De stilte doorbroken

Eerst was het stil.

Dat duurde en duurde.

Er kwam geen einde aan

het wachten.

Verder gebeurde er niets.

Toen  viel een druppel  

in het rimpelloze water

met een helder, hoog geluid.

Ik schrok

en hield mijn adem in.

Altijd was het stil geweest

Comfortabel stil

Rustgevend stil

Geruststellend stil

Tot nu toe.

Weer was het stil.

Het eindeloze wachten

begon opnieuw

Alleen van binnen

was nu alles anders.

Zomer in Scheveningen.

Ach, ach. Wat zielig. Loop ik daar bijna in mijn eentje op het grote strand van Scheveningen. De regen valt af en toe met grote druppels op mijn hoofd, terwijl de wind het scherpe zand op enkelhoogte over de zandvlakte jaagt. Alleen de surfers en kite-surfers zijn met een flinke groep aanwezig en genieten van de woeste golven. Echte mannetjes en vrouwtjesputters.

Maar afgezien van hen en nog wat verliefde stelletjes, die alleen maar oog hebben voor elkaar en niet eens merken dat het zo fris is, ben ik de enige op deze winderige avond aan het strand.

De uitbaters van de strandtenten moeten wel moedeloos zijn van zoveel pech en tegenslag. Voor hen hoop ik dat het mooie weer zich alsnog zal laten zien de komende dagen. Helaas zijn de weersverwachtingen voor de rest van de week knudde. Gelukkig maar dat ik nog geen vakantie heb.

Al geniet ik met volle teugen van het gedonder van de golven in de branding en het gesuis en geruis  van de wind. Even mijn hoofdje leeg kiepen. Zo, ik laat al mijn zorgen en verdriet hier lekker achter op het strand, waar de wind het mee zal nemen naar verre oorden. Het was maar een vingerhoedje vol gelukkig, maar alle shit die je kwijt bent ben je kwijt. Woorden van de wijze Boeddha, en hij had er kijk op.

Onrust

Het stormt van binnen

Het zal zijn van te weinig slaap

Te weinig dope

De serotoninemoleculen

In elk van mijn synaptische spleten

Liggen weer eens

Hopeloos

Met elkaar overhoop

Morgen maar weer eens

Naar mijn favoriete dealer

Voor een grammetje of twee

Ik zal die neurotransmitters

Op hun kloten geven

Ze tot kalmte manen

Alleen even nu

Zit het niet mee

Wanneer gaan we het onderwijs eens echt serieus nemen?

Vandaag kwam naar buiten dat je je af kunt afvragen wat de diploma’s die aan het eind van elk schooljaar worden verstrekt  eigenlijk waard zijn.

Bij een onderzoek naar de beoordeling van de toetsresultaten is namelijk gebleken dat bij het centraal schriftelijk examen de beoordeling door de eigen docenten behoorlijk kan afwijken van die door een objectieve externe partij.

Zo kan een toets met  een zeven als beoordeling door een andere beoordelaar beoordeeld worden met een vijf of zelfs lager. Voorwaar geen gering verschil.

In de praktijk echter worden deze beoordelingen echter slecht of helemaal niet uitgevoerd. En daardoor lijkt het alsof de beoordelingen met elkaar overeenstemmen.

En waarom worden deze beoordelingen niet uitgevoerd? Omdat degenen die dit moeten doen er niet of nauwelijks voor worden betaald. Dus dit was te voorzien.

Misschien wordt er zelfs van de tweede beoordelaars verwacht dat ze meegaan in het eerste oordeel. Kun je je voorstellen wat een gezeik het kan geven als de beoordelaars het met elkaar oneens zijn. Nee, dan kunnen we beter doen alsof we het met elkaar eens zijn.

Die bijdehante Dekkers van de VVD heeft wat uit te leggen. Z’n mond vol van de examenfraude door leerlingen, maar ondertussen oogluikend toestaan dat er op grote schaal door docenten wordt gefraudeerd. Want hoe moet ik het anders noemen. En denk nu maar niet dat hij niet op de hoogte was.

Zo'n man weet alles, maar gebruikt alleen datgene wat hem en zijn partij het beste uitkomt.

De onderwijsinspectie heeft hier natuurlijk ook tekort in geschoten. Die hebben het te druk met mierenneuken. Zijn in dossiers op zoek naar ontbrekende handtekeningen.

Of bekommeren zich er over dat een school te weinig contacturen besteedt aan het onderwijs, terwijl juist is aangetoond dat meer contact uren leidt tot minder zelfstudie. Zie’ de wet van Vos’. Dus minder contacturen zou meer terecht zijn.

