Project “Habemus papam”.

Meer dan een miljard mensen vieren een feestje. Helemaal uit hun bol gingen ze. En nog. Want er is een nieuwe paus. En niet zomaar een paus. Nee, een paus van buiten Europa. Een paus uit Argentinië. Argentinië, het land waar onze lieve prinses Maxima vandaan komt. Het land van de pampa’s, gaucho’s , militaire junta’s, goede voetballers en de tango.

Een intelligente en eenvoudige paus. Een man die zelf uit een gewoon arbeidersgezin komt, iemand die bekend staat om zijn soberheid en zijn strijd voor de rechten van de armen.

Hij laat zichzelf Franciscus noemen. Sympathiek vind ik dat. Als het tenminste slaat op de heilige  Franciscus van Assisi, de stichter van de kloosterorde der minderbroeders.

Hij ziet er een beetje uit als de directeur van een middelbare school. Een ernstig kijkende man die autoriteit uitstraalt.  In Argentinië noemen ze hem “de man die nooit lacht”.

Maar misschien kijkt hij wel ernstig omdat hij als tiener last had van ademhalingsproblemen en het sindsdien moet doen met slechts één long. Van zoiets word je niet vrolijk. Maar dat word je ook niet als je honderden malen de biecht hebt afgenomen en weet hoe de mens echt in elkaar steekt.

Ik vermoed dat we de komende tijd wel vaker zullen horen hoe eenvoudig de nieuwe plaatsvervanger van God op aarde is. Zoiets scoort goed onder de mensen.

Een beetje PR kan de katholieke kerk wel gebruiken. Wie kan er immers tegen zijn dat er voor de armen wordt opgekomen? Wie kan er tegen eenvoud zijn in een wereld waar de mens nog steeds tevergeefs op zoek is naar de grenzen van zijn hebzucht en kortzichtigheid?

Franciscus schijnt ook een criticus van het kapitalisme en neoliberalisme te zijn. Doet het ook goed onder de massa’s die door deze ideologieën tot de bedelstaf zijn veroordeeld.

De man wordt mij steeds sympathieker. Straks bekeer ik mij ook nog tot het katholicisme…

Gelukkig verloochent ook deze paus de uitgangspunten van het instituut niet waar hij het opperhoofd van is. Zo is hij een fel tegenstander van abortus en homoseksualiteit. En wordt hem verweten dat hij ten tijde van de militaire junta van Jorge Videla betrokken zou zijn geweest bij de verdwijning van twee linkse tegenstanders, toen de bisschoppen deze junta gedoogden.

Maar, zo las ik op internet, je bekritiseert de bruidegom ook niet tijdens het huwelijk. In ieder geval niet openlijk, voeg ik hier aan toe.

Mijn moeder was katholiek. Zover ik weet heeft zij een tijd bij de nonnetjes gezeten. Niet als non, maar zij schijnen haar te hebben verzorgd.  Na de schandalen die nu naar buiten komen over hoe de nonnen en priesters meenden dat hun religieuze opvattingen bij degenen die hen ter verzorging en bescherming waren toevertrouwd er ingeramd moesten worden, rectaal, vaginaal of oraal (kruis aan naar keuze), ben ik er ook niet zo zeker van dat zij die periode ongeschonden is doorgekomen.

Het Jezuskruis dat zij tegen de muur van haar slaapkamertje had hangt nu bij mij aan de muur. Ik ben vernoemd naar twee apostelen: Johannes en Jacobus. Dus ik ben ook niet geheel vrij van vreemde smetten. Maar ik kan hier niets aan doen.

In ieder geval ben ik niet katholiek. Ik ben geen christen. Goddank. Ik ben een eenvoudige atheïst, die zich blijft verbazen over de malle capriolen en fratsen die gelovigen uithalen. Gelovigen van alle gezindten. 

Een oude, ernstig kijkende man wordt gekozen tot hoofd van een grote geloofsgemeenschap en miljoenen gaan helemaal los. Dansen, zingen, tranen die stromen van vreugde, geëmotioneerde dankbetuigingen aan het Niets. Gelukkig heeft dit ‘project’ voor zover mij bekend niet geleid tot ongeregeldheden. Maar mijn zorgen over de volledige krankzinnigheid van de mensheid heeft het niet weggenomen.