Vreetbui.

De regen klettert tegen de ruiten. In de bomen klinkt het huilen van de wind als het ruisen van de zee. Het stormt. Weer om in de kroeg te zitten, nippend aan een schelvispekeltje of een biertje.

De kroeg.  Wat is het lang geleden dat ik daar ben geweest. Nog in een tijd dat de rook te snijden was en je overal om je heen bekende gezichten zag. Melief Bender, de Schouw, de Drie Ballons, Dizzy.

Allemaal voordat ik mij tevreden settelde als burgerman. Over en voorbij. Komt nooit meer terug.

Nu ik niet meer word bediend schenk ik mezelf maar een Famous Grouse in.  En stop het laatste stukje knabbelspek in mijn mond.

Ik zit mezelf hier vol te proppen. Zoet is uit bij mij. Hartig is in. Na de knabbelspekjes is een zak chips aan de beurt. Zo’n grote zak met van die mooie goudkleurige gekreukelde  schijven.

Nu ik net gelezen heb dat het niet vet , maar juist zoet is dat ons zo dik maakt, en buiten de wind de pannen haast van het dak waait, krijg ik een onbedwingbare trek in iets hartigs. En dat terwijl ik net een bord met spaghetti heb gegeten.

In nog geen uur tijd werk ik voor twee dagen aan calorieën naar binnen. Eerst snel en gedachteloos, zodat ik nauwelijks proef wat ik eet. Maar allengs steeds langzamer. Totdat ik eindelijk stop met snaaien.  Langzaam en met tegenzin malen mijn tanden de laatste chippies fijn.  

Dan kom ik weer bij zinnen. Alsof ik ontwaak uit een roes. Wat ben ik toch aan het doen?  Zit ik me daar, onbespied aan mijn bureau,  helemaal dik te vreten.  Ben ik soms gek geworden?

Nu al voel ik dat mijn broek, die zo-even nog los om mijn middel zat, al wat strakker zit. In een razend snel tempo lijk ik er te zijn in gegroeid.

Ik pak met beide handen mijn love handles vast, til ze op en laat ze weer zakken. En nog eens. Mijn handen zijn kleiner dan ik dacht.

Nee John, zo spreek ik mezelf vermanend toe, zo zijn we niet getrouwd. Als jij je zo onrustig voelt, zijn er andere manieren om hier mee om te gaan. Een beetje zelfcontrole kan geen kwaad.

Morgenochtend zal als straf mijn stoelgang wel ontregeld zijn. Eigen schuld.

De wetenschap dat dit soort vreetbuien bij mij zeldzamer zijn dan bij ons de regenbuien schenkt me gelukkig weer wat troost.