Mooie luchten

Vanuit mijn zolderraam zie ik woeste wolkenpartijen naar het oosten wegtrekken. Het is een prachtig en indrukwekkend gezicht.
Vandaag heeft het in Schiedam weer vele uren geregend. Voorlopig lijkt het er niet op dat het beter wordt. Ik hou van dit weer. Zolang het niet onafgebroken regent en ik nog tijd kan vinden om een half uurtje met ontblote bast in het zonnetje te zitten, met een ijskoude mojito binnen handbereik, is het prima. Natuurlijk is het vervelend dat de wind af en toe het water uit de goot opwaait, zodat er dan koude druppels op mijn mooie jongenslijf vallen. Maar als ik de tuinstoel een stukje verschuif heb ik hier verder geen last van.
Tussen de buien door heb ik vanmorgen na lange tijd weer eens zo’n tien kilometer gerend. Natuurlijk was ik al binnen een kwartier zeiknat. Ik werd gegrepen door een klein staartje van een regenbui, waarbij enorme druppels als tentharingen de grond in sloegen. En nergens een plek waar ik schuilen kon. Maar het lopen ging goed, al loop ik nu wel weer een beetje mank.
Na het rennen even de stoomcabine in om het laatste zweet er grondig uit te zweten. Aansluitend koud gedoucht en, nadat ik mezelf verder verzorgd had, een half uurtje gemediteerd. Pas daarna ben ik aan mijn ontbijt begonnen. Het was toen inmiddels twaalf uur geweest.
Dit zondagsritueel bevalt me uitstekend. Er zijn mensen die ‘s zondags in een kringetje bij elkaar om een gesloten koekjestrommel zitten, wachtend op het volgend kopje koffie. Maar die tijd heb ik al vele jaren geleden achter me gelaten.
Hoe meer mensen je in dit soort situaties brengt, hoe groter is de kans dat ze kwaad beginnen te spreken over anderen of over hun slechte gezondheid beginnen te emmeren.
Toen mijn schoonmoeder lang geleden nog leefde en ik op visite was gebruikte ik mijn tijd meestal om de krant eens goed door te spitten. In het begin vond men dat vreemd, maar ik vermoed dat men mij sowieso al vreemd vond. Maar nooit werd mij verzocht om de krant weg te leggen en eens gezellig mee te beppen. En dat heb ik altijd gewaardeerd.
De eerste werkweek zit er op. Sommige van mijn collega’s zag ik al weer schuimbekkend en kwijlend door de gangen lopen omdat er, zoals altijd aan het begin van het schooljaar en daarna de rest van het jaar, weer veel zaken niet goed waren geregeld.
Anderen, zoals ik, stoorden zich er niet teveel aan. Mijn motto is: alles wat goed gaat is meegenomen en laten we ons vooral dáár op focussen. Help elkaar waar nodig en hou op met het gemopper. Allemaal negatieve energie. Mouwen opgestroopt en er tegen aan.
Maar ik kan makkelijk praten. Want ik heb mij kunnen opladen bij Buitenkunst, heb vorige week twee paar mooie schoenen gekocht en speel liedjes van Tom Waits op mijn gitaar, zij het vaak nog gebrekkig. En dan is het leven mooi, heb je minder last van de chaos en kan het je niet zo veel schelen dat je geen rooster hebt, dat het rooster dat je uiteindelijk krijgt niet klopt, dat er onduidelijkheid bestaat over van alles en nog wat en het op de achtste etage waar wij zitten, met een prachtig uitzicht over Rotterdam, bloedheet is en het zweet door de hoge vochtigheidsgraad van de lucht tappelings langs je rug loopt. Want die nieuwe schoenen lopen toch lekker. Heerlijk.