Moeten zij straks de oplossing bieden, zoals Dekkers voorstelt?  Wat een flauwekul. Gewoon die docenten betalen en ze niet behandelen als een stel ongeletterde vrijwilligers.

Nog beter: afschaffen die tweede beoordeling. Iedereen blij. Nou ja, iedereen. Natuurlijk niet de papierpooiers die de formulieren en voorschriften voor zich laten werken.

Ik hoop dat de oppositie van deze ambitieuze staatssecretaris gehaktballen maakt.

Afscheid is een nieuw begin.

Afscheid namen wij van elkaar.

Maar ik wist het niet.

Opeens toch het besef…

Een gemis doet pijn in alle hoeken

van de lege kamers waarin ik woon

Ik verhuis naar binnen

En kijk toe hoe de koorts langzaam zakt

als ik weer tot zinnen ben gekomen

voel ik me opgelucht

Nee, het was mooi je te kennen

Nu geen verdriet, geen tranen

Wat geweest is, is geweest

Ik zeg vaarwel

Sans rancune

Hoog vlieg ik nu met de zwaluwen

En zie neer op mijn verleden

Hoger, steeds hoger

Het warme licht tegemoet.

Het raam staat open

Zinderend nieuw licht valt  naar binnen

En vult de lege hoeken van mijn kamer

Afscheid nam ik van je

Het was goed.

We slaan weer eens lekker door

Dacht ik net als mijn collega’s nota bene dat ik volgende week mijn laatste lesweek zou hebben, blijkt dat er nog een lesweek aan wordt geplakt omdat we te weinig contacturen hebben gemaakt.

Althans volgens een mij volkomen onbekende berekening, waarvan ik alleen heb gehoord dat deze niet eens zou kloppen. 

Ik heb niet eens een poging gedaan om te begrijpen hoe het allemaal in elkaar zit. Mijn mening over het onderwijs en degenen die toezicht moeten houden op de kwaliteit hiervan is genoegzaam bekend. 

Net als in andere sectoren in onze maatschappij zijn onze bestuurders en controleurs volledig de weg kwijt. Maar waarom zouden zij een uitzondering zijn. Het gaat al lang niet meer om de leerling. Net zo min als het in de gezondheidszorg over de patiënt gaat of in de sociale zekerheid over de uitkeringsgerechtigde. Onze wereld is op hol geslagen en heeft alle subsystemen ontregeld.

Wat alleen nog telt is de onredelijkheid en wie hier verder invulling aan mag geven. Bottomline is dat de waan van de dag regeert.

De mens moet steeds meer plaats maken voor zinloze regelgeving en al jaren struikelt men over elkaar om hier, waarschijnlijk met de beste bedoelingen, een bijdrage aan te leveren.

Mij persoonlijk maakt het niet uit of ik er nog een lesweekje aan moet plakken. Ik zal het er niet drukker door krijgen en kan het makkelijk hebben.

Jammer alleen voor de leerlingen en de collega’s die het inmiddels wel gehad hebben. Ik gun het ze van harte dat ze wat rust krijgen. Ze hebben hard genoeg gewerkt. Helaas is er anders beslist.

Ja, ik verwacht dat de chaos in het onderwijs steeds groteskere vormen aan zal nemen. Net als overal om mij heen trouwens.

Nu, beste leerlingen. Jullie kunnen er ook niets aan doen. Je mag nog een weekje langer van ons genieten. En als je er wel iets aan wil doen, verdiep je dan eens in de gebeurtenissen van de zestiger en zeventiger jaren, toen jullie ouders of waarschijnlijk je grootouders wisten hoe ze op moesten komen voor hun belangen in het onderwijs. Kijk eens hoe zij de macht grepen en overweeg dan wat je met deze kennis wil doen.

Als jullie later volwassen zijn en aan het roer staan gaan jullie de rommel die wij maken waarschijnlijk alleen maar vervangen door jullie eigen troep. Hou dit in gedachte. Ik hoop oprecht dat sommigen van jullie wijzer dan velen van ons zullen blijken te zijn en zich voor een tijdje terugtrekken in een klooster. Voor de tijd dat je daar dan zit kun je immers de minste schade aanrichten.

Warm.

Het is zomer in Nederland. Gelukkig duurt het mooie weer nooit lang, al is het niet zo dramatisch als in dit gedichtje van Ivo de Wijs:

Kort

Tussen de lente en het najaar

Lag een dag met kalme wind

Met warme zon en blauwe luchten

Dat was de zomer, lieve kind

Vergeet niet dat de astronomische zomer nog beginnen moet. Zul je zien dat we, als het echt warm wordt en deze warmte enkele weken aanhoudt, straks weer massaal mopperen dat het zo vreselijk warm is. Misschien wordt er net als in de voorgaande jaren opnieuw een hitterecord gebroken.

