Ik ben een saai mens.

Ik ben een mens van gewoonten; een heel saai mens. Ruim 35 jaar woon ik samen met dezelfde vrouw, bijna 18 jaar zit ik bij dezelfde werkgever, zo’n 20 jaar woon ik in dezelfde woning en al meer dan 25 jaar ga ik elk jaar naar een plek in Drenthe om er samen met anderen overdag liedjes te zingen, te schilderen, te schrijven, toneel te spelen of te dansen. En om er, als het zo uitkomt,’s nachts de beest uit te hangen.
Nee, dat zeg ik niet goed. Zo ontstaan er misverstanden. Ik ga elk jaar naar een plek in Drenthe om het onbekommerde kind in mij zoveel mogelijk de ruimte te geven zichzelf te zijn. Na een jaar ogenschijnlijk braaf te hebben voldaan aan alle verwachtingen en gehoorzaam in de pas te hebben gelopen mag het kind in mij weer spelen.
Zoals bekend vinden veel kinderen het onderscheid tussen goed en slecht minder belangrijk en verzetten ze zich gemakkelijk tegen geboden en verboden. Al na enkele nachten drinken, blowen en ouwehoeren aan een groot kampvuur geldt dit ook voor mij, werken het ventraal tegmentaal gebied en nucleus accumbens in mijn hersenen op volle toeren en stroomt de dopamine vrijelijk door mijn aderen. Om maar wat te noemen.
In ieder geval heb ik het dan meestal geweldig naar mijn zin. Dat ik bij thuiskomst geen kater heb en het acclimatiseren mij makkelijk af gaat is misschien wel een teken dat de malloot in Drenthe en de malloot in het dagelijkse leven goede vrienden van elkaar zijn. Eerder schreef ik al mezelf te zien als een blijmoedige gek, dus zo vreemd is dit niet.
Ook dit jaar zat ik weer drie weken in de bossen. Samen met honderden anderen, van kleuter tot grijsaard, werden we in allerlei workshops gecoached bij het naar buiten brengen van de kunstenaar in ons zelf.
Zoiets gaat gemakkelijker als er sprake is van enige dissociatie: een geestesgesteldheid waarin bepaalde gedachten, emoties, waarnemingen of herinneringen buiten het bewustzijn worden geplaatst, tijdelijk niet 'oproepbaar' zijn of minder samenhang vertonen (zie Wikipedia).
Een bewustzijnstoestand die te vergelijken is met hypnose en trance.
De bereidwilligheid om zich te laten gaan en mee te werken om zo’n toestand van dissociatie op te wekken was sterk aanwezig. Men moest los zien te komen van zijn alledaagse denken over wat gek en wat normaal is.
Een buitenstaander zou tijdens het bijwonen van zo’n workshop eenvoudig tot de conclusie kunnen komen dat hier een paar ongevaarlijk geestelijk gestoorden bijeen waren gekomen om eens lekker uit hun bol te gaan. Soms was het gekrijs en gegil inderdaad niet van de lucht. Liep men op handen en voeten door de ruimte, klom men over tafels en stoelen heen of rolde men over de grond onder het uitstoten van knorrende geluiden, alsof men een varken was.
Maar alles had een functie en de begeleiders zeiden dat het goed was. Maar dat zei God ook nadat hij de mens geschapen had en oh, oh, wat heeft Hij zich vergist.
In ieder geval mag ik hier zelf graag aan meedoen. Met zulke enthousiaste deskundige begeleiders en zoveel lieve mensen om je heen ontstaat al snel een sfeer van veiligheid en vertrouwen.
Wil je me geloven dat ik een geweldige tijd heb gehad? Dat ik weer geïnspireerd ben om veel te gaan schrijven, zingen en gitaar te spelen? En dat mijn hart gebroken is en mijn ballen nog gloeien van de vele momenten dat ik verliefd geworden ben? Saai, toch?