hem wilde helpen. Wat was het geval? Hij had inderdaad met die Amerikaanse in het zeemanshuis aangepapt. Nu had hij haar een brief geschreven, maar zijn Engels was zo vreselijk slecht dat hij iemand zocht die zijn brief wilde nakijken en waar nodig aanpassen.
Waar hij de woorden niet wist had hij ze in het Nederlands geschreven.
Ik heb hem geholpen en hij was me daar heel dankbaar voor. De originele brief vond ik laatst als een vodje terug tussen mijn vele aantekeningen.
Deer swiethart.
I miss you so. We are now in a terribel storm with lots of rain and wind and I must stink of you al the time. Man, man, man. You may stink that a big ship like this is stebel, but it rolls from the left to the right and from the front to the back and if you doon’t watsch out you fall on your snuffert.
It is so bed that I don’t have the posibilitie to train with my halters. That is to dangeroes.
I had a good time with you. You have nice tits. And your mouth is perfectly soetebel for a blowjob.
But you are ther and I am here. And now I must do it al by hand.
Yes, I miss you. But only two more weeks and then I come to vissit you again. And then I will take nice pressents with me. What do you want? Something you can smel? Or something you can drink?
Do you like chocolade? Women allwais like chocolade. Yum, yum. I like it myselfe to.
Well, I will take something with me that you can suck on, because that will make you hapy.
Do you mis me to? I hope you dream of me everie night and get wet. That would be nice.
Because when I go on the dek I get wet to. Dou you understand? This is a joke.
Kisses, many kisses and much more kisses. I love you.
Ik heb hier een mooie brief van gemaakt en hem geadviseerd om drop mee te nemen. Want hij had haar tenslotte beloofd iets mee te nemen waarop ze kon zuigen.
zondag 11 september 2011
De Boshoek (en Buitenkunst)
Zoals te verwachten was had ik voor dit weekend ietwat teveel verplichtingen waardoor er geen tijd overbleef om nog even naar Rotterdam of Schiedam Centrum te gaan.
We zijn nog wel even naar de roofvogelshow hier bij de Boshoek gaan kijken.
Roofvogels horen natuurlijk vrij te vliegen in de natuur en niet aan een kettinkje gebonden op een stokje te zitten. Al zagen de beesten er goed verzorgd uit, maar is dat een argument?
Die roofvogelshow houden ze hier geloof ik twee keer per jaar, samen met een klein marktje waar ze streekproducten verkopen en aandacht vragen voor het natuurschoon in Midden Delfland.
De Boshoek zit hier zo’n honderd meter vandaan. Op hoog niveau wordt er in verschillende werkgroepen aandacht besteed aan verschillende aspecten van de natuur.
Zelf overweeg ik wel eens om ook lid te worden van de KNNV. Dit is een vereniging voor veldbiologie.
Al eerder heb ik echter aangegeven dat ook voor mij een dag maar 25 uur duurt en daarom zie ik er voorlopig van af.
Inmiddels regent het weer stevig. Toch hebben wij deze zomer ook mooi weer gehad. Jazeker. Het bijgevoegde filmpje van Buitenkunst dat ook op Youtube staat is hiervan het bewijs. Ik word natuurlijk gelijk weer sentimenteel als ik terug kijk op die mooie weken. Dat komt natuurlijk ook door de regen. En de mensen die ik mis en die ik misschien pas weer over tien jaar zie. Zoals Christa, die er in de laatste week was en die ik zo'n tien jaar niet had gezien. Jaren geleden heeft ze me als guru begeleid om te voorkomen dat ik zou gaan flippen toen ik een nachtje op de paddo's zat. Tof mens. We hebben samen op een nacht naar hout gezocht omdat er niets meer bij de vuurplek lag. Zo konden we nog een poosje door gaan.
Maar niet alleen 's nachts aan het vuur was het leuk. Want wat vind je van deze jamsessie overdag in een workshop over cowboyliedjes?
We zijn nog wel even naar de roofvogelshow hier bij de Boshoek gaan kijken.
Roofvogels horen natuurlijk vrij te vliegen in de natuur en niet aan een kettinkje gebonden op een stokje te zitten. Al zagen de beesten er goed verzorgd uit, maar is dat een argument?
Die roofvogelshow houden ze hier geloof ik twee keer per jaar, samen met een klein marktje waar ze streekproducten verkopen en aandacht vragen voor het natuurschoon in Midden Delfland.
De Boshoek zit hier zo’n honderd meter vandaan. Op hoog niveau wordt er in verschillende werkgroepen aandacht besteed aan verschillende aspecten van de natuur.
Zelf overweeg ik wel eens om ook lid te worden van de KNNV. Dit is een vereniging voor veldbiologie.
Al eerder heb ik echter aangegeven dat ook voor mij een dag maar 25 uur duurt en daarom zie ik er voorlopig van af.
Inmiddels regent het weer stevig. Toch hebben wij deze zomer ook mooi weer gehad. Jazeker. Het bijgevoegde filmpje van Buitenkunst dat ook op Youtube staat is hiervan het bewijs. Ik word natuurlijk gelijk weer sentimenteel als ik terug kijk op die mooie weken. Dat komt natuurlijk ook door de regen. En de mensen die ik mis en die ik misschien pas weer over tien jaar zie. Zoals Christa, die er in de laatste week was en die ik zo'n tien jaar niet had gezien. Jaren geleden heeft ze me als guru begeleid om te voorkomen dat ik zou gaan flippen toen ik een nachtje op de paddo's zat. Tof mens. We hebben samen op een nacht naar hout gezocht omdat er niets meer bij de vuurplek lag. Zo konden we nog een poosje door gaan.
Maar niet alleen 's nachts aan het vuur was het leuk. Want wat vind je van deze jamsessie overdag in een workshop over cowboyliedjes?
zaterdag 10 september 2011
Nu even niet.
Een groot feest met goede muziek en fijne mensen om me heen, waar ik me weer eens ongegeneerd kan bezatten, daar heb ik nu het meeste zin in. Is dat nu te veel gevraagd, Lieve Heer?
Lekker slap ouwehoeren, een beetje flirten en alles gewoon laten lopen. Niet te moeilijk doen.
In plaats daarvan moet ik voor maandag nog een toets maken, een stapel huiswerk nakijken en een simulatieprogramma proberen te doorgronden. Het is blijkbaar niet altijd feest in luilekkerland.
In Rotterdam is nu een 24-uurs cultureel festijn aan de gang, dat om 17.00 uur is begonnen en doorgaat tot zondagmiddag dezelfde tijd. Waar is de tijd gebleven dat ik er niet eens over hoefde na te denken of ik daar naar toe zou gaan?
Vandaag hebben we op een terras en in het theater kunnen genieten van enkele aria’s, want behalve dat het Open Monumentendag is in Schiedam, zijn er ook overal opera-uitvoeringen in de stad geweest. Morgen zijn er diverse koren en die wil ik ook graag zien en horen.
Tekort kom ik dus niks. Maar ik wil zo graag méér. Heel veel theater, heel veel muziek. En dan wel graag mooi, dankjewel alsjeblieft. Misschien later deze week als op 15 september in de Rotterdamse Schouwburg het Internationale Theater Festival begint.
Dit is dus de andere kant van de vele uurtjes die ik vrij heb. ’s Avonds en in het weekend moet er zo af en toe gewerkt worden. Doordeweeks is dat prima, maar in het weekend heb ik daar geen zin in. Jammer voor mij, maar het zal toch gedaan moeten worden.
Lekker slap ouwehoeren, een beetje flirten en alles gewoon laten lopen. Niet te moeilijk doen.
In plaats daarvan moet ik voor maandag nog een toets maken, een stapel huiswerk nakijken en een simulatieprogramma proberen te doorgronden. Het is blijkbaar niet altijd feest in luilekkerland.
In Rotterdam is nu een 24-uurs cultureel festijn aan de gang, dat om 17.00 uur is begonnen en doorgaat tot zondagmiddag dezelfde tijd. Waar is de tijd gebleven dat ik er niet eens over hoefde na te denken of ik daar naar toe zou gaan?
Vandaag hebben we op een terras en in het theater kunnen genieten van enkele aria’s, want behalve dat het Open Monumentendag is in Schiedam, zijn er ook overal opera-uitvoeringen in de stad geweest. Morgen zijn er diverse koren en die wil ik ook graag zien en horen.
Tekort kom ik dus niks. Maar ik wil zo graag méér. Heel veel theater, heel veel muziek. En dan wel graag mooi, dankjewel alsjeblieft. Misschien later deze week als op 15 september in de Rotterdamse Schouwburg het Internationale Theater Festival begint.
Dit is dus de andere kant van de vele uurtjes die ik vrij heb. ’s Avonds en in het weekend moet er zo af en toe gewerkt worden. Doordeweeks is dat prima, maar in het weekend heb ik daar geen zin in. Jammer voor mij, maar het zal toch gedaan moeten worden.
donderdag 8 september 2011
Propje 4
De pepernoten van AH zijn vroeg dit jaar. En ze smaken prima. Voor het eind van de maand lukt het me vast om bij een andere ondernemende grootgrutter kerstkransjes en paaseieren te scoren.
Bij Rivièra Maison in Amsterdam staan zelfs al opgetuigde kerstbomen bij de entree.
Sommigen spreken er schande van dat dit allemaal maar kan, maar bij mij zijn sinterklaas, de Kerstman en de paashaas het hele jaar welkom. Vanavond ga ik mijn schoen klaar zetten. Want met de sint in het land weet je het maar nooit.
Als kind mochten wij altijd een verlanglijstje maken voor sinterklaas. Nu gooi ik nooit wat weg en laatst vond ik zo’n lijstje. Ik zal zo’n jaar of zeven zijn geweest toen ik het schreef.
Ik had er een mooie brief van gemaakt. Geen lijstje. Zeker niet slecht voor zo’n mannetje. Taalkundig heb ik hem wat bewerkt, maar de strekking is bewaard gebleven.
Lieve Sinterklaas,
Dit jaar ben ik erg lief geweest. Mijn broer vindt van niet, maar u moet hem niet geloven.
Wij hebben soms wel eens ruzie met elkaar. Ook nu. Maar eigenlijk zijn wij heel goede vrienden.
Ik heb mijn broer spannende verhalen verteld die ik zelf heb verzonnen. En ik heb hem geleerd hoe je met je handen een schaduw op de muur kunt maken die lijkt op een hertje of een vogel. Samen hebben wij onder de dekens geluisterd naar hoorspelen op de radio. Vindt u dat stout? Mijn vader heeft de radio afgepakt toen hij hier achter kwam. Zou ik daarom van u een radiootje kunnen krijgen?
Op school zegt de juf dat ik goed mijn best doet. Alleen mag ik Corrie niet aan haar vlechten trekken. Corrie is mijn vriendinnetje en later als we groot zijn gaan we trouwen. Maar dat weet u natuurlijk al. Het spijt mij dat ik de ring, die ik haar gegeven heb voor haar verjaardag, heb gepikt. Ik wilde haar een cadeautje geven maar had geen geld. En toen zag ik die mooie ring in de speelgoedwinkel.
Ik vond dat haar moeder erg raar keek toen ik Corrie die ring gaf. Maar ze zei er niets van.
Ik heb maar weinig zakgeld. Ik heb daarom oude kranten opgehaald en naar de groenteboer gebracht. Ik kreeg dan een appeltje of een peentje. En hij zei me dat hij erg blij met de kranten was.
Mijn ouders zijn gelukkig niet arm. Maar toch krijg ik van hen geen meccano, want dat vinden ze te duur. Ik speel vaak met meccano en lego bij mijn vriendjes thuis. Maar ik zou het zelf ook willen hebben . Als u mij een grote doos meccano geeft zodat ik er een toren mee kan bouwen zou ik dat fijn vinden. Toen ik nog klein was heb ik een klein doosje meccano gekregen toen ik met mijn voet tussen de wielen van de fiets van mijn vader was gekomen. Maar daar heb ik nu geen zin in, want dat doet erg veel pijn.
Sinterklaas, ik hoop niet dat ik teveel gevraagd heb. Ik weet dat u misschien niet bestaat, maar mijn moeder zei dat u deze brief wilde en daarom heb ik hem aan u geschreven. Alvast bedankt voor alles.
Ja, ook toen was ik al een vriendelijk mannetje. Dat van die voet tussen het fietswiel kan ik mij nog wel herinneren, maar volgens mij zat niet mijn vader op de fiets maar een neef.
Ik weet nog wel wie Corrie was. Ze had bruine ogen en sproetjes en een lief gezichtje.
Ik kan me niet voorstellen dat ik om een radio heb gevraagd. Maar het staat er.
Ik heb inderdaad een grote doos met meccano gekregen. Ik vond het als kind leuk om met schroefjes en moertjes bezig te zijn en om iets te construeren.