Natuurlijk is voor grote groepen in de samenleving deze hitte niet zo fijn.

Denk aan ouderen, denk aan mensen met longaandoeningen. Denk aan ouderen met longaandoeningen.  Morgen zullen misschien daarom zelfs enkele van onze landgenoten hun laatste adem uitblazen omdat de voorspelde warmte hen te veel geworden is. Zij zullen de zomer missen. Denk aan hen als je morgen zit te klagen.

Ach, wat lijdt het mensdom toch onder de gesel der seizoenen. Daar heb ik een gedichtje over geschreven. Een mens moet wat…

Alsnog de pijp uit.

De kou duurt nu al weken

Haar ogen tranen, haar lippen zijn blauw

Zelfs onder haar allerwarmste deken

Ligt ze te rillen van de kou

Zou zij deze winter overleven?

Zou zij het redden met dit barre weer?

Of zou zij de pijp aan Maarten geven?

Legt zij het bijltje er bij neer?

Gelukkig is daar eindelijk toch het voorjaar

En trekt de kou uit haar broze botten

Eindelijk is het moment weer daar

Om de plantjes te verpotten

Maar ook de lente gaat voorbij en het wordt heter

Suf ligt ze te zweten onder het schuine dak

Amechtig en bang kijkt ze op de thermometer

Het leek of er binnen in haar zo-even  iets brak

Zo hebben ze haar tenslotte gevonden

Volledig uitgedroogd, gemummificeerd

Nakend in haar eigen warme stonde

Niets meer van over, weggeteerd

Zeker , het was al weer een jaartje later

Wat sneu, zeiden de mensen tegen elkaar

Het was de warmste zomer in jaren

Juffrouw Jansen, pas zeventig jaar

Een nieuwe dag.

Het is zondag vroeg in de ochtend. De lucht is grijs. Op het strand is het nog stil.  Zelfs de meeuwen staan nog wat slaperig op de vloedlijn suf voor zich uit te staren.

Een enkele trouwe gelovige zit nu geeuwend vroom te zijn in de kerk of moskee, terwijl minder trouwe broeders of zusters samen met de ongelovigen hun roes liggen uit te slapen.

Alleen of met elkaar. Het zal mij worst zijn. Als ze nog maar even wegblijven van het strand, dat nu van mij is.

Slechts enkele weken geleden kon ik mij niet voorstellen dat het snel weer zomer zou worden. Daar zag het toen ook niet naar uit. Iedereen maar mopperen dat het zo koud was en dat de winter zo lang had geduurd. En ze hadden gelijk; het was een lange en koude winter.

Inmiddels is alles veranderd. Dinsdag en woensdag wordt het zelfs tropisch warm met temperaturen van om en nabij de dertig graden. Gelukkig hoef ik nog maar twee weken les te geven en begint over een klein maandje de vakantie.

Nederland is het mooist zonder mensen. De stilte van de polder, het bos, heide of strand. Maar ook de stilte van een nog slapende stad. Ik kan er niet genoeg van krijgen. Het zal mijn leeftijd wel zijn.

Zaterdag kwam ik per ongeluk in het carnaval op de Coolsingel in Rotterdam terecht. Dat was me wel even schrikken. Ik worstelde mij moeizaam door de vrolijke massa naar de metro, die mij gelukkig weer snel naar rustiger oorden bracht.

Hossende feestmassa’s zijn nooit aan mij besteed geweest. De herrie die ze maken, de stank die er van af komt. Mijn bloeddruk neemt razendsnel toe en ik merk dat ik er hyper-alert van word.

Ik voel me er gewoon niet veilig in.

Een grote grijze meeuw scheert laag over de golven en stoot een scherp gekrijs uit. Alsof hij wil zeggen dat het nu met de stilte echt gedaan moet zijn en het tijd wordt dat de dag begint.

Over de boulevard komen twee motoren luidruchtig aangereden. Ze rijden ronkend het strand op. Gelukkig van me vandaan. Ja, de dag is begonnen. Tijd om weer naar huis te gaan en nog even onder de dekens te kruipen.

Balans.

Alhoewel ik mezelf mijn leven lang al vragen stel over het hoe en waarom van dit ondermaanse en mijn plek hierin, valt het mij op dat naarmate ik ouder word ik vaker de behoefte heb om de balans van mijn leven op te maken. Niet om de boeken hierna te sluiten, maar om de mij nog resterende beperkte tijd zo intens en zinvol mogelijk te vullen.

Onvermijdelijk komt deze balans tot stand vanuit de opvattingen die ik mee gekregen heb tijdens mijn leven. Opvattingen van de mensen die mijn pad hebben gekruist, opvattingen in de boeken die ik gelezen heb en de dingen die ik zelf heb gedaan en gezien of gehoord. De geuren die ik heb geroken en de kleuren die ik heb gezien. De klanken die ik heb gehoord, de emoties die ik heb gevoeld en de gedachten die ik heb gehad. Je ziet, ik ga niet over één nacht ijs bij het maken van zo’n balans.  Het is een heel gezwoeg waar ik graag en met veel plezier mijn tijd in steek.

Van invloed op het altijd voorlopige resultaat is mijn goede gezondheid, mijn redelijk gevulde portemonnee, mijn gebrek aan respect voor gezag en het feit dat ik eerder sceptisch ben dan goedgelovig.

Zou slechts één van de genoemde variabelen anders zijn, dan acht ik het niet uitgesloten dat ik tot een andere visie zou zijn gekomen.

Ik ben door dit alles en nog veel meer geworden tot een materialist en atheïst. Concreet betekent dit dat in mijn visie uiteindelijk alles is te herleiden tot materie en energie en dat God slechts bestaat als een projectie van de menselijke behoefte aan zekerheid en troost. En de behoefte om te dienen niet te vergeten. Wat op zich een zeer bruikbare eigenschap is voor een groepsdiertje en bovendien erg zinvol voor de gemeenschap waartoe deze behoort. Gehoorzaamheid is de meeste mensen ingebakken. En hun angst voor straf als zij ongehoorzaam zijn is vaak reëel en goed te begrijpen.

Natuurlijk heb ik er wel oog voor dat we ons koesteren in een allesomvattende creatieve intelligentie, maar ik pas er voor om deze God te noemen.

Deze creatieve intelligentie is voormenselijk en beïnvloedt alle levensprocessen in het heelal en zal dit blijven doen nadat de laatste mens al lang verdwenen is. Evolutie vind ik daarom een beter woord. De mens is daar slechts een zoveelste uiting van.

Dat er binnen mijn materialistische visie voldoende ruimte is voor spiritualiteit zal velen vreemd klinken. Maar voor ons mensen zijn niet de feiten maar de interpretatie hiervan van invloed op ons voelen, denken en gedrag.

Ook ik ken betekenis toe aan wat vaak toeval wordt genoemd. Betekenisvol toeval of synchroniciteit is een verschijnsel dat in elk leven aanwezig is. God bestaat echt als je in hem gelooft. Datzelfde geldt voor kaboutertjes en elfjes. Ik vind het daarom storend dat wij elkaar vaak de ruimte niet gunnen om er verschillende opvattingen op na te houden.  Het is juist interessant om kennis te nemen van hoe anderen in het leven staan. En als zij mij met hun argumenten kunnen laten zien dat hun visie zinvoller is dan de mijn laat ik mij graag overtuigen. Tenslotte zijn vele anderen hun voor gegaan.

Er bestaat geen hel en geen hemel, of het moet tijdens ons leven hier op aarde zijn.

Zingeving zie ik als een manier om onze eigen hemel of hel te scheppen. In feite staan we machteloos en onbeschermd tegenover een onverschillig heelal. Er rest ons niets anders dan om er het beste van te maken. Kiezen we verkeerd of hebben we domweg pech, dan kan het slecht met ons aflopen.

Geen mens kan zich onttrekken aan de wetmatigheden waaraan wij als mens hebben te gehoorzamen. Zo kunnen wij bijvoorbeeld niet zonder anderen, hebben wij er behoefte aan om liefde te geven en te ontvangen en baseren wij onze keuzes op basis van wat wij denken dat waar en goed is.

Dat wij een gevaarlijke diersoort zijn heeft de geschiedenis aangetoond. Maar ook dat wij in staat zijn tot het brengen van grote offers in het belang van degenen die ons lief en waardevol zijn.

Terwijl ik dit typ hoor ik buiten sirenes gaan. Dat is altijd een teken van onheil. Jammer dat er zo vaak in ons eigen leven geen sirenes loeien als er onheil dreigt en wij daarom het gevaar te laat onderkennen.

Knappere koppen dan ik hebben de veronderstelling uitgesproken dat het met ons mensen uiteindelijk slecht zal aflopen. Ik verwacht dat ze gelijk zullen krijgen. De ingrediënten voor een nieuwe apocalyps zijn immers voldoende voorhanden. Gelukkig maar dat we nog steeds dansen kunnen, al is het op de rand van de vulkaan. Het geraas en gedonder daar beneden overstemt helaas het gehuil van de sirenes.

Privacy.

Dacht ik slechts twee volgers te hebben voor mijn blog en zo af en toe een verdwaalde gast, blijken diverse Amerikaanse en ongetwijfeld ook Hollandse veiligheidsdiensten stiekem over mijn schouders mee te lezen. Wat leuk. Ik heb dus een veel groter publiek dan ik dacht.

Hi, guys. What’s up? Having a good time? Wat vinden jullie van de erotische verhalen die ik regelmatig verstuur aan jullie weten wel wie? Beetje over de top, hè? Nog tips hoe ik het toch geil kan houden zonder al te banaal te worden? Laat het me weten. Ik kan nog wel wat feedback  gebruiken.

Dacht ik in mijn onschuld dat iedereen wel blij zou zijn met de wetenschap dat hun gegevens voor het nageslacht wordt bewaard in grote databases ergens in een in de rotsen uitgehouwen stad in de Rocky Mountains, zie ik tot mijn verbazing grote verontwaardiging alom.

Want, je gelooft het niet, men voelt zich in zijn privacy aangetast.

Dezelfde jojo’s die luidruchtig in het openbaar vervoer of een willekeurig restaurant ongegeneerd via hun mobieltjes al de intieme details van hun persoonlijk leven met hun directe omgeving delen en op honderd en meer verschillende manieren hun privéleven onder de aandacht brengen van anderen op facebook of een ander sociaal medium zijn verontwaardigd dat anderen vrijelijk toegang hebben tot al hun gegevens. Ja, hoor eens. We leven wel in het informatietijdperk. Hoe had je het anders gewild?

Zelfs examens worden al met ons gedeeld nog voordat ze zijn afgenomen. Gewoon, via internet.

Vervolgens is iedereen geschokt, trekken geleerde heren ernstige gezichten en wordt vermanend het normerende vingertje opgeheven.

“Wat is het diploma nog waard als de toetsresultaten bij elkaar zijn gestolen,” piept men.

Ja, wat is het diploma eigenlijk waard als het niets meer of minder is dan een bewijs dat men jarenlang braaf in de banken heeft gezeten en zich zonder veel tegenstribbelen heeft vol laten gieten met wat fragmentarische kennis waarin men totaal niet geïnteresseerd is en waar de samenleving toch niet op zit te wachten?

Je kunt er hoogstens mee aan tonen dat je bereid bent om je aan te passen aan een gangbaar maatschappelijk systeem, in de hoop dat dit systeem je straks zal belonen met een mooie baan, omdat jij dat fel begeerde papiertje kunt laten zien. Inmiddels weten we door de crisis wel beter.

Iedereen die zelf voor de klas staat weet heus wel dat scholen hun leerlingen vol proppen met grote onzin. Kennis waaraan je in het werkelijke leven niet veel hebt, behalve dan als het gaat om talen en wiskunde en andere bètavakken.  Maar ook daarin zit veel overbodige troep, die na het examen gelijk de vuilnisbak in kan.

Ons onderwijssysteem is immers hopeloos verouderd en er niet op ingesteld om jongeren zelf te leren denken. En al verdien ik er als docent een goed belegde boterham aan, ook ik weet donders goed dat we in het beroepsonderwijs achter de feiten aanhobbelen. De kwalificatiedossiers die wij moeten vertalen naar een onderwijsprogramma zetten veel mensen in beweging, maar als we het werkelijk belangrijk vonden dat onze leerlingen goed werden voorbereid op de samenleving zou hun curriculum er heel anders uit zien.

Inmiddels ben ik weer flink afgedwaald, al gaat het nog steeds over het uitwisselen van informatie.

Als er maar één mensenleven mee wordt gered met het afluisteren, onderzoeken en analyseren van de privé-gegevens van iedereen, dan mogen ze van mij al mijn correspondentie of wat daar voor door gaat letter voor letter analyseren. We weten inmiddels dat er grotere gevaren zijn die de mensheid bedreigen.

Ik voorspel dat er een tijd komt waarop het leven van een ieder tot in detail toegankelijk wordt gemaakt via computers. Dan zal blijken dat het leven van de meesten absoluut niet de moeite waard is om kennis van te nemen en uiteindelijk zullen de databases niet meer worden bijgehouden uit een gebrek aan belangstelling. Dan kruipen de mensen weer, lekker met hun benen onder zich gevouwen, met een ouderwets boek in een hoekje van de bank en laten ze zich betoveren door de verhalen die ze lezen en zich mee voeren naar een wereld die in niets lijkt op het leven dat ze zelf leiden. Lekker spannend en interessant.