De zon gaat op, de zon gaat onder.

Het is al weer twee dagen geleden dat ik met enkele duizenden door de straten van Amsterdam liep om te protesteren tegen Monsanto. De zon scheen, de sfeer was uitstekend en de mensen waren in een prima stemming. Velen waren kleurig gekleed en de oude hippie in mij kwam even tot leven.

Met kreten als “Hi, ha, rucola” en “ Hi, ha, komkommersla”, goedaardige verbasteringen van “Hi, ha, hondenlul”, mij bekend van voetbalfans en andere demonstraties, werd de stemming er goed in gehouden. Ja, het was een leuke dag en omdat het zwart zag van de toeristen was het moeilijk vast te stellen hoeveel demonstranten er werkelijk mee liepen.

Nu maar hopen dat ook anderen worden geïnspireerd om hun stem te laten horen tegen Monsanto.

Inmiddels ben ik zelf weer bezig met andere dingen, want de zon gaat op en de zon gaat onder en zo kabbelt de tijd voorbij.

Nog enkele weken en de grote vakantie komt er aan. Over niet al te lange tijd hoop ik ’s avonds aan het vuur bij Buitenkunst te zitten en dromerig in de vlammen te staren, om er een blok hout op te gooien als het vuur dreigt uit te gaan.

Ik verlang er naar om de gezichten te zien van de mensen die ik vorig jaar of in de jaren daarvoor ontmoet heb en van ze te horen hoe het nu met ze gaat.

Al eerder beschreef ik hoe ik mijn hart verloren heb aan deze bijzondere plek in Drenthe, waar ik nu al bijna dertig jaar naar toe ga.

Natuurlijk is het ook leuk om straks enkele weken met Paula naar Frankrijk te gaan, maar eerlijk is eerlijk: voor mij gaat er niets boven een vakantie bij Buitenkunst. Bizar als ik er over nadenk, dus dat kan ik beter maar niet doen.

Vanuit mijn zolderraam zie ik zwaluwen vliegen tegen de vuilgele gloed boven de daken van de huizen. Hoe smeriger hier in het Rijnmondgebied de lucht is, hoe mooier de zonsondergangen. Als ik de kans over enkele jaren krijg om hieraan te ontsnappen zal ik deze kleurige zonsondergangen missen.

Melancholisch geworden door mijn gedachten aan de vakantie, die nu niet lang meer op zich zal laten wachten, besluit ik om straks mijn gitaar te pakken en voor de vuist weg wat eenvoudige liedjes te spelen. Ja, de zon gaat op en de zon gaat onder. Ik hoop dat het nog vele jaren duren zal voor hij niet meer op voor me gaat.

Voedsel uit een reageerbuis.

Voor wie het nog niet was opgevallen: we leven in turbulente tijden. En al kan dit best vermoeiend zijn; ik zou niet anders willen. Want als ik ergens een hekel aan heb is het saaiheid en stilstand.

In de tijd dat ik nog met de Nieuwe Amsterdam noordreizen maakte van Rotterdam naar New York stond ik tijdens een storm het liefst op de plecht. Voor landrotten: dit is het dek op het voorschip.

Wind door mijn toen nog bijna zwarte haren, buiswater in mijn gezicht. En dan die enorme golven.

Geweldig. Soms was ik bang dat ze het schip door midden zouden breken en dat we met de spreekwoordelijke man en muis zouden vergaan. Hier kon geen rollercoaster tegenop. Na afloop was ik meestal zeiknat en moest ik een warme douche nemen om weer warm te worden.

De maatschappelijke ontwikkelingen zijn zoals ik al zei ook stormachtig. Alleen met een paar stevige zeebenen lukt het dan om overeind te blijven. Maar waar het op de Atlantische Oceaan altijd goed is gegaan in mijn varenstijd, lijkt het er op dat het schip van de EU in zijn immer zwalkende koers straks forse averij gaat oplopen. Of erger.

Veel inwoners beseffen niet dat ze mogelijk meevaren op de Titanic.

Overdreven? Ik denk het niet. Laat me proberen om uit te leggen wat er aan de hand is.

In de wereld zijn een aantal grote machtige ondernemingen die zich bezig houden met gentechnologie. Door het erfelijkheidsmateriaal van allerlei gewassen te veranderen hebben zij deze resistent gemaakt tegen bepaalde pesticiden. Pesticiden die deze bedrijven ook leveren.

Boeren worden nu volledig afhankelijk gemaakt van deze bedrijven. In India is bijvoorbeeld bijna de hele katoenproductie afhankelijk van één bedrijf, namelijk Monsanto. Deze levert tegen woekerprijzen, prijzen die nu vier keer zo hoog liggen als een aantal jaren geleden, de genetisch gemanipuleerde katoenzaden en het bestrijdingsmiddel ‘Roundup’ aan de boeren.

Helaas voor de boeren blijken de zaden de gevoeligheid van de katoenplant voor sommige ziekten te vergroten en moeten de boeren na enkele maanden extra bestrijdingsmiddelen gebruiken om te voorkomen dat de plant kapot gaat. Samengevat: Hogere kosten, afhankelijkheid van één bedrijf, meer gebruik van bestrijdingsmiddelen. Gevolg: wanhopige boeren en een sterke stijging van het aantal zelfmoorden op het platte land.

Het is maar een voorbeeld. Nu wil de EU het gebruik van niet-gecertificeerde zaden verbieden. Straks worden er forse boetes en mogelijk ook gevangenisstraffen uitgedeeld aan mensen die zaden gebruiken die niet door de EU zijn goedgekeurd. Dit geldt ook voor hobbyboeren en kleine tuinders. Dit is het resultaat van het lobbyen van de grote gentechbedrijven, waaronder Monsanto.

Gevolg: de biodiversiteit dreigt te verdwijnen, men wordt net als in India (en inmiddels ook in Amerika) afhankelijk van één of slechts enkele bedrijven voor de voedselproductie, de kwetsbaarheid van de gewassen neemt mogelijk toe en, minstens zo belangrijk, de kankerverwekkende eigenschappen van de pesticiden worden misschien wel via het voedsel over gedragen aan de mens. Want er zijn geen (lange termijn) onderzoeksresultaten bekend over de invloed van genetisch gemanipuleerd voedsel (zeg maar voedsel uit de reageerbuis) op de gezondheid van de mens en zijn nageslacht.

Kijk, men zegt dat je de vooruitgang niet tegen houdt. Maar is hier wel sprake van vooruitgang? Waar halen bedrijven het gore lef vandaan om te streven naar een monopoly op het verbouwen van bepaalde gewassen? Iedereen die zich maar een beetje verdiept in deze bedrijven en hun doelstellingen ontkomt niet aan de indruk dat zij gewetenloos zijn. Hun motto:”We’re all in it for the money”.

Tot voor kort was ik, ondanks dat er veel zaken gebeuren waar ik het niet mee eens ben, een voorstander van de EU. Maar deze affaire heeft mij sterk aan het twijfelen gebracht over het democratische gehalte van de besluitvorming in Brussel.

Zaterdag sta ik dan ook in Amsterdam om tegen Monsanto te protesteren. Want wereldwijd wordt er dan tegen de misdaden van dit bedrijf geprotesteerd.

Ik hou van de storm, de wind en de regen. Heerlijk om het geweld van de natuur zo tegen je huid te voelen. Maar als het zo hard gaat stormen dat mijn dak er dreigt af te waaien doe ik er verstandig aan om maatregelen te treffen.

De koningin kwam langs.

De koningin kwam langs, werd er verteld. De koningin. Ik wilde het niet geloven, maar het werd door iedereen om mij heen bevestigd. De koningin zou langs komen op de slinge. En wel  vandaag.

Voor een jochie van nog geen 10 jaar is zoiets natuurlijk een hele belevenis.