Als ik later groot ben, dacht ik als kind, koop ik alles wat ik hebben wil. Door niet te veel te willen lukt dat nu aardig. Je zou kunnen zeggen dat deze kinderdroom in ieder geval is uitgekomen.
Bij Rivièra Maison in Amsterdam staan zelfs al opgetuigde kerstbomen bij de entree.
Sommigen spreken er schande van dat dit allemaal maar kan, maar bij mij zijn sinterklaas, de Kerstman en de paashaas het hele jaar welkom. Vanavond ga ik mijn schoen klaar zetten. Want met de sint in het land weet je het maar nooit.
Als kind mochten wij altijd een verlanglijstje maken voor sinterklaas. Nu gooi ik nooit wat weg en laatst vond ik zo’n lijstje. Ik zal zo’n jaar of zeven zijn geweest toen ik het schreef.
Ik had er een mooie brief van gemaakt. Geen lijstje. Zeker niet slecht voor zo’n mannetje. Taalkundig heb ik hem wat bewerkt, maar de strekking is bewaard gebleven.
Lieve Sinterklaas,
Dit jaar ben ik erg lief geweest. Mijn broer vindt van niet, maar u moet hem niet geloven.
Wij hebben soms wel eens ruzie met elkaar. Ook nu. Maar eigenlijk zijn wij heel goede vrienden.
Ik heb mijn broer spannende verhalen verteld die ik zelf heb verzonnen. En ik heb hem geleerd hoe je met je handen een schaduw op de muur kunt maken die lijkt op een hertje of een vogel. Samen hebben wij onder de dekens geluisterd naar hoorspelen op de radio. Vindt u dat stout? Mijn vader heeft de radio afgepakt toen hij hier achter kwam. Zou ik daarom van u een radiootje kunnen krijgen?
Op school zegt de juf dat ik goed mijn best doet. Alleen mag ik Corrie niet aan haar vlechten trekken. Corrie is mijn vriendinnetje en later als we groot zijn gaan we trouwen. Maar dat weet u natuurlijk al. Het spijt mij dat ik de ring, die ik haar gegeven heb voor haar verjaardag, heb gepikt. Ik wilde haar een cadeautje geven maar had geen geld. En toen zag ik die mooie ring in de speelgoedwinkel.
Ik vond dat haar moeder erg raar keek toen ik Corrie die ring gaf. Maar ze zei er niets van.
Ik heb maar weinig zakgeld. Ik heb daarom oude kranten opgehaald en naar de groenteboer gebracht. Ik kreeg dan een appeltje of een peentje. En hij zei me dat hij erg blij met de kranten was.
Mijn ouders zijn gelukkig niet arm. Maar toch krijg ik van hen geen meccano, want dat vinden ze te duur. Ik speel vaak met meccano en lego bij mijn vriendjes thuis. Maar ik zou het zelf ook willen hebben . Als u mij een grote doos meccano geeft zodat ik er een toren mee kan bouwen zou ik dat fijn vinden. Toen ik nog klein was heb ik een klein doosje meccano gekregen toen ik met mijn voet tussen de wielen van de fiets van mijn vader was gekomen. Maar daar heb ik nu geen zin in, want dat doet erg veel pijn.
Sinterklaas, ik hoop niet dat ik teveel gevraagd heb. Ik weet dat u misschien niet bestaat, maar mijn moeder zei dat u deze brief wilde en daarom heb ik hem aan u geschreven. Alvast bedankt voor alles.
Ja, ook toen was ik al een vriendelijk mannetje. Dat van die voet tussen het fietswiel kan ik mij nog wel herinneren, maar volgens mij zat niet mijn vader op de fiets maar een neef.
Ik weet nog wel wie Corrie was. Ze had bruine ogen en sproetjes en een lief gezichtje.
Ik kan me niet voorstellen dat ik om een radio heb gevraagd. Maar het staat er.
Ik heb inderdaad een grote doos met meccano gekregen. Ik vond het als kind leuk om met schroefjes en moertjes bezig te zijn en om iets te construeren.
Als ik later groot ben, dacht ik als kind, koop ik alles wat ik hebben wil. Door niet te veel te willen lukt dat nu aardig. Je zou kunnen zeggen dat deze kinderdroom in ieder geval is uitgekomen.
woensdag 7 september 2011
Coping: Wat moet ik nu doen?
Als wij ons niet prettig voelen of als veel van wat wij ondernemen mislukt, is dit erg vervelend. De oorzaak hiervan is vaak te vinden bij hoe wij met onze problemen omgaan.
De manier waarop iemand met problemen om gaat wordt coping genoemd.
Binnen de verschillende copingsvormen zijn een zevental categorieën beschreven:
1. Probleemoplossing
2. Wishful Thinking
3. Probleemvermijding
4. Sociale Steun Zoeken
5. Cognitieve Herstructurering
6. Zelfkritiek
7. Emotionele Expressie
Ik ga hier nu even verder niet op het begrip ‘coping’ in, want ik heb geen zin om een college psychologie te geven. Maar ik kom hier op terug. Eerst ga ik even lekker mopperen.
Wij (jij en ik, wij allemaal) ontlenen onze praatjes aan de dikte van onze portemonnee, onze goede gezondheid en een vertekend zelfbeeld.
Pas als het geld op is, wij last beginnen te krijgen van kwaaltjes of door beginnen te krijgen wie we werkelijk zijn, verstomt het gekakel. Teruggeworpen op ons naakte bestaan vragen wij ons vertwijfeld af hoe nu verder te gaan.
Meestal duurt dit maar even. Binnen vijf minuten gaan we over tot de orde van de dag, want lastige vragen kun je maar het beste uit de weg gaan.
Na enige cognitieve herstructurering blijkt dat onze financiële situatie bij nader inzien wel mee valt, met de juiste pillen verdoezelen we dat we eigenlijk ziek zijn en na even pompen is ons ego weer tot aanvaardbare proporties opgeblazen.
Je kunt je natuurlijk ook beperken tot eenvoudig wishful thinking. Het zal allemaal wel goed komen, zeg je dan tegen jezelf tegen beter weten in. Samen mopperen en klagen geeft ook wat lucht. We zijn gelukkig niet alleen.
Zelfkritiek is soms wel nodig, maar niet altijd even handig. Tenzij je het op kunt brengen om je gedrag te veranderen. Dus spaarzamer zijn, gezonder leven en accepteren dat je ook maar een mens bent met al zijn tekortkomingen en fouten. Maar je kunt ook gaan schrijven. Of een andere uitlaatklep zoeken voor je gevoelens.
Ik heb ‘Probleemoplossing’ als copingsvorm maar overgeslagen, want alleen als je locus of control intern is, is de kans groot dat je hier voor kiest. Dat betekent dat je zelf de verantwoordelijkheid neemt voor de gevolgen van je gedrag en je niet opstelt als slachtoffer.
Wij houden er van om alles te versimpelen en kijken meestal optimistisch naar de toekomst. Het leven te reduceren tot hapklare brokken. Anders verliezen we het overzicht.
De weinig kritische houding ten aanzien van alles wat er om ons heen gebeurt passen we ook toe op ons zelf. Wat niet betekent dat we allemaal met positieve zelfbeelden rond lopen. Integendeel.
Wat wil ik met dit gebabbel eigenlijk zeggen? Allereerst dat het allemaal wel mee valt. Wij hebben een flink aantal mogelijkheden om met de vaak onoplosbare problemen van het bestaan af te rekenen. Je kop in het zand steken hoort daar ook bij.
Het succes van coping hangt niet in het minst af van hoe wij het probleem waarnemen en interpreteren. Beide hangen op hun beurt af van wat wij geleerd hebben. En omdat wij lerende wezens zijn kunnen wij ook copingsvormen leren waarbij wij ons prettiger voelen. Wij kunnen leren om ons zelf gezond ‘te denken’. Volgens mij zitten hier de belangrijkste verschillen: Als mensen zich voortdurend waardeloos voelen, angsten hebben, boos zijn op zichzelf of hun omgeving dan zouden zij kunnen overwegen een andere coping strategie te gebruiken. Waarbij volgens mij in veel gevallen ‘het probleem oplossen’ de voorkeur verdient.
De manier waarop iemand met problemen om gaat wordt coping genoemd.
Binnen de verschillende copingsvormen zijn een zevental categorieën beschreven:
1. Probleemoplossing
2. Wishful Thinking
3. Probleemvermijding
4. Sociale Steun Zoeken
5. Cognitieve Herstructurering
6. Zelfkritiek
7. Emotionele Expressie
Ik ga hier nu even verder niet op het begrip ‘coping’ in, want ik heb geen zin om een college psychologie te geven. Maar ik kom hier op terug. Eerst ga ik even lekker mopperen.
Wij (jij en ik, wij allemaal) ontlenen onze praatjes aan de dikte van onze portemonnee, onze goede gezondheid en een vertekend zelfbeeld.
Pas als het geld op is, wij last beginnen te krijgen van kwaaltjes of door beginnen te krijgen wie we werkelijk zijn, verstomt het gekakel. Teruggeworpen op ons naakte bestaan vragen wij ons vertwijfeld af hoe nu verder te gaan.
Meestal duurt dit maar even. Binnen vijf minuten gaan we over tot de orde van de dag, want lastige vragen kun je maar het beste uit de weg gaan.
Na enige cognitieve herstructurering blijkt dat onze financiële situatie bij nader inzien wel mee valt, met de juiste pillen verdoezelen we dat we eigenlijk ziek zijn en na even pompen is ons ego weer tot aanvaardbare proporties opgeblazen.
Je kunt je natuurlijk ook beperken tot eenvoudig wishful thinking. Het zal allemaal wel goed komen, zeg je dan tegen jezelf tegen beter weten in. Samen mopperen en klagen geeft ook wat lucht. We zijn gelukkig niet alleen.
Zelfkritiek is soms wel nodig, maar niet altijd even handig. Tenzij je het op kunt brengen om je gedrag te veranderen. Dus spaarzamer zijn, gezonder leven en accepteren dat je ook maar een mens bent met al zijn tekortkomingen en fouten. Maar je kunt ook gaan schrijven. Of een andere uitlaatklep zoeken voor je gevoelens.
Ik heb ‘Probleemoplossing’ als copingsvorm maar overgeslagen, want alleen als je locus of control intern is, is de kans groot dat je hier voor kiest. Dat betekent dat je zelf de verantwoordelijkheid neemt voor de gevolgen van je gedrag en je niet opstelt als slachtoffer.
Wij houden er van om alles te versimpelen en kijken meestal optimistisch naar de toekomst. Het leven te reduceren tot hapklare brokken. Anders verliezen we het overzicht.
De weinig kritische houding ten aanzien van alles wat er om ons heen gebeurt passen we ook toe op ons zelf. Wat niet betekent dat we allemaal met positieve zelfbeelden rond lopen. Integendeel.
Wat wil ik met dit gebabbel eigenlijk zeggen? Allereerst dat het allemaal wel mee valt. Wij hebben een flink aantal mogelijkheden om met de vaak onoplosbare problemen van het bestaan af te rekenen. Je kop in het zand steken hoort daar ook bij.
Het succes van coping hangt niet in het minst af van hoe wij het probleem waarnemen en interpreteren. Beide hangen op hun beurt af van wat wij geleerd hebben. En omdat wij lerende wezens zijn kunnen wij ook copingsvormen leren waarbij wij ons prettiger voelen. Wij kunnen leren om ons zelf gezond ‘te denken’. Volgens mij zitten hier de belangrijkste verschillen: Als mensen zich voortdurend waardeloos voelen, angsten hebben, boos zijn op zichzelf of hun omgeving dan zouden zij kunnen overwegen een andere coping strategie te gebruiken. Waarbij volgens mij in veel gevallen ‘het probleem oplossen’ de voorkeur verdient.
zondag 4 september 2011
Propje 3.
Dat er in een organisatie behoefte bestaat aan leiding staat voor mij buiten kijf. Maar leiding geven is iets anders dan baasje spelen. Van ‘baasjes’ krijg ik acuut huiduitslag en jeuk.
Mijn eigenzinnigheid en onderontwikkeld autoriteitsbesef heeft in het verleden daarom menigmaal geleid tot botsingen tussen mijn chefs en mijn persoontje. Ik denk hier nu met genoegen aan terug.
Vaak waren deze strebers mannetjes met veel ambitie en weinig bagage. Sommige lezers herkennen dit wel als ze kijken naar de organisatie waarin ze zelf werken of stage lopen.
Omdat de organisaties waarvoor ik destijds werkte hun geld kregen van de gemeenschap, konden mijn chefs er vaak ongestraft een grote puinhoop van maken voordat ze naar een hogere functie promoveerden. Sommigen hebben het zelfs tot directeur geschopt. Een ieder die bekend is met het ‘Peterprincipe’ zal hier niet vreemd van op kijken.
Dit principe houdt in dat ambitieuze mensen vaak één of meerdere promoties krijgen die hen functies opleveren die eigenlijk te zwaar voor hen zijn, maar die wel in lijn zijn met hun ambities. Gevolg hiervan is dat ze slecht functioneren en een last gaan vormen voor zichzelf en voor hun omgeving.
Dat zo veel organisaties ondermaats presteren komt ook door de wet van Parkinson. Volgens deze wet neemt het personeelsbestand toe, ongeacht of het werkaanbod toe neemt. Er lopen dan teveel mensen rond in een organisatie. Met name als incapabele baasjes teveel ondergeschikten krijgen is dit een ramp voor iedereen. Alleen de baasjes zelf varen er wel bij.
Mijn confrontaties in het verleden waren op het moment zelf niet zo leuk. Al schoot ik destijds vreselijk in de lach toen ik in mijn boosheid met woest rollende ogen tegen mijn directeur zei “Wij spreken elkaar nog wel”, waarna ik met een smak de deur dicht smeet. Mijn excuses heb ik hem kort daarna aangeboden. Een lange inleiding, die ik nodig had om “Propje 3” te kunnen introduceren.
Tussen mijn vele aantekeningen vond ik de verkreukelde opzet voor een brief aan de directeur die ik destijds had. Hij was een snoever en no-use figuur, maar natuurlijk zag hij dit zelf anders. Hier volgt de opzet voor een brief, die ik uit lafheid gelukkig nooit heb verstuurd.
Beste…..
Het valt me moeilijk om je dit te schrijven. Niet omdat ik niet weet wat ik je zeggen wil, maar omdat ik meegesleept word door mijn emoties, waarvan woede toch wel de sterkste is.
Ik heb al veel onbekwame bazen boven mij moeten dulden, maar jij spant de kroon. Je hebt je dan wel omgeven met lakeien en kontelikkers, maar van mij zul je deze keer horen hoe er werkelijk op de werkvloer over je wordt gedacht. Al vermoed ik dat je dit niet graag wil weten.
Mijn collega……………….heeft zich na een gesprek met jou opnieuw ziek gemeld. Gevolg is dat ons team, dat het toch al met een te krap personeelsbestand moet doen, nu helemaal overbelast is. Ik voorspel dat er daarom op kortere termijn nog meer ziekmeldingen zullen volgen.
“Hufter eersteklas” is nog de minst ernstige kwalificering van jouw persoon, die ik vernomen heb. En dat uit de mond van een collega, die je anders nooit hoort piepen, maar zelfs zij vond dat je deze keer te ver bent gegaan. Ik zal je uit piëteit de andere kwalificaties besparen.
Tot nu toe heb je ongestraft menig collega de ziektewet ingejaagd. Je zult hier wel trots op zijn.
Naar aanleiding van ons laatste gesprek heb ik dan toch maar besloten om de vakbond in te schakelen. Dat anderen over zich heen laten lopen en ziek worden moeten zij weten. Ik heb echter geen zin om mij door jou als een stuk stront te laten behandelen.
Als laatste wil ik kwijt dat, als ik je voor de wielen van mijn wagen krijg, ik het gaspedaal eens stevig in zal drukken. Ik zal er veel mensen een plezier mee doen.
Dit propje is niet leuk. Ik geef het toe. Frustraties aan het papier toe vertrouwen doet de machteloze. De machtige haalt smalend zijn schouders op en weet zich onaantastbaar. Aangezien veel mensen met onbekwame leidinggevenden te maken hebben lijkt mij dit stukje wel herkenbaar.
Tegenwoordig is mijn direct leidinggevende een fijne vent. Een man met het hart op de juiste plek.
Ik zelf maak me minder druk dan vroeger. Ik heb geleerd om op een meer evenwichtige wijze voor mezelf op te komen als dit nodig is. Het heeft me wel een mensenleven gekost.
Het mag dan niet altijd voor iedereen prettig zijn dat ik mij confronterend op stel als de situatie daar om vraagt. Ik heb ook geleerd om mijn mond te houden en reageer al lang niet meer alleen maar primair.
Iedereen met vervelende gevoelens raad ik aan om deze van zich af te schrijven. Je zult je weer prettiger voelen en als je de tekst bewaart kun je er jaren later nog hartelijk om lachen.
Mijn eigenzinnigheid en onderontwikkeld autoriteitsbesef heeft in het verleden daarom menigmaal geleid tot botsingen tussen mijn chefs en mijn persoontje. Ik denk hier nu met genoegen aan terug.
Vaak waren deze strebers mannetjes met veel ambitie en weinig bagage. Sommige lezers herkennen dit wel als ze kijken naar de organisatie waarin ze zelf werken of stage lopen.
Omdat de organisaties waarvoor ik destijds werkte hun geld kregen van de gemeenschap, konden mijn chefs er vaak ongestraft een grote puinhoop van maken voordat ze naar een hogere functie promoveerden. Sommigen hebben het zelfs tot directeur geschopt. Een ieder die bekend is met het ‘Peterprincipe’ zal hier niet vreemd van op kijken.
Dit principe houdt in dat ambitieuze mensen vaak één of meerdere promoties krijgen die hen functies opleveren die eigenlijk te zwaar voor hen zijn, maar die wel in lijn zijn met hun ambities. Gevolg hiervan is dat ze slecht functioneren en een last gaan vormen voor zichzelf en voor hun omgeving.
Dat zo veel organisaties ondermaats presteren komt ook door de wet van Parkinson. Volgens deze wet neemt het personeelsbestand toe, ongeacht of het werkaanbod toe neemt. Er lopen dan teveel mensen rond in een organisatie. Met name als incapabele baasjes teveel ondergeschikten krijgen is dit een ramp voor iedereen. Alleen de baasjes zelf varen er wel bij.
Mijn confrontaties in het verleden waren op het moment zelf niet zo leuk. Al schoot ik destijds vreselijk in de lach toen ik in mijn boosheid met woest rollende ogen tegen mijn directeur zei “Wij spreken elkaar nog wel”, waarna ik met een smak de deur dicht smeet. Mijn excuses heb ik hem kort daarna aangeboden. Een lange inleiding, die ik nodig had om “Propje 3” te kunnen introduceren.
Tussen mijn vele aantekeningen vond ik de verkreukelde opzet voor een brief aan de directeur die ik destijds had. Hij was een snoever en no-use figuur, maar natuurlijk zag hij dit zelf anders. Hier volgt de opzet voor een brief, die ik uit lafheid gelukkig nooit heb verstuurd.
Beste…..
Het valt me moeilijk om je dit te schrijven. Niet omdat ik niet weet wat ik je zeggen wil, maar omdat ik meegesleept word door mijn emoties, waarvan woede toch wel de sterkste is.
