Kinderen.

Ik schik een beetje in als een jonge vrouw naast me en een ander tegenover mij gaat zitten.

Zo te zien werkende moeders, collega’s of vriendinnen van elkaar. Misschien wel beide. Ze hebben het over hun kinderen. 

Vrouwen lijken altijd graag te praten over hun kinderen. Ik weet niet hoe dat komt. Er zijn toch veel interessantere onderwerpen om over te praten? Maar misschien moet je vrouw zijn om dit te begrijpen.

Hoe doet Bart het nu op school? Uit de manier waarop ze het vraagt maak ik op dat die spichtige rooie naast me niet zozeer geïnteresseerd is in hoe Bart het op school doet, maar dat ze vooral wil vertellen hoe haar kind het op school doet.

Bart? Oh, het gaat wel goed. Hij kent nu het hele alfabet en kan eenvoudige woordjes lezen, reageert het muisje tegenover haar.

Peter leest nu zonder problemen een heel boek. Van de juf mag hij zelfs zo af en toe de andere kinderen voorlezen, zegt de rooie triomfantelijk. Ze heeft een schelle stem en riekt een beetje uit haar mond. Niet echt mijn type.

Bart houdt niet zo van lezen. Rekenen, dat vindt hij leuk. Daar is hij toch zo goed in. Hij begrijpt alles onmiddellijk wat hem wordt uitgelegd. Vorige week vroeg de juf nog aan me of ik het niet erg vond dat Bart de andere kinderen hielp met het maken van sommen. Ik zeg, natuurlijk vind ik dat niet erg. Dat is goed voor zijn zelfvertrouwen.

De twee jonge vrouwen waren duidelijk trots op de prestaties van hun kroost.

Met die kleine van Marian gaat het niet zo best heb ik gehoord. Hij wil alleen maar spelen, zegt de rooie.

Echt? En wat vindt Marian daar van?

Die had het er over dat ze met hem naar een psycholoog wil gaan. Ze maakt zich ernstige zorgen. Thuis zit hij alleen met z’n autootjes te spelen. Of z’n tablet. Hij is bijna altijd stil. Eerlijk gezegd kan hij nog nauwelijks praten. Hij brabbelt maar wat. Volkomen onverstaanbaar.

Nou, die van mij kletst me anders de oren van mijn hoofd, zegt het muisje.

En die van mij dan. Je zou Peter eens moeten horen. Als ik hem de hele dag om me heen zou hebben zou ik gek worden. Nou ja, bij wijze van spreken dan. Hij is ook wel gezellig. Maar druk, hè. Erg druk.

Bart is ook zo druk. Maar dat hoort bij de leeftijd. Volgende week is hij jarig. Je komt toch ook, hè?

Wordt hij al weer één? Jeetje, wat gaat dat snel.

Mijn trein remt af. Ik ben er. Ik zal nooit te weten komen wat deze nieuwe generatie bollebozen nog meer voor geweldige kwaliteiten heeft. 

Mijn kleinzoon Teim wordt twee in juni. Moet ik nu voor hem ook een e-reader kopen?