En daarom trokken Rini, Peter en ik ons niets aan van het verbod van de meester. Die wilde dat we gewoon naar school kwamen.

Wij waren verontwaardigd. Had die man dan helemaal geen ontzag voor het koningshuis?

Opgewonden stonden we ’s middags tussen de toeschouwers langs de weg te wachten op het grote moment. Om half twee zou ze komen, maar het was nu al twee uur en nog steeds geen koningin te zien.  Ik dacht aan meester Kamerlingh. Die kon erg streng zijn als er niet naar hem geluisterd werd. Maar de koningin was veel belangrijker dan de meester, dat wist ik zeker. Zou de meester ons eigenlijk wel durven straffen?

Opeens reed er een motoragent voorbij. We verkneukelden ons. Nu kon het niet lang meer duren.

En jawel, daar scheurde reeds een grote glimmende zwarte wagen met zo’n vijftig kilometer per uur langs, werd er gejuicht en geklapt en toen was het al weer voorbij.

We voelden ons alle drie een beetje teleurgesteld. Geen van ons drieën kon zeggen dat hij de koningin echt gezien had. Waren we hiervoor van school weg gebleven? En zou meester Kamerlingh erg boos op ons zijn?

We zijn meer dan een halve eeuw verder. De koningin die mij zo teleurgesteld had is al een tijdje dood. Na 33 jaar heeft haar dochter de scepter overgedragen aan haar zoon en sinds gisteren hebben we een koning.

Ik had naar Amsterdam kunnen gaan. Want daar vond de hele plechtigheid plaats. Overal vierde men feest en afgezien van een enkele steekpartij waren er verder geen ongeregeldheden.

Op het museumplein was het een vrolijke boel, de treinen reden op tijd en het zonnetje scheen.

Ik had achter de tv kunnen gaan zitten met een biertje want, zo had men gezegd, niemand hoefde een moment van deze bijzondere historische gebeurtenis te missen.  De hele dag door en tot laat in de avond zouden wij in het gezelschap van de koninklijke familie kunnen vertoeven.

Een halve eeuw eerder was ik ooit opgewonden geraakt van onze koningin. Daarna zijn er nog vele situaties geweest die mij opgewonden hebben, al hoorde de koningin daar niet meer bij.

Dus in plaats van dat alles ben ik daarom samen met Paula naar de vrijmarkt in Rotterdam gegaan.

Het was druk in de stad. De ene helft van de bevolking verkocht haar rommel aan de andere helft. Tientallen mensen waren de schaamte voorbij en hadden zich uitgedost in de meest exotische oranje outfits. Gekte wordt immers gewoon als je je er maar in grote aantallen en met overtuiging aan over geeft.

Na een klein uurtje slenteren namen we bij de Oude Haven een eenvoudige lunch op een van de volle terrasjes.

Later die dag, toen Paula een middagdutje deed, ben ik nog even in mijn eentje door Schiedam gefietst.  Lege straten overal. Dooie boel. Daarom maar weer naar huis.

Het was veel te druk bij de patatboer, dus namen we een pizzaatje uit de vriezer.

Op tv hadden ze het alleen maar over de abdicatie en dat iedereen het zo naar zijn zin had. Enzovoorts, enzovoorts.

Omdat er verder niets op tv was gooiden we na tien minuten de knop om, omdat wij het ook naar onze zin wilden hebben.

Vroeg in de avond zou het koningslied gezongen worden, maar ook dat heb ik helaas gemist. Gelukkig heb de hele heisa er om heen wel gevolgd. Want dat had ik zeker niet willen missen.

Paula nam een boek en ik besloot om nog even de polder in te trekken om wat foto’s te maken van de zonsondergang.

In mijn eentje wandelend langs het water genoot ik van de stilte en het rustgevende zachte ruisen van het riet.  Nadat ik een paar stemmige foto’s gemaakt had fietste ik met enige weemoed in de schemering richting huis.