Dat waren dus de laatste toetsen...

Zo. Dat zit er ook weer op. Het ziet er naar uit dat ik vandaag de laatste toets van dit schooljaar heb nagekeken. Wat een takkenwerk was dat. Uren, dagen, weken ben ik er mee bezig geweest. Voor mijn gevoel. Als ik vannacht maar goed kan slapen.

Er zaten helaas veel onvoldoendes tussen. Ook van hen waarvan je het niet zou verwachten.

Maar het omgekeerde is ook waar. Sommigen die bijna altijd een onvoldoende hebben hadden deze keer een voldoende. Triest voor hen dat ze straks mogelijk te horen krijgen dat ze niet verder kunnen met de opleiding, terwijl ze op de valreep laten zien dat ze het eigenlijk misschien wel kunnen.

Ze konden het helaas niet op brengen om de extra inspanning te leveren die zij nodig hadden om door te kunnen gaan. Zelf heb ik natuurlijk ook wel eens ervaren wat het betekent als je je best niet op school doet.
Die mensen gaan het nog zwaar krijgen, want al ging ook ik vroegtijdig van school en heb ik hierna een goeie tijd gehad die ik niet had willen missen; ik was toen ook al sowieso slimmer dan de leerlingen die het bij ons niet redden. Bovendien heb ik altijd veel geluk gehad en groeide ik op in een tijd van ongekende mogelijkheden, terwijl we nu de zoveelste crisis meemaken.
Zegt een collega laatst tegen mij “ Eigenlijk ben jij helemaal niet zo slecht terecht gekomen”. Waarbij wij beiden in de lach schoten.

Natuurlijk kwam ik het nodige spiekwerk bij het nakijken tegen. Twee meisjes hadden letterlijk dezelfde fouten gemaakt en in hun onnozelheid zelfs dezelfde woorden gebruikt. Hoe dom kun je zijn.

Beide dames gaan voor zover mij bekend sowieso niet door en hoewel ik het leuke meiden vind denk ik dat het een goede beslissing zou zijn om met hen te stoppen. Ik hoor het wel op de voortgangsvergadering aan het eind van de komende week.

Dit was het dus weer bijna. Nog twee weken wat klooien met verhuisdozen, afscheid nemen van collega’s die vertrekken, diploma-uitreiking en afscheid nemen van leerlingen die ik nooit meer zal terug zien en uit eten gaan met het team. Als er tenminste geld voor is. Want mogelijk is dat op.

Sinds een jaartje weet ik dat degene die verantwoordelijk zijn voor het beheer van de financiën van onze school daar nu niet direct een compliment voor verdienen. Ze zullen er wel niet aan willen dat ze zich onverantwoordelijk hebben gedragen, maar soit. Waarom zouden zij anders zijn dan andere managers?

Ik moet de eerste van hen nog tegen komen die zowel bereid is om de felicitaties voor zijn successen in ontvangst te nemen als de verantwoordelijkheid wil nemen voor zijn falen.

Maar laten we het niet hebben over wat mij soms enorm ergert. Ik voel me nu net zo prettig.

Misschien zijn er nog wat vergaderingen en ga ik aan de slag met de handleidingen die nog geschreven moeten worden. Het is hoe dan ook bijna vakantie.

Na de steunbetuigingen en hartverwarmende reacties op mijn vorige bijdrage aan dit blog, waar ik niet te lang stil wil bij staan, kan ik melden dat de vakantieplannen opnieuw zijn omgegooid. En nu ziet het er naar uit dat ik alsnog drie weken met Paula op reis ga. En misschien gaat ook mijn schoonzusje enkele dagen mee. Natuurlijk in de kofferbak, want in dat geval huur ik een Smart.  

Ze komt in ieder geval een paar nachten logeren. Er schiet mij te binnen dat ik niet vergeten moet om het lekke luchtbed dat op zolder ligt te vervangen. Vervelend dat ik door het vele blowen dat ik heb gedaan soms zo’n last van mijn geheugen heb.