Voor al mijn (trouwe) fans.

Het is tijd om een nieuw blog te starten. Omdat ik al lang met uitermate vage plannen loop om anderen te coachen wordt dit het thema. Coachen met een knipoog. Want al te serieus zal ik nooit worden, ook al neem ik anderen minstens zo serieus als zij zichzelf nemen. Wat ik afmeet aan hun bereidheid om in zichzelf en anderen te investeren.

Het zit gelukkig niet in mijn aard om al te serieus te zijn. Daarvoor ben ik te gevoelig voor de paradoxen in dit leven en de absurde en soms pikzwarte humor waarmee wij vaak te maken krijgen.

Zoals van de man die al zijn wensen vervuld zag gaan en hierdoor vreselijk ongelukkig werd.

Een goede coach had hem hiervoor kunnen waarschuwen.

Of de arme vrouw wiens dochter haar nooit kwam opzoeken en die op haar sterfbed te horen kreeg dat zij een paar miljoen had gewonnen in de loterij. Het was helaas te laat om haar dochter te onterven. Een goede coach zou haar geadviseerd hebben om haar dochter te onterven toen ze nog geen cent te makken had.

Het leven zit vol met deze verhalen. Iedereen kent ze en iedereen weet dat het lot graag een loopje met de mensen neemt.  In de zestiger jaren noemden wij dit kosmische grappen.

Afgezien dat coachen beslist niet het panacee is voor alles heb je bij succes bovendien voor je het weet een goeroe-status  en vergeten de mensen dat ze zelf ook hun eigen verantwoordelijkheid hebben.

Daarnaast kan coachen door mijn toedoen mislukken en als dit erg vervelende gevolgen heeft voor degene die door mij wordt gecoached kan ik daar toch niet zomaar aan voorbij gaan.

Door te werken aan mijn blog over coachen hoop onderweg te ontdekken of ik inderdaad anderen wil coachen. Alle stoffige boeken over coachen en alles wat daarbij een rol kan spelen zal ik vanaf nu uit de kast moeten trekken. Ik vermoed dat ik dan ook zin zal krijgen om praktisch met coachen aan de slag te gaan.

Je ziet dat ik nu gelijk begonnen ben om mezelf te coachen. En je leest ook dat ik verwacht dat mijn motivatie om zelf te gaan coachen toeneemt door me daar in eerste instantie meer in te verdiepen en er over te schrijven. Dit is een van de vele principes van zelfcoaching. Als je ergens veel tijd in steekt en daar staat niet direct een financiële beloning tegenover, dan komt de gedachte meestal bij je op dat je dit wel leuk moet vinden. Waarom zou je er anders zoveel tijd aan besteden?

Zoiets heet cognitieve dissonantie, om er maar eens een term uit de psychologie tegenaan te slingeren.

Overigens overweeg ik om de twee andere blogs die ik heb te reorganiseren.

In ieder geval blijf ik voorlopig ook schrijven voor “Er was er eens” al zal er met de vakantie voor de boeg van schrijven de komende weken niet veel van komen.