Wreedheid.

Saint Valery en Caux, Seine Maritime. Eind van de ochtend en kleine vissersbootjes brengen hun vangst aan wal, om deze hierna gelijk aan het publiek te verkopen. Verser kan eigenlijk niet.

Ik kijk van de kade naar beneden in zo’n bootje, waar een visser zijn netten aan het schoon maken is.

Je schrikt dan toch wel even als je hem met een grote hamer een nog levende krab tot splinters ziet slaan.   Of een ander krabbetje z’n poten af draait, zodat hij hem makkelijker uit het net kan verwijderen. Bijvangst noemen ze dat. Ongewenst en het duurt allemaal veel te lang om ze levend te verwijderen. Dat vertellen ze er niet bij als je een visje koopt.

Maar ik moet niet doen alsof ik van niets weet.  Niet weet dat voor het verkrijgen van vlees, vis en gevogelte constant een enorme hoeveelheid bloed onze rivieren in stroomt. Miljoenen en miljoenen liters. Ook van dieren die nooit op ons bord verschijnen, maar die geen of weinig marktwaarde hebben of alleen maar lastig zijn.

Toen ik ooit op een kippenfarm werkte sloegen we de zieke kippen dood tegen een paal of de muur. De eerste keer deed ik dit te langzaam en pas de vierde of vijfde keer was het beest dood. Hierna sloeg ik een volgende kip te hard tegen de paal en vloog zijn kop er af, over de verschrikt kijkende andere kippen heen.

Maar nog steeds eet ik met veel genoegen mijn visje of kippenboutje. Mits ze maar goed klaar gemaakt zijn.

Als klein kind stond ik soms tot aan de rand van mijn kinderlaarsjes in het bloed van de varkens en koeien die door mijn oom werden geslacht.  Nou, die beesten wisten heus wel wat hun te wachten stond als de klep van de veewagen werd neer gelaten.

Beesten hebben gevoelens en mogelijk intenser dan mensen, omdat zij geen taal hebben om te communiceren.  Zo zit er nu ergens in mijn werkkamer dicht bij mij een muisje te knagen, dat stopt met knagen als ik op sta. Instinct, zul je zeggen. M’n hoela. Wat is dit dan dat instinct? Gewoon een verzamelnaam voor gedragingen van dieren waar de wetenschap geen verklaring voor heeft.

Men wauwelt elkaar maar na. Nee, dit muisje reageert zo omdat mijn opstaan gevaar kan betekenen en daarom is het bang. Gevoelens dus. Gewoon het eindproduct van hormonale secretie en interpretatie. En die angst is terecht, want morgen ga ik valletjes neer zetten.

In de wereld, nee in het hele universum voert alles en iedereen een niet aflatende strijd om te overleven. Of dit bewust of onbewust gebeurt doet er niet toe. De dood is overal. En ongetwijfeld geldt dit ook voor het leven. Dat er mensen leven die wel geloven in een God, maar zich niet kunnen voorstellen dat het oneindige heelal barstens vol leven zit laat zien dat we nog een lange weg te gaan hebben. Evolutionair gezien hebben we waarschijnlijk net leren kruipen. De mens is een wezen dat op weg is. Als individu en als soort. Wel tof dat ik daar deel van uit mag maken.

Ja, zo’n vakantie bied je de ruimte om weer eens rustig na te denken. De uitkomst van dat denken hoef je niet altijd vrolijk te maken. Ook al zijn de consequenties die ik er uit trek misschien niet altijd even leuk, ik besef donders goed dat deze consequenties de reflecties zijn van mijn eigen mind.

Ongenuanceerd, stellig, hard en onverbloemd. Maar wat is daar mis mee?

Het proberen te verwoorden van de gedachten en bijbehorende beelden is altijd weer een hele uitdaging.  Die weg, de weg waarop je aan alles twijfelt en gebiologeerd kennis neemt van de verschrikkingen waarmee wij ook omgeven zijn, die weg is ook een weg die je als mens moet gaan. Immers, wordt er niet gezegd “Onderzoek alles, maar behoud het goede.”?

En om nu een lullig stukje te schrijven over alle leuke vissersplaatsjes die we hebben bezocht aan de Franse kust, als een soort toeristische handwijzer, dat doen anderen maar.

Ik heb veel mooie dingen gezien, maar werd pas echt gegrepen door de ogenschijnlijke zinloosheid van het vermoorden, nee, vernietigen van deze kleine zeedieren. Gelukkig zijn er ook nog veel leuke dingen om mijn mind op te focussen. Bijvoorbeeld de drie weken Buitenkunst die vanaf zaterdag op mij wachten.