Ze stonden op. De ober was boos weggelopen. Hij had net te horen gekregen dat ze te lang hadden moeten wachten, dat het eten lauw was geweest en dat het bier naar pis had gesmaakt.
De keurig in het pak gestoken jongeman had hem precies het bedrag van de rekening betaald en geen cent meer.
Zij gaf hem een vriendelijk klopje op zijn schouder. Het liefst had ze hem tegen zich aan getrokken, maar ze besefte dat het daar nog te vroeg voor was. Wat een man. Dit was iemand die niet met zich liet spotten en durfde te zeggen waar het op neer kwam.
Hij grijnsde en beantwoordde het zachte klopje door haar ook op haar schouder te slaan, maar dan wel een beetje steviger. Alsof het een vriend van voetballen was.
Zij vertrok haar gezicht van de schrik en de pijn. Waarom deed hij dat? Vond hij dit soms leuk? Ze draaide zich naar hem toe en sloeg hem resoluut in zijn gezicht. Niet uit een reflex maar berekening. Dit zou hem leren dat je een dame met egards diende te bejegenen.
Het geroezemoes om hen heen verstomde. De gasten, die gezien hadden hoe ze hem sloeg, deden geen moeite om te verbergen dat ze nieuwsgierig waren naar wat er zou gaan gebeuren.
Niets leukers dan een ruziënd stelletje in een restaurant.
De klap had hem uit zijn evenwicht gebracht. Hij had hem niet aan zien komen. Zijn goede stemming was van het ene moment op het andere omgeslagen.
Het was een flinke klap geweest. Haar vingers stonden als witte strepen op zijn gloeiende wangen. Hij voelde een onbeheersbare woede in zich omhoog komen
Als kind had hij veel slaag gehad. Zowel van zijn vader als van zijn moeder. De hekel die zij aan elkaar hadden reageerden ze af op hun vijf kinderen. Omdat hij de oudste was kreeg hij de meeste klappen. Precies zoals dit hoorde. Dat vonden zijn broertjes en zusjes tenminste.
Toen hij het huis uit ging had hij daarom gezworen dat hij zich nooit meer zou laten slaan.
En nu sloeg dat lieve vrouwtje dat hij nog geen twee uur kende hem vol in het gezicht.
Hij haalde diep adem. Toen zong hij:
Wat is er in je gevaren?
Wat zijn dit voor rare grappen?
Ik dacht dat je me aardig vond.
En opeens krijg ik zomaar van je klappen.
Ik heb zo’n hekel aan dat slaan.
Het is maar dat je het weet.
Eerst dacht ik nog “Wat een leuke meid”
Nu denk ik “Wat een klote date”.
Hij had geen onaardige stem, vond ze. Ze had al weer spijt van haar gedrag. Natuurlijk had hij het zo niet bedoeld en had ze veel te snel die andere kant van haar laten zien, die ze bij een eerste ontmoeting juist altijd zo goed verborgen wist te houden. Hij zou haar nu vast wel een bitch vinden.
Het spijt me zo, ik reageerde veel te fel
Ik verpest hiermee heel de sfeer
Maar toen jij mij op mijn schouder sloeg
Deed dat mij zo erg veel zeer
Ik weet, je deed het niet met opzet
Zo had je het vast niet bedoeld
Maar jij zou ook vreselijk boos zijn
Als je ineens zo’n pijn had gevoeld
Er klonk applaus van het publiek. Het leek wel of dit bij de maaltijd hoorde. Was het soms in scene gezet? Een soort van verborgen theater?
Hij keek haar peinzend aan. Zijn woede was al weer gezakt. Een dame met pit. En nog leuk ook bovendien. Om maar te zwijgen van haar stem. Zo vol emotie en tegelijk zo beheerst. En zo geweldig muzikaal.
Laten we het afzoenen, zei hij opeens brutaal. En tot zijn verbazing drukte ze zonder enige gene haar warme volle lippen tegen de zijne. Opnieuw klonk er applaus.
Hand in hand liepen ze het restaurant uit. Eindelijk hadden beiden de ware gevonden.
dinsdag 31 januari 2012
vrijdag 20 januari 2012
Bekeerd
Ze hadden van hem weer een normaal mens gemaakt. Dat zeiden ze tenminste tegen hem bij het afscheid, waar zijn bloedmooie en oh zo geile therapeute hem nog eens allerhartelijkst had geknuffeld. Een half jaar geleden was hij nog homoseksueel geweest, maar dankzij de bemoeienis van de christentherapeuten van “Different” kon hij nu voor het eerst van zijn leven van een paar mooie stevige vrouwenbillen genieten, mits hij zich maar inbeeldde dat het een kerel was die daar voor hem liep. Uit dankbaarheid las hij nu dagelijks een kwartiertje in de bijbel en voor het eerst na jaren ging hij zondagsmorgen weer naar de kerk. Daar kreeg hij te horen dat zijn kansen op een plek in de hemel een stuk groter waren geworden nu hij zich van de homoseksualiteit had afgekeerd.
Hij overwoog zelfs om straks weer CDA te stemmen. Die Wilders was wel een lieve man maar naar zijn smaak iets te veel een macho. Al stond dat blonde koppie hem wel leuk. Nee, de PVV kon zijn stem wel missen.
