Ik had natuurlijk de bus kunnen pakken. De halte is maar zo’n tien minuten van mijn huis.
Omdat ik bang was dat er ook problemen zouden zijn met het spoor besloot ik maar om een wandeling in de omgeving te maken.
Dicht bij huis zag ik een paar ringbandparkieten in een boom. Die komen in grote getale bij ons in de buurt voor. En tussen hen in zag ik een nog vreemdere vogel (foto 2)
Het diertje zag er verfomfaaid uit door de storm en keek beteuterd uit zijn kleine kraaloogjes. Het lukte me niet om er een duidelijkere foto van te maken en ik besloot ter plekke dat het tijd werd om mezelf eens aan het eind van de maand een echt goeie camera cadeau te doen.
Mocht iemand weten wat de naam is van de vogel (Pietje? Jantje? Gijsje misschien?) wees dan zo vriendelijk om dit aan mij door te geven. Zachtjes hoorde ik hem “Kroet, kroet, kroet” roepen. Mogelijk is het daarom de beroemde poelifinario.
Er stond een straffe wind toen ik via de Broekkade langs de Poldervaart in de richting van de Schie liep. Even bekroop mij een gevoel van nostalgie toen ik deze door en door verroeste vuilnisbak zo zielig tegen de knoestige knotwilg aan de waterkant zag staan (foto 3).
Vroeger had bijna iedereen zo’n bak. Die werd dan een paar keer ’s morgensvroeg langs de straat kant gezet en geleegd door de vuilnismannen die dan met zo’n grote vuilniswagen de straat kwamen binnen rijden.
Gelukkig voor hen gaat alles nu in plastic zakken of containers en zijn die grijze bakken uit het straatbeeld verdwenen. Ik heb er zelf nog eentje in de tuin staan waar ik zo af en toe een paar wietplantjes in laat groeien, al heb ik dat nu al ook twee jaar niet gedaan.
Een eind verderop viel het mij op dat er kleine hoopjes houtsnippers op de vuilnisbelt, die er onder het groen verborgen gaat, waren gestort (foto 4).
Zou dit betekenen dat we er binnenkort weer een nieuw recreatiegebied bij hebben? Deze monumenten van ontbinding en verval kun je door het hele land vinden. Mooie groene heuvels in het landschap, die omgetoverd zijn in golfbanen of parken, die de smerigheid die er onder verborgen gaat aan het oog onttrekken. Degenen die dit hebben bedacht moeten zeer vernuftige mensen geweest zijn.
In de poldervaart zwom een stelletje kuifeenden. En omdat het mij wederom niet lukte om hier een fatsoenlijke foto van te maken (foto 5) versterkte dit mijn besluit om er een camera bij te nemen.
Die ik heb is voor veel situaties goed genoeg, maar ik ben tenslotte ook maar een eenvoudige hebberige consument en wil altijd meer en beter. Zeker in deze tijden van crisis moet het geld rollen. Ik neem daarom mijn verantwoordelijkheid.
Ik was inmiddels al een klein uurtje onderweg en besloot om via het meertje en het bos terug te lopen naar huis. Men heeft gezorgd voor veel afwisseling in het cultuurlandschap ten noorden van Schiedam en als je net als ik van wandelen houdt valt er veel te zien.
Zoals bijvoorbeeld deze slijmerige zwammen (foto 6).
Of wat dacht je van deze eeuwenoude boerderij (foto 7).
Moe en hongerig kwam ik na zo’n twee uur wandelen weer thuis.
Ik ben graag buiten. Morgen waait het nog steeds en misschien ga ik dan wel even naar het strand.
Volgende week begint de school weer. Al mijn schoolwerk heb ik tot nu toe onaangeroerd gelaten in de wetenschap dat het geduldig op me zal blijven wachten.
Ik zal mijn leerlingen heus niet teleurstellen en neem me voor om straks een paar pittige toetsen voor ze te maken. Vinden ze vast leuk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten