Gerrit Komrij

Vanmorgen werd op het nieuws bekend gemaakt dat een groot schrijver en dichter overleden is: Gerrit Komrij. Slechts  68 jaar is hij geworden. Nu gaan we gelukkig allemaal dood, maar vind je 68 ook niet een beetje jong? En dat niet alleen. Als Gerrit nog meer had willen zeggen had ik dit graag gehoord.  

Zijn vijanden zullen blij zijn dat hem nu de mond is gesnoerd. Hij kon ze immers genadeloos te kakken zetten. Als hij over ze schreef konden ze maar beter schaapachtig lachen en doen alsof het allemaal gezien moest worden als een grap. Elke andere reactie maakte het alleen maar erger voor ze. 

Schier eindeloos is de lijst van mensen die hij op zijn indringende en poëtische manier naar de verdoemenis heeft gewenst.

Consideratie leek Gerrit niet te kennen, al schijnt hij in de omgang een uiterst aimabele man geweest te zijn.

Gerrit kon prachtig en trefzeker  verwoorden wat velen van ons denken over zaken die niet kloppen in de samenleving. Al heb ik hem nooit een azijnpisser gevonden.

Hij had niet alleen letterlijk een grote neus, maar ook een goede neus voor de vele non-valeurs die ons het goed voorbeeld moeten geven, maar die steeds weer hun eigen belang blijken na te streven.

Vooral linkse politici, feministen, CEO’s, ambtenaren, andere schrijvers, religieuze zowel als wereldlijke leiders…als je er even voor gaat zitten is deze lijst moeiteloos uit te breiden. 

Als polemist was er niemand veilig voor zijn scherpe pen. Zijn dood is daarom nu voor sommigen een mooi moment om hun gal over hem uit te spuwen. Ik denk dat Gerrit, die zovele malen groter was dan zijn critici, schouderophalend zijn kopje thee had leeg gedronken en er verder geen aandacht aan zou hebben besteed. 

Veel van Gerrit heb ik niet gelezen. En wat ik van hem gelezen heb ben ik al weer vergeten. Wat natuurlijk veel over mij zegt en niets over Gerrit.

Dat ik nu “De gelukkige schizo” van hem aan het lezen ben is zuiver toeval.

De wereld wordt er armer van als mensen zoals Gerrit ons komen te ontvallen. Gelukkig hebben wij zijn erfenis nog. En de liefde die anderen voor hem voelen.

Voor Gerrit (door: Ramsey Nasr)

Ze zeiden dat je milder was geworden.

Hij is versoepeld de laatste tijd

verdomd, en schopt niet meer als vroeger.

Ik ken je weinig langer dan vandaag

kwam voor je vijandschap te laat

maar lieve Gerrit, nu je dan voorgoed

bedaard in je gedichten woont

de resten uitgezaaid tussen planken

nu je zonder stem, zonder koperen stem

nu je navelloos, nergens je stem –

kom dan dichter, met je tedere afstand

grijp je vast en vertak, geef ons hier

voor de laatste ondergrondse keer

je donkere kus van de poëzie.

Als ik ooit in dit leven wortelschiet

zal het door jou zijn. Alleen op papier

vinden de vogels reservenesten

bouwen de mensen zichzelf een land.

Ik wilde vandaag een reservedood bouwen

mijn dikke, dunne, zieke Komrij

om enkel de dood in op te vouwen.