Al bij zijn derde bezoek aan de kerk hoorde Harry dat de pedofiele priester die daar op de kansel stond, was ontslagen. Hij had zich weer eens aan een koorknaapje vergrepen.
Deze had in alle onschuld tegen zijn moeder thuis gezegd dat het toch zo’n vreselijk aardige man was. Veel aardiger dan papa, die nooit tijd voor hem had gehad en altijd maar met zijn werk bezig was. Zelfs toen papa was ontslagen had hij het nog steeds over zijn werk gehad. Maar nu was papa er gelukkig niet meer. Volgens mama was die hufter, want zo sprak zij over hem, gaan samenwonen met een vroegere leerling van hem, want ook een oude bok lustte wel eens een groen blaadje. Dat had hij niet helemaal begrepen van zijn mama. Wat had een oude bok er nu mee te maken dat zijn vader met een jong meisje was gaan samenwonen?
Maar de priester had wel oog voor hem. Soms mocht hij zelfs op zijn schoot zitten. Dan drukte hij hem heel stevig tegen zich aan en begon even later met zijn ogen te rollen en allerlei vreemde geluiden te maken. Zijn moeder wist genoeg en omdat het jachtseizoen op de pedofiel van de Rooms-Katholieke kerk al enige maanden open was, was de oude priester zoals men in jagerslatijn wel zegt “a sitting duck”. De bisschop van het bisdom zorgde snel voor een geruisloze overplaatsing en men slaagde er zelfs in om het nieuws uit de media te houden.
Met de nieuwe priester, een vriendelijk ogende man van ongeveer zijn eigen leeftijd, kon Harry het al gelijk goed vinden. Beiden waren groot liefhebber van Bach, die zij rekenden tot de allergrootsten.
Zij zaten dan ook graag bij elkaar thuis naar diens cantates te luisteren.
Het bleek al snel dat ook hier Gods wegen ondoorgrondelijk waren. Want al beweerden de therapeuten van “Different” dat Harry genezen was van zijn homoseksualiteit, ook zij kenden het masterplan niet. De vriendschap tussen hem en de priester werd na verloop van tijd liefde. En uiteindelijk een hartstochtelijke liefde, zoals deze alleen tussen mannen kan bestaan.
Het is een koude winteravond. Op de daken ligt zeker tien centimeter sneeuw. De twee mannen zitten behaaglijk weggekropen in hun chesterfieldstoelen bij de open haard, waarin grote blokken hout branden. Beiden zitten te lezen. Het licht van de schemerlampen is gedempt. Zacht klinkt “Es ist vollbracht” door de speakers. Harry legt zijn boek even opzij, kijkt even vertederd naar zijn vriend en blijft daarna met een vredige blik in zijn ogen voor zich uit staren in het vuur.
Ja, es ist vollbracht. Jetzt ist alles goed. Nog nooit had hij zich zo gelukkig gevoeld.
Hij overwoog zelfs om straks weer CDA te stemmen. Die Wilders was wel een lieve man maar naar zijn smaak iets te veel een macho. Al stond dat blonde koppie hem wel leuk. Nee, de PVV kon zijn stem wel missen.
Al bij zijn derde bezoek aan de kerk hoorde Harry dat de pedofiele priester die daar op de kansel stond, was ontslagen. Hij had zich weer eens aan een koorknaapje vergrepen.
Deze had in alle onschuld tegen zijn moeder thuis gezegd dat het toch zo’n vreselijk aardige man was. Veel aardiger dan papa, die nooit tijd voor hem had gehad en altijd maar met zijn werk bezig was. Zelfs toen papa was ontslagen had hij het nog steeds over zijn werk gehad. Maar nu was papa er gelukkig niet meer. Volgens mama was die hufter, want zo sprak zij over hem, gaan samenwonen met een vroegere leerling van hem, want ook een oude bok lustte wel eens een groen blaadje. Dat had hij niet helemaal begrepen van zijn mama. Wat had een oude bok er nu mee te maken dat zijn vader met een jong meisje was gaan samenwonen?
Maar de priester had wel oog voor hem. Soms mocht hij zelfs op zijn schoot zitten. Dan drukte hij hem heel stevig tegen zich aan en begon even later met zijn ogen te rollen en allerlei vreemde geluiden te maken. Zijn moeder wist genoeg en omdat het jachtseizoen op de pedofiel van de Rooms-Katholieke kerk al enige maanden open was, was de oude priester zoals men in jagerslatijn wel zegt “a sitting duck”. De bisschop van het bisdom zorgde snel voor een geruisloze overplaatsing en men slaagde er zelfs in om het nieuws uit de media te houden.
Met de nieuwe priester, een vriendelijk ogende man van ongeveer zijn eigen leeftijd, kon Harry het al gelijk goed vinden. Beiden waren groot liefhebber van Bach, die zij rekenden tot de allergrootsten.
Zij zaten dan ook graag bij elkaar thuis naar diens cantates te luisteren.
Het bleek al snel dat ook hier Gods wegen ondoorgrondelijk waren. Want al beweerden de therapeuten van “Different” dat Harry genezen was van zijn homoseksualiteit, ook zij kenden het masterplan niet. De vriendschap tussen hem en de priester werd na verloop van tijd liefde. En uiteindelijk een hartstochtelijke liefde, zoals deze alleen tussen mannen kan bestaan.
Het is een koude winteravond. Op de daken ligt zeker tien centimeter sneeuw. De twee mannen zitten behaaglijk weggekropen in hun chesterfieldstoelen bij de open haard, waarin grote blokken hout branden. Beiden zitten te lezen. Het licht van de schemerlampen is gedempt. Zacht klinkt “Es ist vollbracht” door de speakers. Harry legt zijn boek even opzij, kijkt even vertederd naar zijn vriend en blijft daarna met een vredige blik in zijn ogen voor zich uit staren in het vuur.
Ja, es ist vollbracht. Jetzt ist alles goed. Nog nooit had hij zich zo gelukkig gevoeld.
maandag 16 januari 2012
Zingeving.
Er ligt nog een hele stapel werk naar me te knipogen, maar ik laat me deze keer niet verleiden. Dat is me te vaak gebeurd de laatste tijd. Morgen weer een dag. Nu staat mijn hoofd er niet naar.
Ken je het gevoel dat je elk moment van je stoel kunt vallen van vermoeidheid? En dat je maar blijft geeuwen omdat je ergens in huis je bed naar je hoort roepen?
Ja, het is hier een raar huishouden. Knipogende stapels werk, bedden die roepen en dan is er ook nog een weblog dat ik aan het verwaarlozen ben. Net als Paula, want die ziet mij bij vlagen ook alleen maar bij het ontbijt, het avondeten en bij het kijken naar het journaal.
Ach, dierbaar vuilnisvat. Waar zou ik zijn zonder jou? Jij, die altijd de rommel verteert die ik je telkens weer toevertrouw. Ik, die niets te zeggen heb, maar daar wel veel woorden voor gebruik.
Voor alle duidelijkheid: degene die ik mijn rommel toevertrouw is mijn weblog en niet Paula. Want dat zou je hieruit ook kunnen opmaken. Nee, mijn weblog is mijn vuilnisvat. Of ben ik misschien zelf een vuilnisvat en is mijn weblog de plek waar ik mijn eigen rommel sorteer? Raadsels, raadsels.
Als je zo’n zwamneus bent als ik is het ideaal als je docent bent van beroep.
Duizenden leerlingen en tientallen collega’s heb ik door de jaren heen met mijn woorden gegijzeld.
De andere kant van de medaille is dat dit wederzijds is gebeurd. Ik vraag me af wat dit met me heeft gedaan? Ben ik er depressief van geworden? Cynisch? Opstandig? Helaas kost het moeder natuur steeds meer moeite om de onzin die er tegenwoordig bij naar binnen komt om te vormen tot iets wat zinvol is en daarom sla ik ook steeds vaker wartaal uit..
Nu is bewuste zingeving ook geen eenvoudig opgave. Het is een arbeidsintensief proces. Er is een tijd geweest dat ik alles veel makkelijker kon verteren. De drol die ik hierna telkens weer draaide was reukloos en had een stevige textuur. Nu is het soms echte stinkende bagger. Waarmee ik zeggen wil dat ik steeds meer tijd nodig heb om zin toe te kennen aan mijn leven. Temeer omdat ik er vanuit ga dat het leven op zich totaal zinloos is.
We hebben met z’n allen de wereld weliswaar zo ingericht dat een ieder binnen de grenzen van zijn cultuur en binnen die van zijn sociale klasse geacht wordt om tot een zingeving te komen die met anderen kan worden gedeeld. Maar als je daar van afwijkt heb je een probleem. Want achter deze beperkte zingeving zijn altijd onderdrukkende mechanismen aanwezig. Taal is zowel een hulpmiddel om afstand te bewaren als om dichter tot elkaar te komen. De paradox van taal is dat zij de gevangenis is waar we in zitten en ook de sleutel die ons kan bevrijden.
Er zijn wetenschappers die stellen dat wij samen vallen met de taal die wij gebruiken. Dat wij alleen door taal bewust van onszelf kunnen zijn.
Taal is ook het middel bij uitstek om anderen maar ook ons zelf te manipuleren.
Wij vertellen ons zelf de verhaaltjes die anderen ons verteld hebben en gaan in onze eigen onzin, die eerst de onzin van een ander was, geloven
Er zijn dagen dat ik het meen scherper te zien dan op andere dagen. Maar helaas is het vandaag zo’n dag niet. Vandaag is het een dag om eens vroeg naar bed toe te gaan. Ik ben weer even uit geluld.
Ken je het gevoel dat je elk moment van je stoel kunt vallen van vermoeidheid? En dat je maar blijft geeuwen omdat je ergens in huis je bed naar je hoort roepen?
Ja, het is hier een raar huishouden. Knipogende stapels werk, bedden die roepen en dan is er ook nog een weblog dat ik aan het verwaarlozen ben. Net als Paula, want die ziet mij bij vlagen ook alleen maar bij het ontbijt, het avondeten en bij het kijken naar het journaal.
Ach, dierbaar vuilnisvat. Waar zou ik zijn zonder jou? Jij, die altijd de rommel verteert die ik je telkens weer toevertrouw. Ik, die niets te zeggen heb, maar daar wel veel woorden voor gebruik.
