Vakantiefoto’s

Nu gaan klagen dat ik zo afschuwelijk veel vakantiefoto’s heb en niet goed weet wat ik er mee moet doen heeft niet zo veel zin. Dat had ik natuurlijk eerder moeten bedenken.

Net als bijna iedereen heb ik de gewoonte om in de vakantie er maar op los te fotograferen onder het motto “Nooit geschoten is altijd mis”.

Het resultaat is dan dat je na de vakantie met honderden foto’s en filmpjes zit, waar je niets mee kunt. Je weet soms niet eens meer waar je ze genomen hebt en wie die mensen zijn die lachend het glas naar je opheffen. Even bekruip je zelfs de twijfel of het wel je eigen foto’s zijn.

Als je vroeger wilde je weten wat je had gefotografeerd, bracht je het rolletje weg, waarbij je aan gaf wat het formaat van de foto’s moest worden en of ze glanzend dan wel mat moesten worden afgedrukt en een paar dagen later ging je de foto’s ophalen, rustig thuis bekijken waarna je ze in een lege schoenendoos gooide. Er staan nog diverse van dit soort dozen in meerdere kasten over het huis verspreid. Geen idee waar.

Nu zet ik al mijn foto’s op Picasa, dat enige leuke fotobewerkingsmogelijkheden heeft.

Soms kom ik in de verleiding om hier mee te gaan spelen, maar na een half uurtje fröbelen hou ik het meestal voor gezien. Niet dat ik iets beters te doen heb, maar ik vind het dan bijvoorbeeld prettiger om uit het raam naar een mooie wolkenlucht te staren.

Zeker, er zijn mensen die anders met hun vakantiefoto’s om gaan.  Heel vaak ga ik niet op visite bij anderen, maar als ik dan zo’n mooie fotoboek doorblader dat zo professioneel  in elkaar gezet is, vind ik dat erg plezierig. Al gaat ook dat na vijftien minuten vervelen. Maar de goedkeurende blik van de geestdriftige maker als je belangstelling toont en met complimentjes strooit, maken het voor mij onmogelijk om te zeggen dat ik nu wel genoeg gezien heb en dat ik de rest van de foto’s wel zal bekijken als ik over een half jaar of zo weer langs kom. Dus bijt ik door de zure appel en laat me nog minstens een half uur tot drie kwartier bijpraten over wat er op de foto’s staat, luister ik naar de enthousiaste vakantieverhalen en hoop ondertussen vurig dat dit beloond wordt met een mooie anekdote over autopech in the middle of nowhere, een brand in het hotel, een schipbreuk of iets anders vreselijks, maar helaas nooit wat van dit alles.

Het eten was lekker, de stranden waren schoon, de mensen vriendelijk, de vluchten heen en terug waren voorspoedig verlopen en het was alles bij elkaar opgeteld helemaal niet duur.

Ik verdenk deze mensen er van dat zij ook altijd de gebruiksaanwijzing doornemen van een net aangeschafte wasmachine, droogtrommel, televisie of ander mooi apparaat. Iets wat ik ook nooit doe.

Dus in plaats van in een doos staan mijn foto’s nu op mijn harde schijf. En daar kan ik nog duizenden foto’s kwijt. Naast de vele duizenden die er al op staan.

Aan sommigen ga ik nog wat foto’s toesturen. Dat heb ik beloofd of daar doe ik ze misschien een plezier mee. Ik zet nog enkele filmpjes op Youtube en geef dit dan door aan de mensen die daar interesse in zouden kunnen hebben. En dan hebben we ook dat weer gehad. Ik moet er alleen nog tijd voor vrij zien te maken.

Wil ik wel nog even kwijt dat ik al mijn foto’s liever op een harde schijf heb staan dan dat ze een vergeten bestaan leiden in een doos. Want al zijn veel foto’s flut en geheel overbodig, er zitten er altijd tussen die ik regelmatig wil zien. Van mensen bijvoorbeeld waarvoor ik in mijn hart een plekje heb ingeruimd. Ik ga daarom nog maar eens bij mijn vakantiefoto’s kijken wat er tussen zit. Misschien vind ik het stiekem toch wel leuk om ze allemaal nog eens te zien.