Ik heb al veel onbekwame bazen boven mij moeten dulden, maar jij spant de kroon. Je hebt je dan wel omgeven met lakeien en kontelikkers, maar van mij zul je deze keer horen hoe er werkelijk op de werkvloer over je wordt gedacht. Al vermoed ik dat je dit niet graag wil weten.
Mijn collega……………….heeft zich na een gesprek met jou opnieuw ziek gemeld. Gevolg is dat ons team, dat het toch al met een te krap personeelsbestand moet doen, nu helemaal overbelast is. Ik voorspel dat er daarom op kortere termijn nog meer ziekmeldingen zullen volgen.
“Hufter eersteklas” is nog de minst ernstige kwalificering van jouw persoon, die ik vernomen heb. En dat uit de mond van een collega, die je anders nooit hoort piepen, maar zelfs zij vond dat je deze keer te ver bent gegaan. Ik zal je uit piëteit de andere kwalificaties besparen.
Tot nu toe heb je ongestraft menig collega de ziektewet ingejaagd. Je zult hier wel trots op zijn.
Naar aanleiding van ons laatste gesprek heb ik dan toch maar besloten om de vakbond in te schakelen. Dat anderen over zich heen laten lopen en ziek worden moeten zij weten. Ik heb echter geen zin om mij door jou als een stuk stront te laten behandelen.
Als laatste wil ik kwijt dat, als ik je voor de wielen van mijn wagen krijg, ik het gaspedaal eens stevig in zal drukken. Ik zal er veel mensen een plezier mee doen.
Dit propje is niet leuk. Ik geef het toe. Frustraties aan het papier toe vertrouwen doet de machteloze. De machtige haalt smalend zijn schouders op en weet zich onaantastbaar. Aangezien veel mensen met onbekwame leidinggevenden te maken hebben lijkt mij dit stukje wel herkenbaar.
Tegenwoordig is mijn direct leidinggevende een fijne vent. Een man met het hart op de juiste plek.
Ik zelf maak me minder druk dan vroeger. Ik heb geleerd om op een meer evenwichtige wijze voor mezelf op te komen als dit nodig is. Het heeft me wel een mensenleven gekost.
Het mag dan niet altijd voor iedereen prettig zijn dat ik mij confronterend op stel als de situatie daar om vraagt. Ik heb ook geleerd om mijn mond te houden en reageer al lang niet meer alleen maar primair.
Iedereen met vervelende gevoelens raad ik aan om deze van zich af te schrijven. Je zult je weer prettiger voelen en als je de tekst bewaart kun je er jaren later nog hartelijk om lachen.
zaterdag 3 september 2011
Opnieuw Buitenkunst
Het propje dat ik geschreven had voor vandaag heb ik even opzij gelegd. Natuurlijk pas ik zelfcensuur toe op dit blog. Niet om anderen te behagen, maar omdat ik niet altijd tevreden ben over de tekst. Deze keer vond ik hem te vriendelijk, te aardig, te...hoe zeg ik dat goed, te gladjes. Niet ruw genoeg. Onvoldoende agressief. Te lief. Soms moet je grote woorden gebruiken om iets duidelijk te maken. Subtiliteit is echter beter. En als je me kent (En welke no-no denkt dat hij mij kent?) dan weet je dat subtiliteit niet mijn sterkste kant is.
Zeker als ik net een boek gelezen heb van Herman Brusselmans. Wat kan deze Vlaamse auteur ongehoord poëtisch en grof zijn. Ik heb dan de neiging om zijn stijl te kopiëren, maar dat is natuurlijk wel linke soep want Herman heeft lang haar en ik ben vanmorgen naar de kapper geweest, zodat ik er met een flinke dosis fantasie weer uit zie als een echte frisse Hollandse knul van bijna zestig. Zo ontbreken er nog vele andere overeenkomsten; te veel om hier op te noemen. Overigens heb ik Herman zo'n drie maanden geleden voor het laatst gelezen.
Dus misschien een andere keer. Vandaag ben ik in een te vriendelijke stemming. Dat komt door het mooie weer.
Op de buienradar is nu nog niets te zien, maar vanuit mijn raam zie ik hoe de lucht in het westen helemaal dicht zit. Toch zal het waarschijnlijk nog een paar uur duren voordat het gaat regenen. De grijsbesnoorde zanger uit een van de vele shantykoren, die naast ons een biertje stond te drinken, beklaagde zich vanmiddag ook al dat het zo benauwend warm was. “Maar”, voegde hij er aan toe, “het is nog altijd beter dan de regen die voor morgen is voorspeld.” Wij stemden in met deze wijze woorden, sloegen ons biertje achterover en vervolgden onze tocht langs de haven, die vol lag met de meest exotische platbodems van eigen bodem en Vlaanderen.
De wereldhavendagen in Rotterdam zijn altijd een belevenis, al houden wij het meestal, net als vandaag, na enkele uren voor gezien. Er is meer te doen.
Ander onderwerp. Ik spring maar weer eens van de hak op de tak want dat kan ik goed. Zoals bekend ga ik jaarlijks in de grote vakantie enkele weken naar Buitenkunst om mij er te laven aan het enthousiasme, de creativiteit en blijheid van zowel de medewerkers als de gasten.
Dit klinkt natuurlijk lekker vet, maar mensen die daar ook naar toe gaan en dit toevallig lezen herkennen het wel. Dus dan maar lekker vet.
Gisteravond vond ik tot mijn verrassing een aantal filmpjes, die gemaakt waren in de weken dat ik er ook was.
Louter voor mijn eigen genoegen en dat van anderen en om er sneller bij te kunnen komen heb ik de filmpjes in deze bijdrage aan mijn weblog opgenomen.
Het prachtige, edoch klein beetje verkrachte Ombra mai fu uit de opera Serse van Handel werd aan ons gepresenteerd in het donker onder de bomen. Zoiets maakt op mij heel veel indruk.Ik vind dat de maker van het ingetogen filmpje erg goed werk heeft geleverd. De sfeer van weleer werd voor even weer helemaal opgeroepen.
Hier volgt een andere uitvoering, die een tastbare weemoed in me wakker maakt.
Zelf heb ik meegezongen in het Slavenkoor (ook bekend als Va Pensiero) uit Nabucco van Verdi.
Heel even verschijn ik in beeld om daarna niet meer terug te keren. Ik ben tussen de alten gaan staan, terwijl ik toch echt een bas ben. Toen ik er tussen stond klonk het nergens naar. Maar nu ik het filmpje zie valt het niet alleen 100% mee, maar ben ik er zelfs trots op dat wij dit in minder dan een dag in elkaar hebben gezet. Laat je niet door de wat bizarre en lange introductie weerhouden om heel het filmpje te bekijken.
