Bijna vakantie

Het onweert. Eindelijk onweert het. Net als gisteren loopt het zweet tappelings langs mijn rug. Alleen lag ik toen in bed, terwijl ik er nu nog naar toe moet gaan.

De barbecue met het team en het afscheid van twee collega’s was alleszins geslaagd. Onder begeleiding van Reinier (trekzak), Erwin (gitaar) en mijn persoontje (gitaar) werden er uit volle borst smartlappen gezongen. De sfeer was geanimeerd. En we hadden het geluk dat het beloofde onweer op zich liet wachten. Pas om tien uur vielen er een paar regendruppels, maar toen was de barbecue al voorbij. Complimenten voor alle mensen die deze verzorgd hebben. Ze hadden er echt iets moois van gemaakt.

Het zijn volle dagen geweest. Bijna elke avond was er wel iets te doen. Voorlopig blijft dit wel zo. Maar het werk zit er voor de komende zeven weken bijna op.

Zes daarvan ga ik op vakantie. Waarvan drie weken naar Buitenkunst. Ik heb daar zoals altijd enorm veel zin in. Net als in de bijna dertig jaar hiervoor.

Voor mensen die het Buitenkunstgevoel niet kennen is dit niet aan uit te leggen. Ik ga het dus ook maar niet proberen. In ieder geval heb ik iets om naar uit te kijken. De mensen, het bos, het vuur, de programma’s, de presentaties, de sfeer, het meertje…

Ja, het meer. Al zo vaak heb ik daar aan het meer gezeten en gevoeld hoe ik van binnen tot rust kwam. 

Het meer

In de spiegelende oppervlakte van het meer

Ligt de stilte op me te wachten

En eindeloze sterrenachten

Als ik lig te mijmeren op het strand

Van binnen gaat een deur wijd open

Iets in mij treedt naar voren

Nu kan ik de innerlijke stem weer horen

Die verloren ging in het lawaai

Even is er de ontmoeting

Een magisch moment

In de schemering ga ik terug naar mijn tent

Vol licht van binnen

Lekker obscuur, zo’n bespiegeling. Maar het is wel waar. Het hele jaar neem je maar in en heb je geen tijd om alles te verteren. Zodra ik bij Buitenkunst ben lijkt er een knopje omgezet te worden en kom ik tot rust. Niet een apathische, lome, luie rust maar een dynamische energierijke rust waardoor  er veel ruimte ontstaat om mijn gevoelens en gedachten een plek te geven en ik enorme zin krijg om aan een van de vele workshops mee te doen. Ik mag in zekere zin weer even drie weken kind zijn.

Nu ben ik al een eind op weg naar mijn tweede jeugd. Het is een kwestie van tijd of ook de woorden in mij gaan verloren. Maar voorlopig heb ik er nog genoeg.

Inmiddels is het bijna twee uur. Toch maar even gaan pitten. Om half acht moet ik er weer uit.