Voor alle duidelijkheid: degene die ik mijn rommel toevertrouw is mijn weblog en niet Paula. Want dat zou je hieruit ook kunnen opmaken. Nee, mijn weblog is mijn vuilnisvat. Of ben ik misschien zelf een vuilnisvat en is mijn weblog de plek waar ik mijn eigen rommel sorteer? Raadsels, raadsels.
Als je zo’n zwamneus bent als ik is het ideaal als je docent bent van beroep.
Duizenden leerlingen en tientallen collega’s heb ik door de jaren heen met mijn woorden gegijzeld.
De andere kant van de medaille is dat dit wederzijds is gebeurd. Ik vraag me af wat dit met me heeft gedaan? Ben ik er depressief van geworden? Cynisch? Opstandig? Helaas kost het moeder natuur steeds meer moeite om de onzin die er tegenwoordig bij naar binnen komt om te vormen tot iets wat zinvol is en daarom sla ik ook steeds vaker wartaal uit..
Nu is bewuste zingeving ook geen eenvoudig opgave. Het is een arbeidsintensief proces. Er is een tijd geweest dat ik alles veel makkelijker kon verteren. De drol die ik hierna telkens weer draaide was reukloos en had een stevige textuur. Nu is het soms echte stinkende bagger. Waarmee ik zeggen wil dat ik steeds meer tijd nodig heb om zin toe te kennen aan mijn leven. Temeer omdat ik er vanuit ga dat het leven op zich totaal zinloos is.
We hebben met z’n allen de wereld weliswaar zo ingericht dat een ieder binnen de grenzen van zijn cultuur en binnen die van zijn sociale klasse geacht wordt om tot een zingeving te komen die met anderen kan worden gedeeld. Maar als je daar van afwijkt heb je een probleem. Want achter deze beperkte zingeving zijn altijd onderdrukkende mechanismen aanwezig. Taal is zowel een hulpmiddel om afstand te bewaren als om dichter tot elkaar te komen. De paradox van taal is dat zij de gevangenis is waar we in zitten en ook de sleutel die ons kan bevrijden.
Er zijn wetenschappers die stellen dat wij samen vallen met de taal die wij gebruiken. Dat wij alleen door taal bewust van onszelf kunnen zijn.
Taal is ook het middel bij uitstek om anderen maar ook ons zelf te manipuleren.
Wij vertellen ons zelf de verhaaltjes die anderen ons verteld hebben en gaan in onze eigen onzin, die eerst de onzin van een ander was, geloven
Er zijn dagen dat ik het meen scherper te zien dan op andere dagen. Maar helaas is het vandaag zo’n dag niet. Vandaag is het een dag om eens vroeg naar bed toe te gaan. Ik ben weer even uit geluld.
zondag 8 januari 2012
Mijn plekje
Het is nog volop winter, maar als er zo’n Buitenkunstfolder naar me toe wordt gestuurd en ik zie door het zolderraam het zonnetje schijnen in de blauwe lucht, krijg ik de kriebels. Eigenlijk zou dit los moeten staan van het weer, want in de ruim vijfentwintig jaar dat ik ‘s zomers naar Drenthe ga heb ik menig buitje over mij heen gehad. Soms ben ik er zelfs letterlijk weg gespoeld. Dan zat ik weer eens in mijn tentje te kleumen of aan de vuurplek met een paraplu. Maar nooit heb ik mezelf zielig gevonden, al voelde ik mij soms wel eenzaam. Een gevoel dat ik makkelijk toe kon laten omdat ik wist dat dit kwam door een verlangen wat niet werd vervuld en daarom hoorde bij de melancholie van het moment. Zodra de zon weer begon te schijnen of ik hoorde iemand muziek maken kon dat gevoel zomaar omslaan in blijdschap.
Zon of regen, hagel of sneeuw, ik zal echter nog even geduld moeten hebben. Al laat ik mijn hart zo af en toe wel vooruit reizen want Buitenkunst is door de jaren heen een klein stukje van mezelf geworden. Mijn koffer vol verhalen is gevuld met goede herinneringen. Sommige zijn nog springlevend, anderen liggen onder een laagje stof te wachten tot ze wakker worden gemaakt en soms komen enkele totaal onverwachts weer tot leven. Met dank aan M. Ik voel me hierdoor een begenadigd mens. Voor de mystici onder ons: ik heb de genade reeds menig maal ondervonden. Zeker op Buitenkunst, omdat hier de energielijnen lijken te kruisen waar levensverhalen en levenslijnen uit lijken te bestaan. Cadeautjes van de kosmos laten we maar zeggen.
Ode aan mijn plekje in Drenthe.
Er is menig plek waar ik mij thuis voel
Waar ik meer lijk te leven, meer lijk te bestaan
Eén zo’n baarmoeder ligt verstopt in de bossen
Zo’n 225 kilometer hier vandaan
Ver van de luidruchtige autoweg
Verscholen tussen hoge bomen
Onttrokken aan nieuwsgierige blikken
Een plek waar ik graag klaar mag komen.
Klaar met mijn dagelijkse besognes
De sores die in het nieuws aan ons wordt verteld
Klaar met het steeds opnieuw moeten voldoen
Aan de eisen die er aan mij vaak worden gesteld
Enkele dagen weer even kind zijn
spelen vanaf het eerste licht in de morgen
Zorgeloos met een kater de dag begroeten
Diep in mij de volwassene weg geborgen
Heerlijk is het om weer los te komen
Je verloren zelf opnieuw te herontdekken
Doelloos en licht in het hoofd rond te dwalen
Geraakt te worden door betoverende plekken
Dromen worden werkelijkheid
De werkelijkheid wordt dromen
De scheidslijn tussen wat mogelijk en onmogelijk is
Wordt hier steeds weer weggenomen
Aan het eind van de dag is er vuur
De vlammen flakkeren op elk gezicht
Sporen door het leven achter gelaten verzachten zich
In tientallen ogen twinkelt het licht
In het donker zitten we weemoedig in het vuur te staren
We zingen mee met de liedjes en er wordt gemusiceerd
Weer proef ik de lippen die mij zachtjes raakten
En zie hoe er wordt geflirt, geknuffeld en gemasseerd
En veel gezopen, zwaar geouwehoerd
De clan lijkt neergestreken en komt tot rust
Na een lange dag vol creatieve bezigheden
Zijn sommigen volledig uitgeblust
Maar onder de sterren komt alles opnieuw tot leven
Het zingen verstomt, de stemmen fluisteren zacht
Oh, hoe intens is mijn verlangen
Naar weer zo’n toverachtige Buitenkunstnacht.
Natuurlijk krijgen we de komende weken nog wel een sneeuwbui en zal het stevig gaan vriezen. Laat de weersvoorspellingen maar aan mij over. Ik heb er net zoveel verstand van als Piet Paulusma. Maar nu de dagen langer worden voel ik mijn energie weer terug komen. Ook 2012 wordt weer een heel goed jaar.
Zon of regen, hagel of sneeuw, ik zal echter nog even geduld moeten hebben. Al laat ik mijn hart zo af en toe wel vooruit reizen want Buitenkunst is door de jaren heen een klein stukje van mezelf geworden. Mijn koffer vol verhalen is gevuld met goede herinneringen. Sommige zijn nog springlevend, anderen liggen onder een laagje stof te wachten tot ze wakker worden gemaakt en soms komen enkele totaal onverwachts weer tot leven. Met dank aan M. Ik voel me hierdoor een begenadigd mens. Voor de mystici onder ons: ik heb de genade reeds menig maal ondervonden. Zeker op Buitenkunst, omdat hier de energielijnen lijken te kruisen waar levensverhalen en levenslijnen uit lijken te bestaan. Cadeautjes van de kosmos laten we maar zeggen.
Ode aan mijn plekje in Drenthe.
Er is menig plek waar ik mij thuis voel
Waar ik meer lijk te leven, meer lijk te bestaan
Eén zo’n baarmoeder ligt verstopt in de bossen
Zo’n 225 kilometer hier vandaan
Ver van de luidruchtige autoweg
Verscholen tussen hoge bomen
Onttrokken aan nieuwsgierige blikken
Een plek waar ik graag klaar mag komen.
Klaar met mijn dagelijkse besognes
De sores die in het nieuws aan ons wordt verteld
Klaar met het steeds opnieuw moeten voldoen
Aan de eisen die er aan mij vaak worden gesteld
Enkele dagen weer even kind zijn
spelen vanaf het eerste licht in de morgen
Zorgeloos met een kater de dag begroeten
Diep in mij de volwassene weg geborgen
Heerlijk is het om weer los te komen
Je verloren zelf opnieuw te herontdekken
Doelloos en licht in het hoofd rond te dwalen
Geraakt te worden door betoverende plekken
Dromen worden werkelijkheid
De werkelijkheid wordt dromen
De scheidslijn tussen wat mogelijk en onmogelijk is
Wordt hier steeds weer weggenomen
Aan het eind van de dag is er vuur
De vlammen flakkeren op elk gezicht
Sporen door het leven achter gelaten verzachten zich
In tientallen ogen twinkelt het licht
In het donker zitten we weemoedig in het vuur te staren
We zingen mee met de liedjes en er wordt gemusiceerd
Weer proef ik de lippen die mij zachtjes raakten
En zie hoe er wordt geflirt, geknuffeld en gemasseerd
En veel gezopen, zwaar geouwehoerd
De clan lijkt neergestreken en komt tot rust
Na een lange dag vol creatieve bezigheden
Zijn sommigen volledig uitgeblust
Maar onder de sterren komt alles opnieuw tot leven
Het zingen verstomt, de stemmen fluisteren zacht
Oh, hoe intens is mijn verlangen
Naar weer zo’n toverachtige Buitenkunstnacht.
Natuurlijk krijgen we de komende weken nog wel een sneeuwbui en zal het stevig gaan vriezen. Laat de weersvoorspellingen maar aan mij over. Ik heb er net zoveel verstand van als Piet Paulusma. Maar nu de dagen langer worden voel ik mijn energie weer terug komen. Ook 2012 wordt weer een heel goed jaar.
vrijdag 6 januari 2012
Is de PVV een fascistische partij?