Als laatste een filmpje met een aria uit Carmen. Iedereen zong uit volle borst mee.
Dit was een kleine impressie van enkele Buitenkunstpresentaties. Er zullen er meer volgen.
De vakantie is voorbij. Over 6 weken heb ik weer vakantie. Zo gaat dat in het onderwijs. Wat ik dan ga doen, weet ik nog niet. Wandelen in Nederland of ergens anders. Een weekje naar het zuiden? Ik zie wel. Paula moet werken, dus ik moet me alleen zien te redden. Erg, hè?
Zeker als ik net een boek gelezen heb van Herman Brusselmans. Wat kan deze Vlaamse auteur ongehoord poëtisch en grof zijn. Ik heb dan de neiging om zijn stijl te kopiëren, maar dat is natuurlijk wel linke soep want Herman heeft lang haar en ik ben vanmorgen naar de kapper geweest, zodat ik er met een flinke dosis fantasie weer uit zie als een echte frisse Hollandse knul van bijna zestig. Zo ontbreken er nog vele andere overeenkomsten; te veel om hier op te noemen. Overigens heb ik Herman zo'n drie maanden geleden voor het laatst gelezen.
Dus misschien een andere keer. Vandaag ben ik in een te vriendelijke stemming. Dat komt door het mooie weer.
Op de buienradar is nu nog niets te zien, maar vanuit mijn raam zie ik hoe de lucht in het westen helemaal dicht zit. Toch zal het waarschijnlijk nog een paar uur duren voordat het gaat regenen. De grijsbesnoorde zanger uit een van de vele shantykoren, die naast ons een biertje stond te drinken, beklaagde zich vanmiddag ook al dat het zo benauwend warm was. “Maar”, voegde hij er aan toe, “het is nog altijd beter dan de regen die voor morgen is voorspeld.” Wij stemden in met deze wijze woorden, sloegen ons biertje achterover en vervolgden onze tocht langs de haven, die vol lag met de meest exotische platbodems van eigen bodem en Vlaanderen.
De wereldhavendagen in Rotterdam zijn altijd een belevenis, al houden wij het meestal, net als vandaag, na enkele uren voor gezien. Er is meer te doen.
Ander onderwerp. Ik spring maar weer eens van de hak op de tak want dat kan ik goed. Zoals bekend ga ik jaarlijks in de grote vakantie enkele weken naar Buitenkunst om mij er te laven aan het enthousiasme, de creativiteit en blijheid van zowel de medewerkers als de gasten.
Dit klinkt natuurlijk lekker vet, maar mensen die daar ook naar toe gaan en dit toevallig lezen herkennen het wel. Dus dan maar lekker vet.
Gisteravond vond ik tot mijn verrassing een aantal filmpjes, die gemaakt waren in de weken dat ik er ook was.
Louter voor mijn eigen genoegen en dat van anderen en om er sneller bij te kunnen komen heb ik de filmpjes in deze bijdrage aan mijn weblog opgenomen.
Het prachtige, edoch klein beetje verkrachte Ombra mai fu uit de opera Serse van Handel werd aan ons gepresenteerd in het donker onder de bomen. Zoiets maakt op mij heel veel indruk.Ik vind dat de maker van het ingetogen filmpje erg goed werk heeft geleverd. De sfeer van weleer werd voor even weer helemaal opgeroepen.
Hier volgt een andere uitvoering, die een tastbare weemoed in me wakker maakt.
Zelf heb ik meegezongen in het Slavenkoor (ook bekend als Va Pensiero) uit Nabucco van Verdi.
Heel even verschijn ik in beeld om daarna niet meer terug te keren. Ik ben tussen de alten gaan staan, terwijl ik toch echt een bas ben. Toen ik er tussen stond klonk het nergens naar. Maar nu ik het filmpje zie valt het niet alleen 100% mee, maar ben ik er zelfs trots op dat wij dit in minder dan een dag in elkaar hebben gezet. Laat je niet door de wat bizarre en lange introductie weerhouden om heel het filmpje te bekijken.
Als laatste een filmpje met een aria uit Carmen. Iedereen zong uit volle borst mee.
Dit was een kleine impressie van enkele Buitenkunstpresentaties. Er zullen er meer volgen.
De vakantie is voorbij. Over 6 weken heb ik weer vakantie. Zo gaat dat in het onderwijs. Wat ik dan ga doen, weet ik nog niet. Wandelen in Nederland of ergens anders. Een weekje naar het zuiden? Ik zie wel. Paula moet werken, dus ik moet me alleen zien te redden. Erg, hè?
vrijdag 2 september 2011
Liefdesgedicht.
Liefdesgedichten zijn van alle tijden. En met het ene gedicht verover je gemakkelijker het hart van je geliefde dan met het andere. Met het volgende nonsensgedicht heb je het natuurlijk helemaal bij haar gemaakt.
Waarom ik van je hou.
Zijn het je ogen?
Nee, je ogen zijn het niet
Als ik in jouw waterige ogen kijk
Is het of het regent dat het giet.
Zijn het je oren?
Ook je oren daar zit het niet in
Als ik aan je oorlellen zuig
Loopt het speeksel over mijn kin.
En je neus, dat kleine neusje
Is het je neus die mij bekoort?
Nee, in je lieve gezichtje
Is het je neus, die mij het meeste stoort
Dan moeten het je lippen zijn,
Zo vol en zwoel
Helaas, na die laatste liposuctie
Heb je een scheef getrokken smoel.
Wat is het toch dat mij zo trekt
Dat het pijn doet aan mijn liezen?
Zijn het je handen, zo zacht en fraai?
Stop nu even, ik moet piesen.
En dat allemaal binnen 30 minuten. Ik wist niet dat ik het in mij had. Volgende keer maar weer een propje?
Waarom ik van je hou.
Zijn het je ogen?
Nee, je ogen zijn het niet
Als ik in jouw waterige ogen kijk
Is het of het regent dat het giet.
Zijn het je oren?
Ook je oren daar zit het niet in
Als ik aan je oorlellen zuig
Loopt het speeksel over mijn kin.
En je neus, dat kleine neusje
Is het je neus die mij bekoort?
Nee, in je lieve gezichtje
Is het je neus, die mij het meeste stoort
Dan moeten het je lippen zijn,
Zo vol en zwoel
Helaas, na die laatste liposuctie
Heb je een scheef getrokken smoel.
