Moeder

Als mijn moeder nog geleefd had was ze vandaag 93 jaar geworden. Ze is echter al jaren dood, maar al hield ik haar hand vast toen ze stierf, ik zou nu niet eens weten wanneer ze precies is gestorven. Wel herinner ik mij nog de fietstocht door de polder naar huis in de vroege morgen, de tranen in mijn ogen vanwege de koude wind die er stond en mijn verbazing dat het dan toch nog onverwachts afgelopen was. Ergens in mijn werkkamer liggen nog de rouwkaart en de speech die ik heb afgestoken op de dag van haar begrafenis, maar ik zou niet weten waar. Het is er ook zo’n grote teringzooi. Eerlijk gezegd is het ook niet zo belangrijk wanneer zij is overleden. Het is immers al weer zo lang geleden. Vorig jaar heb ik een jonge vrouw ontmoet, die jaarlijks een bezoek brengt aan het eiland waar de as van haar vader in zee is uitgestrooid. Ik was ontroerd toen ze me dit vertelde. Ook omdat ik zag hoe dierbaar haar herinneringen aan hem waren. De dood van een ouder heeft blijkbaar voor iedereen een andere betekenis.

Dit was mijn moeder. Hoewel ik niet weet wanneer de foto is gemaakt, zou het zomaar kunnen dat ik toen net was geboren. Mooi vrouwtje, niet? En lief, dat kan iedereen die haar gekend heeft beamen. Magdalena Hermine Engelenburg, geboren op 22 april 1919 in Banjuwangi, Oost-Java. Nou mams, je hebt het niet meer mogen meemaken. In jouw tijd was de techniek nog niet zo ver. Maar ik heb je nu een plekje gegeven in de virtuele wereld en zolang internet bestaat zul je daar blijven. Vind je niet erg, hoop ik.