Paaseitjes

Net nu ik besloten had om nog een paar pondjes af te vallen (Ik weeg nu 65 kilo en wil weer naar 62) zit ik opgescheept met een pond chocolade paaseitjes. Ze liggen inmiddels niet meer op het bureau naast de computer maar op het bureau achter me en het is ook geen pond meer.
Bij vlagen ben ik een zoetekauw. Iedereen die wel eens blowt weet hoe lekker het is om je na een vette stick vol te proppen met zoetigheid. Maar juist om die reden had ik de laatste weken geen snoep meer in huis gehaald.
Ik geef toe dat een in stukjes gesneden warme banaan met suiker en citroensap uit de oven met een flinke dot slagroom nu ook niet bepaald de oplossing voor de lijn is, maar als ik het kan opbrengen om zo’n zoete hap om half een ’s nachts te maken, moet de nood wel erg hoog zijn. Zo'n 'oplossing' toont maar weer eens aan dat als je jezelf voor de gek wil houden, je daar heel vernuftig in kunt zijn. Maar dit blijft hoop ik wel een uitzondering.
Terugkomend op de eitjes; hoe kom ik in Godsnaam aan een pond van die chocolade eitjes en, wat minstens zo belangrijk is, hoe voorkom ik dat ik ze ondanks mijn goede voornemens morgenavond allemaal heb opgegeten en de kleefstront vrijdagochtend aan mijn endeldarm blijft plakken?

Mirte hield ter afronding van haar onderzoek gisteren in Utrecht op de faculteit een presentatie. In februari en maart was ze naar Spanje geweest waar ze een onderzoek gedaan had naar hoe de wijze van verdeling van planten in semi-aride gebieden van invloed was op de verdeling van het vocht in de grond zowel in ruimte als in tijd. Oftewel zoals het onderwerp van haar masterthesis luidde:
The effect of plant spatial patterns on the spatial and temporal distribution of soil moisture in semiarid plant communities.
We waren er allemaal, op Ruben na, want die gaat elk jaar met zijn vrienden in Zwitserland skiën en toevallig was dit deze week. Terzijde: het was een prima presentatie. Ik had haar masterthesis al eens gelezen en herkende wat ze te vertellen had.
Niemand van de aanwezigen had echter bloemen bij zich en natuurlijk was er ook in de verre omtrek geen bloemenzaak te bekennen. Gelukkig wel een supermarkt. Dus na overleg met de anderen besloot ik om te proberen daar een bosje bloemen te halen. Maar ze hadden geen bloemen. Eigenlijk hadden ze alleen levensmiddelen en snoep. Zoals bijvoorbeeld zakken met een pond chocolade paaseitjes er in.
En omdat ik vergat om de zak die ik gekocht had aan Mirte te geven zit ik er nu mee.
Ik vrees dat, voordat ik heb uitgevogeld hoe ik kan voorkomen dat ik vreselijk aan het snoepen ga, alle eitjes op zullen zijn. Nog voor het weekend begonnen is.