Klagen over van alles en nog wat, want veel mensen zijn van
nature over zichzelf of over hun situatie ontevreden en kunnen met deze onvrede
het beste om gaan als zij deze projecteren op de wereld om zich heen. Dan
hoeven ze immers hun eigen problemen niet echt aan te pakken en hebben ze toch
een uitlaatklap voor hun ongenoegen. Als je dit met anderen delen kunt lucht
dit wel wat op. Wat het leven soms weer wat dragelijker voor hen maakt. Ja,
klagen schept gevoelens van welbehagen.
Omdat het in mijn persoonlijke leventje en dat van degenen
die ik lief heb volgens mij redelijk goed gaat zul je mij dan ook niet veel horen klagen. Helaas, want bij tijd en wijle
zit ook ik vol opgefokte spanning. Om
mij dan wat prettiger te voelen zal ik naar andere oplossingen moeten zoeken.
Gelukkig lukt me dat meestal wel. Ik heb het klagen daarvoor niet nodig.
Mij zul je bijvoorbeeld niet over de hoge brandstofprijzen horen
klagen, want ik heb geen auto. Ik word er alleen maar opgewekt van als ik zie
dat de benzine en diesel alweer duurder zijn geworden. In stilte hoop ik tegen
beter weten in dat de automobilist nu wat vaker zijn of haar wagen zal laten
staan. Goed voor het milieu, goed voor de portemonnee.
Natuurlijk gaat dat niet gebeuren. Maar ook ik heb mijn
dromen.
Je zult mij ook niet horen klagen over de slechte situatie
op de woningmarkt, want de hypotheek op mijn huis is beduidend lager dan de
marktwaarde. Van het verschil kunnen we makkelijk een splinternieuwe B&W of
Mercedes kopen en dan houden we nog over.
Maar dat gaan we niet doen. Want al zijn wij allebei net zo hebberig als
iedereen, wij maken andere keuzes. Zo overwegen we bijvoorbeeld om binnenkort wat
extra af te lossen.
Net als zovele anderen ben ik dol op autorijden. Maar als ik
op zoek zou zijn naar redenen om te kunnen klagen zouden wij van ons spaargeld een
auto moeten aanschaffen. Want dat is vragen om moeilijkheden.
Files, dure brandstof, hoge parkeerprijzen, onderhoudskosten
voor onderhoud dat slecht of niet is uitgevoerd, andere weggebruikers die
natuurlijk niet zo goed kunnen rijden als jij zelf…redenen genoeg om te klagen.
Maar nee, als ik mensen hoor mopperen over de hoge brandstofprijzen zit ik mij nu
stilzwijgend te verkneukelen. Gooi er nog maar een kwartje bovenop zou ik zo
zeggen.
Over de plannen van onze regering om straks te gaan
nivelleren ga ik zeker niet klagen, want daar ben ik toevallig een groot
voorstander van. Dat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen is
voor mij vanzelfsprekend. Een stevige belastingverhoging voor mensen zoals ik
en voor hen die nog meer verdienen vind ik daarom wel op zijn plaats. Dit had
al veel eerder moeten gebeuren. Het is sowieso al van de gekke dat de inkomensverschillen zo hoog zijn. En dan heb ik het niet eens over de enorme vermogensverschillen,
want dat klopt natuurlijk ook niet. Klagen hierover heeft geen zin. Belastingmaatregelen wel.
Je zult me ook niet horen klagen over de problemen in het
onderwijs en de gezondheidszorg.
Zelf werk ik, zoals bekend, in het onderwijs en in de bijna
twintig jaar dat ik dat doe heb ik meestal heel fijne, bekwame en hardwerkende
collega’s gehad, maar ook veel slecht functionerende en hardwerkende managers en ik zie niet in waarom dit nu
opeens anders zou gaan worden. Daar is veel meer voor nodig dan een cursus “managen
uit de losse pols” of soortgelijke cursussen. Maar het schijnt er bij te
horen. Dus waar zou ik mij druk over maken. Al weet ik dat het slecht voor de organisatie
is.
Ja, door slecht bestuur zijn er velen bij ons ontslagen en
het eind is nog niet in zicht. Maar klagen is zinloos en als wij met elkaar
accepteren dat ook slechte bestuurders een gouden handdruk krijgen van vele
tonnen dan gaat dat mij niet aan. Ik vind het onjuist, maar daarover beslist
men elders.
Zou ik dan misschien over de zorg moeten klagen? Mijn
partner werkt in de zorg en het zware werk daar heeft haar gezondheid niet veel
goeds gedaan. Het is niet voor niets dat ze volgend jaar, als ze zestig wordt,
met pensioen gaat.
Net als in het onderwijs valt er veel te verbeteren in de
zorg. Jaarlijks gaat er tachtig miljard naar toe.
Misschien zou de helft daarvan niet nodig zijn als een
groot aantal van de zorgbehoevenden een andere levensstijl had gekozen en zich
niet kapot had gerookt, zich niet een vet hart had gegeten, zich niet lijp geslikt had aan de
antidepressiva of hun hersens minder vaak op sterk water hadden gezet.
Het is echter zoals het is en zolang we vrijwillige euthenasie
niet in het basispakket van de zorgverzekering opnemen zal het aantal
wegkwijnende ongelukkigen de komende jaren alleen maar toenemen. We moeten dan ook niet klagen dat de zorg
onbetaalbaar wordt.
Nee, iedereen weet dat het ellendige tijden zijn en dat het alleen
maar slechter wordt. Maar wordt het
beter door te klagen? ‘k Dacht het niet. Maar velen voelen zich er wel beter
door.
Klagen is een strategie van de underdog. Zo ga je met je
problemen om als je zelf niet in staat of bereid bent om het probleem aan te
pakken.
Je klaagt vaak als je je een slachtoffer voelt. Als je denkt
dat het niet jouw schuld zelf is dat het zo slecht met je gaat. Wanneer je overgeleverd
voelt aan anderen en je geen invloed lijkt te kunnen uitoefenen op je eigen lot.
Het enige wat er dan soms nog over lijkt te blijven is lekker klagen.
Klagen is niet afhankelijk van hoe je er werkelijk voor
staat maar het gevolg van een levenshouding. Klagers voelen verwantschap met
elkaar en zoeken elkaar graag op. Klagen schept een band. Er ontstaat een
gevoel van valse solidariteit tussen de klagers.
“Wij de zieligen, die altijd gepakt worden. Wij de weerlozen,
die ze steeds moeten hebben. Zie ons eens zielig zijn. En heus, dat we het zo
slecht hebben is niet onze eigen schuld.”
Ik vind het een kuthouding, een mens onwaardig en erg
onvolwassen. Maar als het mensen helpt om zich beter te voelen wie ben ik dan
om daar zo negatief over te denken? Want ik weet als geen ander dat je je
slachtofferrol niet zomaar van je afschudt. Dat vraagt tijd. Veel tijd en veel
inspanning.
Iedereen die mij kent weet dat ik zelf ook wel eens klaag. Al
geef ik het met tegenzin toe, ik ben natuurlijk soms net zo’n zeurpiet als de
meeste andere mensen die ik ken. Geen haar beter.
Mijn klagen is dan weliswaar geen zelfbeklag, maar klagen is
ook mij niet vreemd.
Gelukkig heb ik veel
andere en betere coping strategieën, d.w.z. manieren om met de spanning die mijn
problemen oproepen om te gaan, dan klagen. Ja, ik klaag zeker wel. Maar gelukkig weinig.
De God waar ik niet in geloof behoedde mij er voor dat ik
een klager uit gewoonte wordt.
Als ik net zo op de proef zou worden gesteld als Job dan zou
ik al veel eerder afhaken en er voor kiezen om een gelovig mens te worden. Want
al zijn er betere coping strategieën denkbaar, alles liever dan een leven te
leiden vol zelfbeklag. Ik krijg er geen harde van.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten