“Schoonheid zit in het oog van de waarnemer”

Een rijke koopman had zijn vriend beloofd dat zijn dochter later met diens zoon zou mogen trouwen.

En toen beiden de huwbare leeftijd hadden bereikt werden ze aan elkaar uitgehuwelijkt.

Er werd een groot feest georganiseerd en van alle kanten kwam men met cadeaus om respect te betuigen aan de ouders en aan het bruidspaar en om hen te feliciteren.

Iedereen was van mening dat de bruid er met haar fijn besneden gezichtje beeldschoon uit zag.

Haar bevallig figuurtje deed het hart van menig man sneller kloppen.

Maar de bruidegom zelf vond haar niet aantrekkelijk. Zij was beslist zijn type niet.

En nadat zij in het huwelijk waren getreden besteedde hij geen aandacht meer aan haar. Net als zijn vader ging hij in de handel en was daarom vaak weg van huis.

De jonge bruid voelde zich door zijn afwijzing erg ongelukkig.

Zelfs in de bruidsnacht had haar man een smoes bedacht om haar niet aan te hoeven raken.

Bovendien was hij niet alleen vaak voor zaken van huis; als hij niet op reis was verbleef hij in een deel van het huis waar zij niet mocht komen. Daarom zagen zij elkaar nooit.

Uit wanhoop begon de vrouw te snoepen. Niet af en toe slechts een koekje of een gebakje, zoals vrouwen wel vaker doen, maar grote hoeveelheden zoetigheid. Hele schalen met krokante koekjes en slagroomgebak gingen er dagelijks door. Sloten limonade, stukken marsepein en repen chocolade, trossen bananen en druiven, dadels en vijgen. Ze leek een niet te stillen honger te hebben.

In slechts enkele maanden tijd kwam zij meer dan vijftig kilo aan. Van haar fijne gezichtje en ranke figuurtje was niet veel overgebleven. Ze had een pafferig uiterlijk gekregen en kwam nog nauwelijks van haar bed, waarop ze zich door haar bedienden liet verwennen met allerhande lekkernij.

Op een dag vertelde men haar dat er een groot feest zou worden georganiseerd. Zij was nu bijna een jaar getrouwd en zoals dit in haar en in de familie van haar echtgenoot gebruikelijk was moest dit worden gevierd.

Haar echtgenoot liet via een bediende aan haar weten dat zij haar mooiste jurk aan moest trekken en een sluier voor haar gezicht moest dragen. Hij verwachtte haar bij het diner.

De vrouw had natuurlijk helemaal geen zin in dit feest. Ze vond van zichzelf dat ze er vreselijk uit zag en ze schaamde zich voor haar uiterlijk. Maar zij had geen andere keuze dan hem te gehoorzamen.

Toen het tijd was om aan tafel te gaan brachten haar bediendes haar naar de grote eetkamer, waar haar echtgenoot reeds aan het hoofd van de tafel zat. Zij ging aan het andere hoofdeinde zitten.

Hoewel de afstand tussen hen minstens vijftien meter bedroeg, kon zij zien dat haar echtgenoot zich niet op zijn gemak voelde. Maar ze besteedde hier verder geen aandacht aan.

Nadat alle gasten gezeten waren en men een gebed had uitgesproken van dank, werden de gerechten opgediend. Het was een copieuze maaltijd en zij liet het zich goed smaken.

Na afloop gingen allen naar de balzaal, waar een klein orkest reeds klaar zat om voor de muziek te zorgen.

Voor de heer en de vrouw des huizes had men twee prachtig versierde stoelen klaar gezet.

Nu hij haar beter kon zien was de man verbaasd over de voluptueuze verschijning van zijn vrouw. Dit kon toch niet waar zijn. Werd hij soms voor de gek gehouden?

Zwijgend ging zij naast hem zitten. Na een jaar was hij een vreemde voor haar geworden en ze deed geen poging om tot een geanimeerd gesprek met hem te komen.

Toen begon het orkest te spelen. Haar man stond op, pakte haar hand en begeleidde haar naar het midden van de dansvloer. Weldra schoven ook de andere aanwezigen bij hen aan.

Nu er zoveel mensen aan het dansen waren besloot de man dat het tijd werd voor hem en zijn vrouw om er tussen uit te knijpen. Hij pakte haar hand en nam haar mee naar de tuin. Hij wilde weten of dit echt zijn vrouw was of dat zij misschien een bediende in haar plaats had gestuurd.

Een mooi rond maantje liet zijn heldere stralen over de bomen en struiken schijnen en over het nog jonge paar. De man vroeg haar of zij haar sluier af wilde toen. Met tegenzin deed ze wat hij vroeg.

Toen hij haar bolle wangen en vlezige nek zag ontsnapte hem een zucht van verrukking. Hoe was het mogelijk. Het schrale kuikentje van destijds was een mooie stevige gans geworden. Nu pas zag hij hoe mooi zij eigenlijk was. Hij pakte haar vast en drukte haar stevig tegen zich aan. En zij? Zij was te verbaasd om enige weerstand te bieden en liet hem z’n gang maar gaan.