Er ligt nog een hele stapel werk naar me te knipogen, maar ik laat me deze keer niet verleiden. Dat is me te vaak gebeurd de laatste tijd. Morgen weer een dag. Nu staat mijn hoofd er niet naar.
Ken je het gevoel dat je elk moment van je stoel kunt vallen van vermoeidheid? En dat je maar blijft geeuwen omdat je ergens in huis je bed naar je hoort roepen?
Ja, het is hier een raar huishouden. Knipogende stapels werk, bedden die roepen en dan is er ook nog een weblog dat ik aan het verwaarlozen ben. Net als Paula, want die ziet mij bij vlagen ook alleen maar bij het ontbijt, het avondeten en bij het kijken naar het journaal.
Ach, dierbaar vuilnisvat. Waar zou ik zijn zonder jou? Jij, die altijd de rommel verteert die ik je telkens weer toevertrouw. Ik, die niets te zeggen heb, maar daar wel veel woorden voor gebruik.
Voor alle duidelijkheid: degene die ik mijn rommel toevertrouw is mijn weblog en niet Paula. Want dat zou je hieruit ook kunnen opmaken. Nee, mijn weblog is mijn vuilnisvat. Of ben ik misschien zelf een vuilnisvat en is mijn weblog de plek waar ik mijn eigen rommel sorteer? Raadsels, raadsels.
Als je zo’n zwamneus bent als ik is het ideaal als je docent bent van beroep.
Duizenden leerlingen en tientallen collega’s heb ik door de jaren heen met mijn woorden gegijzeld.
De andere kant van de medaille is dat dit wederzijds is gebeurd. Ik vraag me af wat dit met me heeft gedaan? Ben ik er depressief van geworden? Cynisch? Opstandig? Helaas kost het moeder natuur steeds meer moeite om de onzin die er tegenwoordig bij naar binnen komt om te vormen tot iets wat zinvol is en daarom sla ik ook steeds vaker wartaal uit..
Nu is bewuste zingeving ook geen eenvoudig opgave. Het is een arbeidsintensief proces. Er is een tijd geweest dat ik alles veel makkelijker kon verteren. De drol die ik hierna telkens weer draaide was reukloos en had een stevige textuur. Nu is het soms echte stinkende bagger. Waarmee ik zeggen wil dat ik steeds meer tijd nodig heb om zin toe te kennen aan mijn leven. Temeer omdat ik er vanuit ga dat het leven op zich totaal zinloos is.
We hebben met z’n allen de wereld weliswaar zo ingericht dat een ieder binnen de grenzen van zijn cultuur en binnen die van zijn sociale klasse geacht wordt om tot een zingeving te komen die met anderen kan worden gedeeld. Maar als je daar van afwijkt heb je een probleem. Want achter deze beperkte zingeving zijn altijd onderdrukkende mechanismen aanwezig. Taal is zowel een hulpmiddel om afstand te bewaren als om dichter tot elkaar te komen. De paradox van taal is dat zij de gevangenis is waar we in zitten en ook de sleutel die ons kan bevrijden.
Er zijn wetenschappers die stellen dat wij samen vallen met de taal die wij gebruiken. Dat wij alleen door taal bewust van onszelf kunnen zijn.
Taal is ook het middel bij uitstek om anderen maar ook ons zelf te manipuleren.
Wij vertellen ons zelf de verhaaltjes die anderen ons verteld hebben en gaan in onze eigen onzin, die eerst de onzin van een ander was, geloven
Er zijn dagen dat ik het meen scherper te zien dan op andere dagen. Maar helaas is het vandaag zo’n dag niet. Vandaag is het een dag om eens vroeg naar bed toe te gaan. Ik ben weer even uit geluld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten