Kleine huislijke ongelukjes doen zich overall voor en
daartoe reken ik ook die keer vorige week dat Paula door het bed heen zakte. Het
was de tweede keer in nog geen week tijd en aan het gewicht van Paula lag het
niet. Het bed was gewoon aan vervanging toe. Waarschijnlijk al enkele jaren
geleden.
Vandaag hebben we een nieuw bed gekocht. Mijn armen zitten
vol beurse plekken van het sjouwen.
Maandag heb ik pas tijd om het in elkaar te zetten en
vannacht slapen we weer op ons matrasje op de grond. Niet zo erg, want als we
straks op vakantie gaan is het niet anders. Kunnen we er vast aan wennen.
Ik schreef al dat het volle dagen waren en vandaag was geen
uitzondering. Morgen weer de hele dag op pad en ’s avonds opnieuw een barbecue.
Ik geef toe dat het wat blasé en ondankbaar klinkt, maar het is niet anders. Het was maar
goed dat we nog maar drie kwartier hadden vanavond voordat de film begon en we
daarom noodgedwongen moesten volstaan met een kom soep en wat brood met
kruidenboter of anders had ik weer tegen zo’n vol bord staan aan te hikken.
Teveel mensen, teveel activiteiten, teveel eten, van alles teveel.
Straks weer teveel kilometers rijden. Bordeaux ligt immers
ook niet om de hoek. Gelukkig hebben we een uiterst chique wagen voor teveel
geld gehuurd en dan is het rijden niet zo vermoeiend.
Er zijn genoeg mensen die nooit wat mee maken. Die mogelijk
te weinig hebben van alles.
Dat lijkt me ook niks. Twee keer niks eerlijk gezegd.
Nee, je kunt het geluk van mensen niet afmeten aan wat ze
wel of niet hebben. Maar als ik voor mezelf spreek zou ik het niet erg vinden
als ik een dagje kon wegkruipen in een hoekie met een boekie. En een paar natte
kletsen binnen handbereik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten