Oorlog?

Witgekrulde stapelwolken drijven voorbij in een verder strakblauwe lucht. Het lijkt wel lente. Met honderdveertig kilometer per uur razen we over de rails. De machinist doet zijn best mij te helpen om op tijd te komen.

Of het wat uit maakt. Van de vijfentwintig leerlingen verwacht ik er hooguit tien. Half negen is dan ook geen tijdstip om van hen te verlangen dat zij op school zijn. Zeker niet als zij les krijgen in statistiek. Begrijpelijk dat velen van hen zich dan nog eens omdraaien in hun bed.

Ik vang het woord “atoombom” naast me in het gangpad op en stop met lezen om te luisteren waar de jongeman met het scheef op zijn hoofd staande zwarte petje het over heeft.  Het blondje met de grote bruine ogen lijkt aan zijn lippen te hangen.

Alles wijst er op dat het deze keer verkeerd zal gaan. Die Kim is groot gebracht door een psychopaat en is er zelf ook een. Straks drukt hij vanuit zijn veilige bunker op de rode knop en ‘boem’, het startsein voor een 3^e wereldoorlog.

Zou je denken? Hij maakt toch geen schijn van kans tegen Amerika?

Dacht je dat de Russen en Chinezen alleen maar zouden toekijken als Amerika Noord Korea naar de prehistorie bombardeert? Want reken maar dat ze dat gaan doen. Die willen hiermee gelijk een signaal afgeven aan Iran. Dat snap je toch zeker wel?

Als jij het zegt… Je ziet haar denken “Wat ziet hij er leuk uit met dat petje op. Ik hou van hem als hij zich zo op windt. Ik raak er zelf ook een beetje opgewonden van.”

Ik geloof niet dat het deze keer bij een ver-van-mijn-bed-show zal blijven. We zullen het allemaal gaan merken.

Ze zegt niets, maar blijft hem dromerig aankijken. Als iemand mij zo aankeek  zou ik geen woord meer over mijn lippen kunnen krijgen, maar haar ridder lult gewoon door.

Die F 22 is het modernste vliegtuig ter wereld op dit moment. Onzichtbaar voor radar, enorme vuurkracht. Denk jij nu heus dat ze die voor niks naar Zuid Korea hebben gestuurd?

De F 22? Rare naam voor een vliegtuig. Bestaat er ook een F 21?

Jazeker. Die hebben de Israëli’s. Ook al zo’n killing machine.

Ga jij vanavond nog naar Dizzy? Ze verandert opeens van onderwerp. Blijkbaar heeft haar het gepraat over een mogelijke wereldoorlog lang genoeg geduurd. Er zijn belangrijkere dingen.

Een avondje swingen op relaxte jazz bijvoorbeeld.

Ik zie hoe hij verrast wordt door haar onverwachte nauwelijks verkapte uitnodiging en draai me weer om naar het raam. Die stapelwolken hebben iets dreigends, bedenk ik. Misschien had die knul gelijk. Misschien ook niet. Zou er oorlog komen? Was dat niet een beetje vergezocht?

Ik voel hoe de trein afremt. Als ik nog geen tien minuten later voor de klas sta ben ik aangenaam verrast dat er zo’n vijftien leerlingen zijn. Een jonge meid roept plagerig dat ze speciaal voor mij vanmorgen zo vroeg is opgestaan, waarop de klas in lachen uitbarst. Ik ook voor jou, is mijn reactie. En nu even allemaal even je monden dicht. Dan kan de les beginnen.