Wat is het toch dat mij zo trekt
Dat het pijn doet aan mijn liezen?
Zijn het je handen, zo zacht en fraai?
Stop nu even, ik moet piesen.
En dat allemaal binnen 30 minuten. Ik wist niet dat ik het in mij had. Volgende keer maar weer een propje?
donderdag 1 september 2011
Propje 2
Jaren geleden heb ik als Bijstands Maatschappelijk Werker bij de Sociale dienst gewerkt. In die tijd moest je ook fraude-onderzoek doen. Vaak was dit naar aanleiding van een anoniem briefje of telefoontje.
Ik kom hier op omdat ik bij het opruimen van allerlei paperassen een verfomfaaid papiertje vond dat ik hier letterlijk over neem. Het is een kopietje van zo'n verklikkersbrief.
Geachte menheer (mevrouw mag ook).
Ik schrijf U deze brief omdat ik me zorge maak. U snap wel wat ik bedoel in deze.
Het gaat om die vieseriken van de overkant. Deze zakevullers. Het lijke nette mensen, maar U weet wel beter want ze hebben een uitkering en autoos die altijd kapot zijn en dan gaan ze hier voor de deur herie maken als U mij begrijpt. Ik bedoel maar.
Zij gaat savonds werken in een cafee en dat doet ze natuurlijk niet voor niks en voor noppus. Maar dat weet U wel. En dan dat kind van hun. Daar heb ik zo erg veel meedelijde mee. Want dat stinkt en ik kan het weten, want hij draagt altijd viese kleren en hij word nooit gewassen. Begrijpt U menheer (mevrouw mag ook) En dat komt omdat zij in dat cafee werkt en dat kan toch niet.
Want het is allemaal van mijn centen. En die krijgen zij van U.
U denkt vast dat ik een veraajer ben, maar dat is niet zo. Het komt namelijk allemaal omdat ze hier voor de deur zo een troep maken met die kapote autoos en ik vind dat niet kunnen.
En niemand die er wat aan doet. Zij niet, de politie niet, want daar heb je niks aan. Die zitte alleen maar bekeuringen uit te delen aan fietsers zonder licht, want ze zijn bang voor hem.
Maar nu pik ik het niet langer. Zij kan beter voor haar kind zorgen, want zo gaat het niet langer.
Soms krijg ik er pijn in mijn buik van zoals dat kind stinkt. Maar daar kan het zelf niks aan doen.
Daarom heb ik U deze brief geschreve. Hij verkoopt namelijk allemaal kapote autoos die hij hier voor de deur reparreert en zij gaat naar het cafee. Maar dat heb ik al gezegt.
Ik zou het op prijs stelen als U eens onverwachts bij hun op bezoek gaat. Want dat doen jullie altijd. Bij mij kwamen jullie toen ook onverwachts en toen kreeg ik minder geld omdat ik niet vertelt had dat ik soms schoonmaakte. Daarom is het eerlijk als julie hun ook aanpakke. Zij in het cafee en hij met zijn autoos. Ik schrijf dit allemaal omdat ik zo met het kind heb te doen, want hij is pas 3 of 4 jaar. Dat weet ik niet presies. Ik schrijf U zo anoniem mogelijk want ik wil geen ruzie. Maar dat begrijpt U wel. Als u vragen heb kunt U me bellen op 2137822 . Ik dank U hoogachtend.
Mieke (Niet mijn egte naam)
p.s. Hij heet Piet en zij heet Ellie. Als U dat maar weet.
Ik weet niet hoe deze affaire afgelopen is. En eerlijk gezegd kan het me ook niet schelen.
Ik kom hier op omdat ik bij het opruimen van allerlei paperassen een verfomfaaid papiertje vond dat ik hier letterlijk over neem. Het is een kopietje van zo'n verklikkersbrief.
Geachte menheer (mevrouw mag ook).
Ik schrijf U deze brief omdat ik me zorge maak. U snap wel wat ik bedoel in deze.
Het gaat om die vieseriken van de overkant. Deze zakevullers. Het lijke nette mensen, maar U weet wel beter want ze hebben een uitkering en autoos die altijd kapot zijn en dan gaan ze hier voor de deur herie maken als U mij begrijpt. Ik bedoel maar.
Zij gaat savonds werken in een cafee en dat doet ze natuurlijk niet voor niks en voor noppus. Maar dat weet U wel. En dan dat kind van hun. Daar heb ik zo erg veel meedelijde mee. Want dat stinkt en ik kan het weten, want hij draagt altijd viese kleren en hij word nooit gewassen. Begrijpt U menheer (mevrouw mag ook) En dat komt omdat zij in dat cafee werkt en dat kan toch niet.
Want het is allemaal van mijn centen. En die krijgen zij van U.
U denkt vast dat ik een veraajer ben, maar dat is niet zo. Het komt namelijk allemaal omdat ze hier voor de deur zo een troep maken met die kapote autoos en ik vind dat niet kunnen.
En niemand die er wat aan doet. Zij niet, de politie niet, want daar heb je niks aan. Die zitte alleen maar bekeuringen uit te delen aan fietsers zonder licht, want ze zijn bang voor hem.
Maar nu pik ik het niet langer. Zij kan beter voor haar kind zorgen, want zo gaat het niet langer.
Soms krijg ik er pijn in mijn buik van zoals dat kind stinkt. Maar daar kan het zelf niks aan doen.
Daarom heb ik U deze brief geschreve. Hij verkoopt namelijk allemaal kapote autoos die hij hier voor de deur reparreert en zij gaat naar het cafee. Maar dat heb ik al gezegt.
Ik zou het op prijs stelen als U eens onverwachts bij hun op bezoek gaat. Want dat doen jullie altijd. Bij mij kwamen jullie toen ook onverwachts en toen kreeg ik minder geld omdat ik niet vertelt had dat ik soms schoonmaakte. Daarom is het eerlijk als julie hun ook aanpakke. Zij in het cafee en hij met zijn autoos. Ik schrijf dit allemaal omdat ik zo met het kind heb te doen, want hij is pas 3 of 4 jaar. Dat weet ik niet presies. Ik schrijf U zo anoniem mogelijk want ik wil geen ruzie. Maar dat begrijpt U wel. Als u vragen heb kunt U me bellen op 2137822 . Ik dank U hoogachtend.
Mieke (Niet mijn egte naam)
p.s. Hij heet Piet en zij heet Ellie. Als U dat maar weet.
Ik weet niet hoe deze affaire afgelopen is. En eerlijk gezegd kan het me ook niet schelen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)