Sporen in het zand.

De behoefte om erkend te worden en te worden gezien is bij velen groot. Zij moeten niet denken aan een anoniem bestaan en willen duidelijk hun sporen nalaten in de korte tijd dat zij hier op aarde zijn.

Zelf vind ik het niet erg om betrekkelijk onzichtbaar te zijn. Ik schreef al eerder dat ik liever in de coulissen sta dan op het podium. Ik kijk liever dan dat ik bekeken word.

Hoe betrekkelijk de sporen zijn die mensen nalaten in de levens van anderen kun je opmaken uit het volgende stukje. Dat mogelijk vooral herkend zal worden door andere mannen van mijn leeftijd.

Glunderend vertelde ze de verslaggever dat ze kikt op het idee dat kerels over de wereld bij het zien van haar foto’s zich aan zichzelf vergrijpen.

Ik ben maar een eenvoudig meisje maar ik weet dat ik een mooi lichaam heb. Het is toch te gek dat op elk moment er misschien wel tien kerels op de wereld zijn die zich lopen af te sjorren op een fotootje van mij. Dat zijn er duizenden per jaar. Dat kun jij niet zeggen.

De verslaggever zal haar waarschijnlijk hebben laten weten dat zij hem hierin de baas was en zijn interview hebben afgesloten met de vraag of zij misschien ook een foto voor hem had.

Het is al weer jaren geleden dat ik dit interview met een pornosterretje las.

Zij kon toen ook niet voorzien dat er zoiets als internet zou komen en dat heel dit internet dicht gemetseld zou worden met porno.

En dat hiermee de waarde van haar bijdrage aan troost voor de mannen in de stille eenzame uren tot nul zou worden gereduceerd.

In de tijd dat ik nog jong was (en dat is heel erg lang geleden) moesten wij ons behelpen met foto’s van een half ontblote Claudia Cardinale (geboren in 1938), Sophia Loren (geboren in 1934) of Brigitte Bardot (geboren in 1934). Pas in 1968 werd Chick uitgebracht, het eerste Nederlandse pornoblad.

En vanaf 1970 werd porno min of meer legaal in Nederland. Ik was toen 19 jaar.

Als je de moeite neemt om uit te zoeken hoe de eerder genoemde dames er in hun hoogtijdagen uit zagen en hoe ze er nu uit zien, dan word je de betrekkelijkheid van dit alles duidelijk.

Zij hebben hun sporen in mij en mijn generatie nagelaten. Maar welke jonge kerel denkt nog aan hen als hij achter zijn computer zit? Hij weet niet eens dat ze (nog) bestaan.

De sporen die wij nalaten zijn sporen in het zand. Zo lang zij nog zichtbaar zijn kunnen anderen ons mogelijk in onze voetstappen volgen. Maar al snel weten wij niet meer wie hier als eerste gelopen heeft en niet veel later zullen alle sporen door een nooit aflatende wind zijn uitgewist.

Weet je dat ik dit een heerlijke en troostrijke gedachte vind? De wetenschap dat er niets, maar dan ook werkelijk helemaal niets van ons over blijft. Alleen moeder aarde zet haar reis voort door een oneindig groot heelal. Nog vele miljoenen jaren nadat de laatste mens verdwenen is.