Pakjesavond

We zitten gezellig bij elkaar. Het is 5 december. Buiten vriest het 7 graden, binnen brandt de kachel. Ja, ja. Wat hebben we het goed. Er is warme chocolademelk en een banketstaaf, die in de oven even is opgewarmd. Uit de speakers klinkt de zwoele stem van Katie Melua.
Het is weer zo ver: pakjesavond. Vanavond gaan we enkele mensen gelukkig maken.
In de hoek bij de trap staan drie grote wasmanden met in elk een berg cadeautjes.
‘Laten we beginnen’, roept mijn zoon en hij sleept samen met de anderen de manden naar het midden van de kamer.
Ruben pakt een grote doos. ‘John’ staat er op. Wauh. Wat een pakket. Ik weet wat er in zit. De anderen niet. Nieuwsgierig kijken ze toe hoe ik het mooie papier er af scheur.
Hé, dat is die 2e computer die je boven had staan. En die je verder nooit gebruikt, zegt Paula. Goed dat je die weg doet. Waar gaat hij heen?
Ik graai in een zak met namen en pak er een gesloten papiertje uit. ‘Die is voor Hans de Bruin. Ik ken hem niet persoonlijk, maar het schijnt iemand te zijn die al langer in de bijstand zit en geen kans maakt op het vinden van een baan. Ik denk dat Hans hier wel blij mee zal zijn.’ Iedereen klapt in zijn handen. Nu is Eva aan de beurt. Het pak dat ze in haar handen houdt is rijk versierd met leuke tekeningen. Zonde eigenlijk om het open te scheuren. Dat doet ze door het plakband heel voorzichtig los te maken. Er komt een tekentablet tevoorschijn. ’Laatst heb ik een nieuwe gekocht. Deze is nog goed, maar wat moet ik er mee?’ Ook zij trekt een naam. Weer iemand die al lang in de bijstand zit en geen zicht heeft op werk. Behalve namen van bijstandsgerechtigden zitten er ook namen in van instellingen waarvan de subsidie door de overheid is gestopt. En van de wat grotere organisaties die zich inzetten voor hun medemens, zoals bijvoorbeeld Artsen zonder grenzen en Greenpeace.
De een na de ander haalt een mooi cadeau uit de verpakking. Er zit van alles tussen. Van goedkope prullen die al jaren weggestouwd zijn in dozen die alleen maar ruimte innemen tot de wat duurdere overcomplete spullen die zijn bewaard omdat ze misschien nog wel eens van pas kunnen komen.
Aan het eind van de avond staan er genoegen spullen om een etalage van een winkel in te richten. Sommige spullen zijn te groot om in te pakken en daar is een foto van gemaakt. Zo is er een overcompleet bankstel, een fiets, wat elektrisch gereedschap dat weliswaar gebruikt is, maar waar niets aan mankeert, een cd-speler die overcompleet is, twee stoelen, een hobbelpaard (ja, echt.) en een barbecue die nog nooit is gebruikt.
Morgen komt er een grote wagen de pakjes ophalen om alles naar een centraal punt te vervoeren, vanwaar het wordt gedistribueerd over de mensen en instellingen waarvoor het is bestemd.
De spullen die te groot waren worden later door wagens van hetzelfde distributiecentrum opgehaald en bij de mensen thuis bezorgd.
De dag na Sinterklaas is het feest in al die huizen waar ze geen geld hebben om cadeaus te kopen en bij de instellingen die het moeten hebben van de goedheid van anderen. En honderdduizenden mensen zijn eindelijk weer af van hun overbodige spullen. Vanaf de kerst kunnen zij opnieuw beginnen met het verzamelen.