Oom Leen

Mijn oom Leen had ik al een tijdje niet gezien. Met zijn 87 jaar is hij de jongste niet meer en omdat hij een aantal jaren geleden z’n heup heeft  gebroken is hij niet meer zo mobiel.

Hij is de enige oom die ik nog wel eens zie. Vroeger kwam hij vaak bij mijn (stief)moeder langs en misschien doet hij dat nog. Alleen ga ik zelf niet zo vaak naar haar toe, dus de kans dat ik hem daar aantref is klein. Omdat het op het moment erg slecht met mijn moeder gaat, ga ik wat vaker langs bij haar de komende tijd.  Wie weet kom ik hem dan ook weer tegen

Mijn vader had meerdere broers en zussen, maar volgens mij zijn die inmiddels allemaal dood. Alleen oom Leen, die de jongste was, leeft nog.

Vanavond kwam ik net even na zessen thuis en gooide gewoontegetrouw gelijk het nieuws op.

Net als zovelen anderen heb ik na een lange werkdag nu eenmaal de behoefte aan het horen en zien van veel narigheid. Dat plaatst mijn eigen leventje weer even in een ander perspectief.

Zelf maak ik gelukkig niet zoveel narigheid mee. Op mijn werk is het altijd een groot feest, zelfs nu er straks weer zo’n 150 fte’s moeten worden ingeleverd en er ruim 200 mensen op straat komen te staan.   

Nadat er op de tv diverse vreselijke gebeurtenissen de revue waren gepasseerd werd er opeens gezegd dat er eindelijk een film gemaakt is over het bombardement van Rotterdam.

En wie werd er tot mijn grote verrassing door de verslaggever in de bioscoop geïnterviewd?  Jazeker, mijn eigen oom Leen. Hij zag er goed uit en vertelde dat zijn ervaringen van het bombardement weliswaar anders waren, maar dat hij toch de bibbers gekregen had van de film.

Het bombardement had vele honderden levens gekost. Eén van de slachtoffers was een tante van me. Ze kreeg een granaatscherf in haar lies en is hieraan door bloedverlies overleden.

Mijn oma heeft hier haar hele verdere leven verdriet over gehad.

Volgens mijn oom Leen heeft hij zijn leven te danken aan mijn vader. Hoe het precies in elkaar zit weet ik niet. Maar toen hij als soldaat in Indonesië gelegerd was tijdens de Bersiap periode (1945-46) raakte hij gewond. Mijn vader was gelukkig daar ook in de buurt gelegerd.

Hij zou op zijn paardje in zijn eentje naar hem toegegaan zijn om net zo lang voor hem te zorgen tot hij weer beter was. En zoiets doen in je eentje in die tijd was beslist niet zonder gevaar. Als ze je te pakken kregen ging je er aan. Menig soldaat hebben ze z’n scrotum afgesneden en in z’n mond gepropt. Maar mijn pa maakte zich zoveel zorgen over zijn jongste broer dat hij wel moest gaan.

Mijn pa, die overigens ook al vele jaren dood is, was vroeger een taaie. Aan hem heb ik mijn eigenzinnigheid te danken.

Ja, die oom Leen. Still going strong. Mijn kinderen vinden hem ook allemaal een aardige man. Het zou leuk zijn als zij hem straks een kerstkaartje zouden sturen en hem laten weten dat ze gehoord hebben dat hij op het journaal was. Het zou hem zeker goed doen. Dus kinders, mochten jullie dit lezen dan weet je wat je te doen staat.