Feestdagen?

We leven in een tijd waarin alles heel snel gaat. Zelfs de feestdagen halen elkaar in. Zo heeft de gruttersmentaliteit van de, in deze donkere dagen vaak wanhopige kleine neringdoenden en die van de brutale grootgrutters er voor gezorgd, dat we ons nu al weer moeten voorbereiden op het geboortefeest van de kleine Jezus, terwijl de Sint  het land nog niet uit is.

Een ontwikkeling die al een aantal jaar geleden is ingezet. Zelf zag ik onlangs in een warenhuis in een klein hoekje een uitnodiging om cadeautjes te kopen voor het feest van Sinterklaas, terwijl nog geen vijftien meter verderop te midden van een groot assortiment van kerstspullen een vrolijke Kerstman ons maande vooral onze dierbaren met de Kerst niet te vergeten.

Ja, het is bijna Kerst en Jezus is weer even in ons midden. Dat kleine manneke dat zo kwetsbaar in zijn kribbeke ligt en dat, zo staat het tenminste in de overleveringen vermeld, zo zijn best gedaan heeft om de harten van de mensen te openen voor de liefde van het onnoembare, dat dappere knulleke  doet ons die oude man met zijn lange grijze haren vergeten voordat we zelfs maar aan hem gedacht hebben. Zo zie je maar dat God zelf machtiger is dan een oude bisschop. Met een beetje hulp van de commercie, dat wel.

Het moge dan donkere dagen zijn, in onze harten is het zeker niet kil. Het zijn ook dagen waarin wij onze emoties soms de vrije loop laten. Waarbij ik als kanttekening wil plaatsen dat sommigen daarvoor eerst een  borrel gedronken moeten hebben. Want pas dan worden ze echt sentimenteel en omdat dit gebeurt nadat zij een stevige slok op hebben zal niemand hen dit kwalijk nemen.

Wat zijn we blij met onze vrienden, onze familie, onze kennissen en onze cadeautjes.

Wat zijn we droevig als degenen die wij lief hebben er niet bij kunnen zijn.

Maar niet voor iedereen is het feest. Voor velen zijn het beroerde dagen. Zij hopen dat het allemaal weer snel voorbij is.

Juist omdat het een feest is waar we vooral bij elkaar kruipen, een gewoonte die ik niet verkeerd vind als het koud is, zullen er ook velen zijn die er weer aan herinnerd worden dat ze zo alleen zijn.

Misschien zou ik hier het woord ‘alleen’  moeten vervangen door ‘eenzaam’.

Sommigen zouden daarom nu het liefst in een gat in de grond willen kruipen om er pas in het voorjaar weer uit te komen.

Terwijl anderen, die mogelijk meer geluk gehad hebben in hun leven, reikhalzend uitkijken naar de feestdagen, zodat ze degenen die hen lief zijn eens extra lekker kunnen verwennen en daarbij hopen dat dit wederzijds is.

We leven in een tijd waarin alles heel snel gaat. Nog maar een paar maanden en dan is het gelukkig weer lente.