Ik heb geen behoefte om het antwoord op deze vraag ver voor me uit te schuiven. Wat ik zelf al heel lang vermoedde, maar waarvoor ik de motivatie en ook de tijd niet vond om dit te onderbouwen (Als je echt gemotiveerd bent doet tijd er veel minder toe dan dat je maar zo zo, dus niet voldoende, gemotiveerd bent.) is door het onderzoek van een student aan de Universiteit van Tilburg, die een 10 kreeg voor zijn bachelor thesis, aangetoond: de PVV is een fascistische partij.
Voor wie het vergeten was zijn hier de namen van enkele ”Illustere” fascistische leiders uit de 20e eeuw: Mussolini, Franco en Hitler.
Al kunnen fascistische groeperingen onderling van elkaar verschillen, toch heeft het fascisme een aantal basiskenmerken die het onderscheidt van andere politieke stromingen. Deze zijn:
1. Het fascisme is de tegenstander van zowel de traditioneel linkse als rechtse politieke partijen.
2. Het fascisme minacht contemporaine conservatieve instellingen.
3. Het fascisme vereert machtsvertoon en het gebruik van geweld, in zoverre dat is gericht op de omverwerping van de bestaande maatschappelijke orde.
4. Het fascisme kent een autoritaire structuur met aan het hoofd daarvan een leider aan wie charismatische eigenschappen worden toegeschreven.
5. Het fascisme streeft naar de instelling van een politieke dictatuur.
6. Het fascisme streeft naar de volledige controle over het maatschappelijk leven en de sociale en culturele organisaties.
7. Het fascisme is extreem nationalistisch.
8. Het fascisme pleit voor een continue strijd om de eigen natie te kunnen doen overleven te midden van andere staten.
9. Het fascisme berust in hoofdzaak op de maatschappelijke middenklasse.
10. Het fascisme streeft naar sociale eenheid en de opheffing van alle bestaande klassen- en belangentegenstellingen.
Dat het fascisme in Europa weer een dominerende rol in de komende jaren gaat spelen acht ik zeker niet uitgesloten. De val van de euro zal een sterke impuls zijn voor het versterken van fascistische tendensen. Of dit uiteindelijk leidt tot de wat mij betreft zeer ongewenste situatie dat onze samenleving afglijdt van een democratie naar een fascistische staat lijkt ver gezocht, maar er zijn in de geschiedenis wel gekkere dingen gebeurd.
Veel mensen lopen weg met Wilders. Want wat is deze man standvastig en recht door zee. Zo lijkt het tenminste. Er zijn er genoeg die oprecht menen dat hij de blonde Messias is die hen kan bevrijden van hun angsten en ergernissen. Dat sommigen van hen nu in hem teleurgesteld zijn komt eerder omdat hij zijn beloftes niet na komt dan dat zij van ideologie zijn veranderd. Dus al zou Wilder het veld ruimen voor een andere fascist, dan heeft de PVV nog steeds een forse achterban. Een achterban met helaas weinig historisch besef, maar die hier ook geen behoefte aan heeft.
De roep om een sterke man die alles wel eventjes zal oplossen neemt toe naarmate er meer mensen ontevreden en bang zijn. De geschiedenis heeft laten zien dat het fascisme echter geen oplossingen biedt. Integendeel zelfs. Miljoenen doden en een veelvoud aan kapotte levens zijn er wat mij betreft het bewijs van.
Helaas is het fascisme zeker niet de enige bedreiging van de individuele vrijheid. Elke groepering die beweert een eenvoudige oplossing te hebben voor al de problemen waar wij als samenleving mee te maken hebben vertoont fascistische trekjes. Eenvoudige oplossingen negeren altijd de belangen van anderen en daarmee de individuele vrijheid van anderen. Het doel heiligt nu eenmaal niet alle middelen. Al denkt niet iedereen hier zo over.
Wil je meer weten over het fascisme en kijken of er in jezelf misschien ook een fascistje verborgen zit, lees dan dit interessante verslag over het fascisme op Wikipedia.
Voor wie het vergeten was zijn hier de namen van enkele ”Illustere” fascistische leiders uit de 20e eeuw: Mussolini, Franco en Hitler.
Al kunnen fascistische groeperingen onderling van elkaar verschillen, toch heeft het fascisme een aantal basiskenmerken die het onderscheidt van andere politieke stromingen. Deze zijn:
1. Het fascisme is de tegenstander van zowel de traditioneel linkse als rechtse politieke partijen.
2. Het fascisme minacht contemporaine conservatieve instellingen.
3. Het fascisme vereert machtsvertoon en het gebruik van geweld, in zoverre dat is gericht op de omverwerping van de bestaande maatschappelijke orde.
4. Het fascisme kent een autoritaire structuur met aan het hoofd daarvan een leider aan wie charismatische eigenschappen worden toegeschreven.
5. Het fascisme streeft naar de instelling van een politieke dictatuur.
6. Het fascisme streeft naar de volledige controle over het maatschappelijk leven en de sociale en culturele organisaties.
7. Het fascisme is extreem nationalistisch.
8. Het fascisme pleit voor een continue strijd om de eigen natie te kunnen doen overleven te midden van andere staten.
9. Het fascisme berust in hoofdzaak op de maatschappelijke middenklasse.
10. Het fascisme streeft naar sociale eenheid en de opheffing van alle bestaande klassen- en belangentegenstellingen.
Dat het fascisme in Europa weer een dominerende rol in de komende jaren gaat spelen acht ik zeker niet uitgesloten. De val van de euro zal een sterke impuls zijn voor het versterken van fascistische tendensen. Of dit uiteindelijk leidt tot de wat mij betreft zeer ongewenste situatie dat onze samenleving afglijdt van een democratie naar een fascistische staat lijkt ver gezocht, maar er zijn in de geschiedenis wel gekkere dingen gebeurd.
Veel mensen lopen weg met Wilders. Want wat is deze man standvastig en recht door zee. Zo lijkt het tenminste. Er zijn er genoeg die oprecht menen dat hij de blonde Messias is die hen kan bevrijden van hun angsten en ergernissen. Dat sommigen van hen nu in hem teleurgesteld zijn komt eerder omdat hij zijn beloftes niet na komt dan dat zij van ideologie zijn veranderd. Dus al zou Wilder het veld ruimen voor een andere fascist, dan heeft de PVV nog steeds een forse achterban. Een achterban met helaas weinig historisch besef, maar die hier ook geen behoefte aan heeft.
De roep om een sterke man die alles wel eventjes zal oplossen neemt toe naarmate er meer mensen ontevreden en bang zijn. De geschiedenis heeft laten zien dat het fascisme echter geen oplossingen biedt. Integendeel zelfs. Miljoenen doden en een veelvoud aan kapotte levens zijn er wat mij betreft het bewijs van.
Helaas is het fascisme zeker niet de enige bedreiging van de individuele vrijheid. Elke groepering die beweert een eenvoudige oplossing te hebben voor al de problemen waar wij als samenleving mee te maken hebben vertoont fascistische trekjes. Eenvoudige oplossingen negeren altijd de belangen van anderen en daarmee de individuele vrijheid van anderen. Het doel heiligt nu eenmaal niet alle middelen. Al denkt niet iedereen hier zo over.
Wil je meer weten over het fascisme en kijken of er in jezelf misschien ook een fascistje verborgen zit, lees dan dit interessante verslag over het fascisme op Wikipedia.
donderdag 5 januari 2012
Zomaar een dagje in de kerstvakantie.
Stormachtig dagje vandaag. Niet dan? Helaas kon ik niet naar het strand toe gaan. Er was een grote boom over de tramrails gevallen (foto 1) en daarbij was de bovenleiding vernield.
foto 1
Ik had natuurlijk de bus kunnen pakken. De halte is maar zo’n tien minuten van mijn huis.
Omdat ik bang was dat er ook problemen zouden zijn met het spoor besloot ik maar om een wandeling in de omgeving te maken.
Dicht bij huis zag ik een paar ringbandparkieten in een boom. Die komen in grote getale bij ons in de buurt voor. En tussen hen in zag ik een nog vreemdere vogel (foto 2)
foto 2
Het diertje zag er verfomfaaid uit door de storm en keek beteuterd uit zijn kleine kraaloogjes. Het lukte me niet om er een duidelijkere foto van te maken en ik besloot ter plekke dat het tijd werd om mezelf eens aan het eind van de maand een echt goeie camera cadeau te doen.
Mocht iemand weten wat de naam is van de vogel (Pietje? Jantje? Gijsje misschien?) wees dan zo vriendelijk om dit aan mij door te geven. Zachtjes hoorde ik hem “Kroet, kroet, kroet” roepen. Mogelijk is het daarom de beroemde poelifinario.
Er stond een straffe wind toen ik via de Broekkade langs de Poldervaart in de richting van de Schie liep. Even bekroop mij een gevoel van nostalgie toen ik deze door en door verroeste vuilnisbak zo zielig tegen de knoestige knotwilg aan de waterkant zag staan (foto 3).
Foto 3
Vroeger had bijna iedereen zo’n bak. Die werd dan een paar keer ’s morgensvroeg langs de straat kant gezet en geleegd door de vuilnismannen die dan met zo’n grote vuilniswagen de straat kwamen binnen rijden.
Gelukkig voor hen gaat alles nu in plastic zakken of containers en zijn die grijze bakken uit het straatbeeld verdwenen. Ik heb er zelf nog eentje in de tuin staan waar ik zo af en toe een paar wietplantjes in laat groeien, al heb ik dat nu al ook twee jaar niet gedaan.
Een eind verderop viel het mij op dat er kleine hoopjes houtsnippers op de vuilnisbelt, die er onder het groen verborgen gaat, waren gestort (foto 4).
Foto 4
Zou dit betekenen dat we er binnenkort weer een nieuw recreatiegebied bij hebben? Deze monumenten van ontbinding en verval kun je door het hele land vinden. Mooie groene heuvels in het landschap, die omgetoverd zijn in golfbanen of parken, die de smerigheid die er onder verborgen gaat aan het oog onttrekken. Degenen die dit hebben bedacht moeten zeer vernuftige mensen geweest zijn.
In de poldervaart zwom een stelletje kuifeenden. En omdat het mij wederom niet lukte om hier een fatsoenlijke foto van te maken (foto 5) versterkte dit mijn besluit om er een camera bij te nemen.
foto 5
Die ik heb is voor veel situaties goed genoeg, maar ik ben tenslotte ook maar een eenvoudige hebberige consument en wil altijd meer en beter. Zeker in deze tijden van crisis moet het geld rollen. Ik neem daarom mijn verantwoordelijkheid.
Ik was inmiddels al een klein uurtje onderweg en besloot om via het meertje en het bos terug te lopen naar huis. Men heeft gezorgd voor veel afwisseling in het cultuurlandschap ten noorden van Schiedam en als je net als ik van wandelen houdt valt er veel te zien.
Zoals bijvoorbeeld deze slijmerige zwammen (foto 6).
Foto 6
Of wat dacht je van deze eeuwenoude boerderij (foto 7).
Foto 7
Moe en hongerig kwam ik na zo’n twee uur wandelen weer thuis.
Ik ben graag buiten. Morgen waait het nog steeds en misschien ga ik dan wel even naar het strand.
Volgende week begint de school weer. Al mijn schoolwerk heb ik tot nu toe onaangeroerd gelaten in de wetenschap dat het geduldig op me zal blijven wachten.
Ik zal mijn leerlingen heus niet teleurstellen en neem me voor om straks een paar pittige toetsen voor ze te maken. Vinden ze vast leuk.
Ik had natuurlijk de bus kunnen pakken. De halte is maar zo’n tien minuten van mijn huis.
Omdat ik bang was dat er ook problemen zouden zijn met het spoor besloot ik maar om een wandeling in de omgeving te maken.
Dicht bij huis zag ik een paar ringbandparkieten in een boom. Die komen in grote getale bij ons in de buurt voor. En tussen hen in zag ik een nog vreemdere vogel (foto 2)
Het diertje zag er verfomfaaid uit door de storm en keek beteuterd uit zijn kleine kraaloogjes. Het lukte me niet om er een duidelijkere foto van te maken en ik besloot ter plekke dat het tijd werd om mezelf eens aan het eind van de maand een echt goeie camera cadeau te doen.
Mocht iemand weten wat de naam is van de vogel (Pietje? Jantje? Gijsje misschien?) wees dan zo vriendelijk om dit aan mij door te geven. Zachtjes hoorde ik hem “Kroet, kroet, kroet” roepen. Mogelijk is het daarom de beroemde poelifinario.
Er stond een straffe wind toen ik via de Broekkade langs de Poldervaart in de richting van de Schie liep. Even bekroop mij een gevoel van nostalgie toen ik deze door en door verroeste vuilnisbak zo zielig tegen de knoestige knotwilg aan de waterkant zag staan (foto 3).
Vroeger had bijna iedereen zo’n bak. Die werd dan een paar keer ’s morgensvroeg langs de straat kant gezet en geleegd door de vuilnismannen die dan met zo’n grote vuilniswagen de straat kwamen binnen rijden.
Gelukkig voor hen gaat alles nu in plastic zakken of containers en zijn die grijze bakken uit het straatbeeld verdwenen. Ik heb er zelf nog eentje in de tuin staan waar ik zo af en toe een paar wietplantjes in laat groeien, al heb ik dat nu al ook twee jaar niet gedaan.
Een eind verderop viel het mij op dat er kleine hoopjes houtsnippers op de vuilnisbelt, die er onder het groen verborgen gaat, waren gestort (foto 4).
Zou dit betekenen dat we er binnenkort weer een nieuw recreatiegebied bij hebben? Deze monumenten van ontbinding en verval kun je door het hele land vinden. Mooie groene heuvels in het landschap, die omgetoverd zijn in golfbanen of parken, die de smerigheid die er onder verborgen gaat aan het oog onttrekken. Degenen die dit hebben bedacht moeten zeer vernuftige mensen geweest zijn.
In de poldervaart zwom een stelletje kuifeenden. En omdat het mij wederom niet lukte om hier een fatsoenlijke foto van te maken (foto 5) versterkte dit mijn besluit om er een camera bij te nemen.
Die ik heb is voor veel situaties goed genoeg, maar ik ben tenslotte ook maar een eenvoudige hebberige consument en wil altijd meer en beter. Zeker in deze tijden van crisis moet het geld rollen. Ik neem daarom mijn verantwoordelijkheid.
Ik was inmiddels al een klein uurtje onderweg en besloot om via het meertje en het bos terug te lopen naar huis. Men heeft gezorgd voor veel afwisseling in het cultuurlandschap ten noorden van Schiedam en als je net als ik van wandelen houdt valt er veel te zien.
Zoals bijvoorbeeld deze slijmerige zwammen (foto 6).
Of wat dacht je van deze eeuwenoude boerderij (foto 7).
Moe en hongerig kwam ik na zo’n twee uur wandelen weer thuis.
Ik ben graag buiten. Morgen waait het nog steeds en misschien ga ik dan wel even naar het strand.
Volgende week begint de school weer. Al mijn schoolwerk heb ik tot nu toe onaangeroerd gelaten in de wetenschap dat het geduldig op me zal blijven wachten.
Ik zal mijn leerlingen heus niet teleurstellen en neem me voor om straks een paar pittige toetsen voor ze te maken. Vinden ze vast leuk.
Abonneren op:
Reacties (Atom)