Mijn plekje

Het is nog volop winter, maar als er zo’n Buitenkunstfolder naar me toe wordt gestuurd en ik zie door het zolderraam het zonnetje schijnen in de blauwe lucht, krijg ik de kriebels. Eigenlijk zou dit los moeten staan van het weer, want in de ruim vijfentwintig jaar dat ik ‘s zomers naar Drenthe ga heb ik menig buitje over mij heen gehad. Soms ben ik er zelfs letterlijk weg gespoeld. Dan zat ik weer eens in mijn tentje te kleumen of aan de vuurplek met een paraplu. Maar nooit heb ik mezelf zielig gevonden, al voelde ik mij soms wel eenzaam. Een gevoel dat ik makkelijk toe kon laten omdat ik wist dat dit kwam door een verlangen wat niet werd vervuld en daarom hoorde bij de melancholie van het moment. Zodra de zon weer begon te schijnen of ik hoorde iemand muziek maken kon dat gevoel zomaar omslaan in blijdschap.
Zon of regen, hagel of sneeuw, ik zal echter nog even geduld moeten hebben. Al laat ik mijn hart zo af en toe wel vooruit reizen want Buitenkunst is door de jaren heen een klein stukje van mezelf geworden. Mijn koffer vol verhalen is gevuld met goede herinneringen. Sommige zijn nog springlevend, anderen liggen onder een laagje stof te wachten tot ze wakker worden gemaakt en soms komen enkele totaal onverwachts weer tot leven. Met dank aan M. Ik voel me hierdoor een begenadigd mens. Voor de mystici onder ons: ik heb de genade reeds menig maal ondervonden. Zeker op Buitenkunst, omdat hier de energielijnen lijken te kruisen waar levensverhalen en levenslijnen uit lijken te bestaan. Cadeautjes van de kosmos laten we maar zeggen.

Ode aan mijn plekje in Drenthe.

Er is menig plek waar ik mij thuis voel
Waar ik meer lijk te leven, meer lijk te bestaan
Eén zo’n baarmoeder ligt verstopt in de bossen
Zo’n 225 kilometer hier vandaan

Ver van de luidruchtige autoweg
Verscholen tussen hoge bomen
Onttrokken aan nieuwsgierige blikken
Een plek waar ik graag klaar mag komen.

Klaar met mijn dagelijkse besognes
De sores die in het nieuws aan ons wordt verteld
Klaar met het steeds opnieuw moeten voldoen
Aan de eisen die er aan mij vaak worden gesteld

Enkele dagen weer even kind zijn
spelen vanaf het eerste licht in de morgen
Zorgeloos met een kater de dag begroeten
Diep in mij de volwassene weg geborgen

Heerlijk is het om weer los te komen
Je verloren zelf opnieuw te herontdekken
Doelloos en licht in het hoofd rond te dwalen
Geraakt te worden door betoverende plekken

Dromen worden werkelijkheid
De werkelijkheid wordt dromen
De scheidslijn tussen wat mogelijk en onmogelijk is
Wordt hier steeds weer weggenomen

Aan het eind van de dag is er vuur
De vlammen flakkeren op elk gezicht
Sporen door het leven achter gelaten verzachten zich
In tientallen ogen twinkelt het licht

In het donker zitten we weemoedig in het vuur te staren
We zingen mee met de liedjes en er wordt gemusiceerd
Weer proef ik de lippen die mij zachtjes raakten
En zie hoe er wordt geflirt, geknuffeld en gemasseerd

En veel gezopen, zwaar geouwehoerd
De clan lijkt neergestreken en komt tot rust
Na een lange dag vol creatieve bezigheden
Zijn sommigen volledig uitgeblust

Maar onder de sterren komt alles opnieuw tot leven
Het zingen verstomt, de stemmen fluisteren zacht
Oh, hoe intens is mijn verlangen
Naar weer zo’n toverachtige Buitenkunstnacht.


Natuurlijk krijgen we de komende weken nog wel een sneeuwbui en zal het stevig gaan vriezen. Laat de weersvoorspellingen maar aan mij over. Ik heb er net zoveel verstand van als Piet Paulusma. Maar nu de dagen langer worden voel ik mijn energie weer terug komen. Ook 2012 wordt weer een heel goed jaar.